We botsten opnieuw tegen een muur aan met ons Jefke. Hij is vurig, temperamentvol, licht ontvlambaar … dat wisten we al, maar de laatste tijd was er geen land meer mee te bezeilen. Zijn uitbarstingen werden frequenter, groter en groter. Zijn slechte humeur bepaalde de sfeer in huis, hij nam te veel plaats in binnen ons gezin.

Het werd tijd om toe te geven dat het misliep thuis. Dat het vierkant draaide. Geloof mij, het is ongelooflijk moeilijk dit ook echt uit te spreken, maar het vat is af. Als moeder ben ik leeg.

Al weken nu is de rust ver zoek. Elke dag opnieuw gaan we de strijd aan. Kamer opruimen, aan tafel komen, extra oefenen voor school, gedaan met tv-kijken, een fatsoenlijke broek aandoen ipv die joggingbroek,  … Ga zo maar door. Werkelijk alles is een strijd. Voor de kleinste vraag, voor elke -zelfs positief bedoelde – opmerking krijgen we een explosie van verontwaardiging, een eruptie van verbale agressie.

Het lukt me altijd vrij goed dit gedrag een tijdje te negeren, maar wanneer dit te langvulkaan blijft duren bereik ook ik wel eens mijn kookpunt en barst ik uit als een vulkaan die jarenlang geslapen heeft, met alle gevolgen vandien. Dan word ik te boos en flap ik er dingen uit waar ik later spijt van krijg. Het is sterker dan mezelf.

Op de duur zijn we in die oh zo bekende vicieuze cirkel beland van boos worden, roepen en terug roepen, hard roepen en harder roepen. Alsof niemand in ons gezin nog iets op een rustige, vriendelijke manier kon zeggen. Iedereen leek constant kwaad. Alsof we  elkaar niet meer leuk vonden. We waren weer dat gezin dat ik niet wil zijn, ik was weer de moeder die ik niet wil zijn.

Als ook de oudste duidelijk maakt dat ze het thuis niet meer tof vindt, dan moet je als moeder aan de alarmbel trekken en de dingen proberen te veranderen. We zijn met z’n allen rond de tafel gaan zitten. Iedereen mocht het zijne zeggen, iedereen moest luisteren, elkeen gaf zijn fouten toe, beloofde beterschap en zocht mee naar oplossingen.

Het was hartverwarmend om te zien hoe Marie weer het heft in handen nam en een taakverdeling opstelde. Het was ontroerend om te merken hoe zelfbewust Josefien is, zich weinig aantrekt van wat anderen denken, maar toch heel veel aandacht heeft voor de gevoelens van de mensen rondom haar. Het was hoopgevend om te zien hoe Jef na een moment van verzet toch probeerde deel te nemen aan het gesprek en op zijn manier toegaf dat hij inderdaad te ver was gegaan. En de kleinste … die was blij dat hij ongestoord en veel te lang tv kon kijken.

’s Avonds in bed keek Jef me met zijn grote ogen aan, ik zag de tranen terwijl hij snikkend zei: ‘Ik kan mezelf soms niet besturen. Ik wil niet boos zijn, maar ik word het toch. Vanbinnen ben ik eigenlijk niet boos, maar ik doe wel boos. Weet jij waarom, mama? Ik wil zo niet zijn.’

Daar sta je dan als mama, totaal machteloos. Hij is ondertussen oud genoeg om zelf na te denken over zijn gedrag en over hoe hij dat kan veranderen. Dat heb ik hem gezegd. En dat we hulp kunnen zoeken als hij er zelf niet uit geraakt. Dat we er voor hem zijn en hem graag zien, óók wanneer hij boos is. Dan hebben we zachtjes samen gehuild en  oprecht sorry tegen elkaar gezegd. We knuffelden lang, alsof we de verloren tijd van de voorbije moeilijke weken wilden inhalen.

49864418_583960268751690_7863445907583270912_o
Bron afbeelding: Mama Magie

 

 

 

 

8 gedachten over “Ik kan mezelf soms niet besturen

  1. Ooh Lies, zo herkenbaar… Deze situatie heb ik vorig jaar met Lina gehad. Jammer genoeg een hele lange tijd toen ze ih 6e zat. Ik zat soms ook echt met de handen letterlijk 😉 in het haar me afvragend waar ‘ ik ‘ de mist was ingegaan hoe we dit konden oplossen…
    Een dochter die huivert ad gedachten om tegen mama lief te doen, normale gesprekken te hebben met elkaar , vergrijzelen als mama een knuffel wil geven,…maar liever boos is, op alles nee zegt, kamer als een stortplaats achterlaat…
    Op een gegeven moment ook bij het slapen gaan ben ik gebroken, tegen haar verteld hoe ik me voelde en wat ze erop zei brak echt mijn hart… ooh mama zei ze ik weet niet waarom ik zo doe, het floept uit mijn mond zonder dat ik het wil , sorry… Wij 2 ook wat gehuild, geknuffelt en vanaf dan is de situatie hier weer verbetert. Zo blij mee!

    #jebentnietalleen#ploetermama’szijnbestoké

    Like

    1. Kim, merci voor je reactie. Het doet elke keer weer deugd te lezen dat het niet alleen bij ons zo is. Voorlopig lijkt ook hier het tij gekeerd. De rust is weergekeerd. Het was nodig om even toe te geven aan mezelf en de kinderen dat het niet meer ging. Moeilijk, maar uiteindelijk de moeite waard! X

      Like

  2. Hoe mooi geschreven……Ik had dinsdag ,toen we Marie terugbrachten,al de indruk dat het voor jou allemaal wat teveel aan het worden was…. Goed dat jullie samen rond de tafel zijn gaan zitten. Jefke kan er waarschijnlijk zelf niet aan doen en heeft zichzelf dan ook niet meer in de hand. Zolang hij maar weet dat hij altijd bij jullie terecht kan met met alles(en het ook doet) …dan komt alles uiteindelijk wel weer goed en terug wat aangenamer voor iedereen. Samen sterk!!!

    Like

    1. Het is inderdaad heel moeilijk om als moeder aan je kinderen toe te geven dat je het even niet meer ziet zitten. Maar het heeft wel voor een open gesprek gezorgd en voorlopig loopt het hier weer iets vlotter.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s