Mama heeft het druk, druk, druk …

drukdrukdruk

Gisteren bij het ontbijt passeerde deze afbeelding met bijhorende tekst op mijn schermpje. Nooit eerder heb ik er echt bij stil gestaan of me eraan gestoord dat we van alle kanten nog steeds worden belaagd door het klassieke rollenpatroon.

Het is niet langer ‘vrouw aan de haard en man zorgt voor brood op de plank’. Het is geëvolueerd. Ondertussen mogen wij vrouwen gelukkig wel buitenshuis werken en onszelf ontplooien, maar de opvoeding van de kinderen en het huishouden moeten we er nog steeds geheel of grotendeels bij nemen. Tussen de regels door wordt ons dan ook nog eens duidelijk gemaakt dat moeder de vrouw van die combinatie vaak een potje maakt.

Kijk maar naar de foto. De piepkleine tekst erbij richt zich aan ‘de ouder’, man en vrouw dus. Nochtans zien we op de overheersende afbeelding een mama die alleen met de kinderen aan de ontbijttafel zit. Papa is al lang naar het werk vertrokken. Niks mis mee, maar is het nodig om de rommel op het aanrecht zo fijntjes in beeld te brengen?

Mama worstelt duidelijk met de combinatie gezin en werk. Komt daar nog een hobby, sport en een boeiend sociaal leven bij. Makkelijk is het niet, dat weet ik uit ervaring. Maar waar zit papa in heel dit verhaal?

Voor vrouwen zoals ik die het allemaal willen, worden infoavonden georganiseerd waar je o.a leert beter om te gaan met de stress en hoe je al je prioriteiten beter kan combineren. Ongetwijfeld interessant, maar volgens mij kan en moet het anders.

Als het van mij afhangt voortaan meer van dat, maar dan uitsluitend voor de papa’s waarin zij aangeleerd krijgen hoe ze eindelijk hun vader- en partnerrol actiever kunnen opnemen zonder het daarbij te verkloten op de werkvloer.

Kan eindelijk iemand die vaders uitleggen dat ook zij de wekker een half uur vroeger kunnen zetten zodat er na het ontbijt nog tijd rest om de afwasmachine leeg te maken, de brooddozen van de kroost alvast te vullen, de tien schoolbriefjes te tekenen, de kat eten te geven en de was op te hangen?

Maar ach, laten we een kat een kat noemen. De meeste vrouwen wíllen zelf zorgen voor hun kroost, de was en de plas. Bovendien zijn we ervan overtuigd dat niemand het zo goed doet als wij. Misschien moeten we leren wat meer uit handen te geven en meer vertrouwen te hebben in onze wederhelften, de kinderopvang en het sociale netwerk rondom ons.

We hoeven toch niet altijd de oplossing bij onszelf te zoeken door bijv. yoga- en mindfulnesslessen te volgen, te dauwtrippen en bomen te knuffelen in de hoop toch maar die innerlijke rust te vinden.

Mag ik af en toe de chaos in mijn hoofd gewoon omarmen en het even aan een ander overlaten om de rommel op mijn aanrecht weg te werken?

 

 

De Roma

Er is een zaaltje in Antwerpen waar we al eens graag een concertje meepikken. Voor ons is het slechts een half uurtje rijden, als het verkeer meezit tenminste. Vaak kopen we pas een paar dagen op voorhand onze kaartjes. Soms ligt het maanden op voorhand vast omdat er kleppers op het programma staan wiens optreden we absoluut niet willen missen, en al zeker niet in dat zaaltje in hartje Borgerhout. We kunnen moeilijk weerstaan aan de Roma.

De Roma heeft iets, iets charmants, iets melancholisch. Je stapt de grote inkom langs de levendige Turnhoutsebaan binnen en onmiddellijk ben je weg van de drukte, weg van het nu. Door de klapdeuren stap je een andere wereld binnen, een andere tijd, die van vroeger, van sobere glitter en glamour,  rust en eenvoud. Je wandelt nog verder door naar de eigenlijke ingang en passeert talloze oude foto’s, filmposters, affiches …

Dan arriveer je in de grote hal met de imposante trap naar de zitplaatsen op het balkon. We komen liefst goed op tijd zodat we boven onze favoriete plaatsen kunnen innemen. We zitten graag, we zijn geen 20 meer.

Er hangt in de Roma gemoedelijkheid in de lucht. Alles verloopt er ongedwongen, rustig en correct. Geen overrompeling, geen drommende massa, geen opgejaagd publiek waardoor we ook graag met onze kinderen komen. Ook voor hen staat er regelmatig iets op het programma.

Hoe vaak we ook komen, de eerste tien minuten kijken we alleen maar rond, nemen opnieuw de details in ons op, beelden ons in hoe het hier vroeger was en snuiven de sfeer op. Die sfeer hangt er nog van toen, van toen het leven simpeler en rustiger was. Toen alles nog eenvoudig mocht zijn. Ik heb die tijd nooit meegemaakt, maar had me er ongetwijfeld top gevoeld. De Roma is een teletijdsmachine die ons telkens weer weg van de wereld voert.

Ik ben zelf geen kenner, maar volgens mijn muzikale wederhelft is de kwaliteit van het geluid goed. Het is vaak hard, maar dat hoort zo op een concert. Triggerfinger of de Levellers bijvoorbeeld kun je alleen maar ten volle ervaren als de boxen knallen. Rock, pop, indie, kleinkunst, comedy, film, … het passeert allemaal de revue in de Roma. Beginnend talent, ervaren rotten, een artiest van om de hoek of van de andere kant van de wereld … voor alles en iedereen is er plaats in de Roma. Zo heb ik het graag!

de roma

 

 

 

Weg van de wereld

Af en toe zoeken we met zijn tweetjes de rust op. Dan willen we weg van de wereld weer even op zoek gaan naar onszelf, naar de mensen die we zijn of waren zonder die allesverpletterende verantwoordelijkheid over onze vier kinderen. We willen af en toe weer ervaren hoe het leven was, ooit … zonder de soms allesoverheersend druk van img_0269buitenaf. We kunnen niet terug in de tijd, naar onze kinder- of tienerjaren. Wat we wel kunnen is af en toe van de wereld verdwijnen.

Mijn man ontvoerde mij dit weekend voor zo’n heerlijke tweedaagse. Slechts één overnachting, maar voldoende om afstand te nemen van ons leven, van de drukte, van onze chaos. We houden van ons leven, echt wel, maar we houden het alleen maar vol door af en toe zo’n pauze in te lassen. Dankzij mijn zus en mijn ouders die dan bij ons komen house- en babysitten kán dit ook. Een ongelooflijke luxe, daar zijn we ons echt wel bewust van en daar zijn we hen eeuwig dankbaar voor.

Deze keer werd het Maasmechelen. Na een ritje van amper een uur trokken we onmiddellijk onze stapschoenen aan en begonnen een wandeling van 11 km in Connecterra, een deel van het Nationaal Park de Hoge Kempen. Het weer was stormachtig, maar zonder kinderen hoef je je daar geen zorgen om te maken.

Wat we te zien kregen was heel afwisselend. We liepen door het bos, langs het water, op en af de heuvels. Het leven op en rond de plassen verrast je af en toe. Het was een pittige wandeling van ongeveer drie uur, met een paar stevige klimmetjes tot op de top van de terrils. Even afzien, maar wat een beloning krijg je eenmaal boven. Een prachtig zicht aan de ene kant over het natuurgebied met zijn waters, heuvels en bossen. Aan de andere kant kijk je over de bewoonde wereld.

Voor we kinderen hadden, zagen we al een stukje van de wereld, maar we beseften dit weekend nog maar eens dat je dezelfde schoonheid ook dicht bij huis kan vinden. We hebben ons dan ook voorgenomen om dit jaar op zoek te gaan naar de mooiste plekjes in ons eigen landje. Ik zal ze graag met jullie delen.

Op weg naar huis stopten we nog in Oud-Rekem, het mooiste dorpje van Vlaanderen. De tijd lijkt er te hebben stilgestaan. Hier kan je een ongetwijfeld mooie dorpswandeling maken, maar daar keren we graag nog eens voor terug mét de kinderen. Want hoe leuk het ook is zo met zijn tweetjes, we missen onze kroost toch ook altijd snel. Met onze batterijen opnieuw helemaal opgeladen kunnen we hen én de wereld weer vlotjes aan!

 

 

 

 

 

40

Veertig. VEERTIG. Een vier en een nul. 10 keer 4 … Hoe ik het ook draai of keer, het wordt niet minder. Het blijft 40. Gelukkig maar!

Ik geef toe, het voelt anders dan mijn andere verjaardagen. Specialer. Een jaartje erbij, het heeft me nooit veel gedaan. Ik heb er altijd naar uitgekeken, al was het maar voor de cadeautjes. Het hoeft niet veel te zijn, maar elke kleine attentie maakt mij blij.

Dit jaar is het niet anders. Veertig worden schrikt mij niet af. Integendeel!

Nog nooit heb ik me zo goed gevoeld. Nog nooit was ik zo gelukkig als de laatste jaren. Ik voel me véél beter in mijn vel dan toen ik 30 was. Ik ben rustiger, ik heb meer zelfvertrouwen en sta steviger in mijn schoenen. Dat is niet vanzelf gekomen. Doorheen de jaren heb ik hard aan mezelf gewerkt. Ik heb geleerd uit mijn fouten en mezelf bijgestuurd. Dat heeft zijn vruchten afgeworpen.

Samen met mijn leeftijd komt ook het besef dat ik geen snotaap meer ben die altijd maar ja moet knikken en dingen over zich heen moet laten gaan. Ik ben verdomme een volwassen vrouw met een eigen mening die ik niet langer voor mezelf hoef te houden. Na 40 jaar voel ik me sterk genoeg om voor mezelf en mijn dierbaren op te komen als dat nodig is. Om foert te zeggen tegen alle negativiteit rondom mij die ik kan missen als de pest.

De voorbije veertig jaar heb ik niet alleen veel geleerd over mezelf, maar ook over andere mensen, namelijk dat we voor een groot deel zijn zoals we zijn. Daar is niks mis mee, maar we hoeven elkaar niet persé leuk te vinden. Ik verspil liever geen energie door me druk te maken in anderen, door me te ergeren aan andermans kleine kantjes.

Na veertig jaar vind ik dat ik het recht heb om te kiezen aan wat en aan wie ik mijn kostbare tijd besteed. Na veertig jaar weet ik op wie ik kan rekenen en op wie niet. Ik weet wie echt belangrijk is en wie niet. Ik weet wat ik wil en vooral wat niet.

Wat ík wil vandaag, is twee stukken taart eten en schaamteloos genieten van de aandacht die ik krijg. Vandaag draait het rond mij en daar voel ik mij niet schuldig over. Daar ben ik te oud voor geworden.

images84NTRQRO

 

 

 

 

 

 

Sneeuwpret in de Ardennen

We hadden een geweldig dagje sneeuwpret gisteren. Vorig jaar trokken we naar Ovifat, dit jaar werd het Trois-Ponts, Val de Wanne (Ovifat was ons iets te druk). Vaak gebeuren de uitstapjes hier totaal onverwacht en ongepland. Een activiteit als deze vraagt echter de nodige voorbereidingen want honger, kou en natte kleren kunnen al snel de pret bederven. De warme kleren, skibroeken, het waterdichte schoeisel, reservekledij enz. lagen klaar. De wekker werd gezet om bokes te smeren.  Dat ik er dan toch nog in geslaagd ben het skipak van de kleinste te vergeten zegt genoeg over mijn talent wat organiseren en plannen betreft.

skiresort

Gert had wat opzoekingswerk verricht en gekozen voor Val de Wanne met de langste skipiste in België, wel 1 km lang ;-). De plek zou bovendien het mooiste zicht over de Ardeense toppen bieden. Het duurde even voor de zon er door kwam, maar zodra de mist optrok en de hemel open was, bleek dat niet gelogen te zijn.

We arriveerden voor de grote drukte, rond 9u30 en huurden twee extra sleetjes waarmee we onmiddellijk naar de sleepiste trokken. Die hadden we het eerste uur voor ons alleen. img_9960

Nadien begon het volk toe te stromen en al snel werd het vrij druk. Het was uitkijken om niet te botsen of omver gemaaid te worden door andere enthousiastelingen.

Naast de skilift ligt echter ook een mooi, veel langer stukje dat door mensen die de drukte op de ‘officiele’ piste ontvluchtten, in gebruik werd genomen. Je kan veel langer naar beneden sjeezen, maar de klim omhoog was niet van de poes. Het hield onze kroost niet tegen om het glijplezier nog met enkele uren te verlengen.

Tussendoor konden we opwarmen in de brasserie die ruim was met een kinderhoekje en een loungehoekje. Veel meer dan frietjes en hamburgers viel er niet te eten. Buiten werden er braadworsten op de barbecue gebakken en verkocht met een broodje. Wij hebben het wijselijk bij onze boterhammetjes gehouden.

Tot iets voor de middag was het nog comfortabel opwarmen binnen en vlot gebruik maken van de toiletten, maar al gauw werd het een overrompeling. Slechts 4 toiletten voor een enorme mensenmassa maakte dat het na de middag lang aanschuiven was. Met kleine kinderen kan dit wel eens voor problemen zorgen.

Toen de drukte op de ski- en sleepiste ons te veel werd, besloten we de rust op te zoeken. Langlaufen was geen optie omdat de rij aan de materiaalverhuur te lang was. Gewoon wandelen dus met keuze uit een route van 3 of 10 km. We begonnen aan die van 3, maar ook die was ons te druk waardoor we bij de splitsing die van 10 begonnen te volgen. De kinderen waren minder enthousiast, maar de rust en prachtige, besneeuwde natuur en uitzichten maakten veel goed.

Met een beetje verbeelding leken we wel op trektocht in het Hoge Noorden. De zon die fel begon te schijnen maakte het plaatje af. Het was genieten van begin tot einde. De twee oudsten waren het (begrijpelijk) af en toe beu, kloegen van zere voeten en vermoeide benen. De twee kleinsten gleden zonder klagen mee op de slee.

De 2 wandel/langlaufroutes zijn heel duidelijk bewegwijzerd. Je kan de fluopijlen niet missen.Vorig jaar in Ovifat liepen we na 1km al vast omdat er geen aanduiding meer te bespeuren was.

Rond 16u arriveerden we weer aan onze auto. Het was er nog steeds te druk om iets te eten. We besloten alvast huiswaarts te vertrekken en onderweg een restaurantje te zoeken.

Om 20u kwamen we moe maar voldaan thuis. Het was een topdagje uit de duizend. Een goedkope activiteit die bij elke leeftijd in de smaak valt!

zicht

fun

bos

 

 

Ik kan mezelf soms niet besturen

We botsten opnieuw tegen een muur aan met ons Jefke. Hij is vurig, temperamentvol, licht ontvlambaar … dat wisten we al, maar de laatste tijd was er geen land meer mee te bezeilen. Zijn uitbarstingen werden frequenter, groter en groter. Zijn slechte humeur bepaalde de sfeer in huis, hij nam te veel plaats in binnen ons gezin.

Het werd tijd om toe te geven dat het misliep thuis. Dat het vierkant draaide. Geloof mij, het is ongelooflijk moeilijk dit ook echt uit te spreken, maar het vat is af. Als moeder ben ik leeg.

Al weken nu is de rust ver zoek. Elke dag opnieuw gaan we de strijd aan. Kamer opruimen, aan tafel komen, extra oefenen voor school, gedaan met tv-kijken, een fatsoenlijke broek aandoen ipv die joggingbroek,  … Ga zo maar door. Werkelijk alles is een strijd. Voor de kleinste vraag, voor elke -zelfs positief bedoelde – opmerking krijgen we een explosie van verontwaardiging, een eruptie van verbale agressie.

Het lukt me altijd vrij goed dit gedrag een tijdje te negeren, maar wanneer dit te langvulkaan blijft duren bereik ook ik wel eens mijn kookpunt en barst ik uit als een vulkaan die jarenlang geslapen heeft, met alle gevolgen vandien. Dan word ik te boos en flap ik er dingen uit waar ik later spijt van krijg. Het is sterker dan mezelf.

Op de duur zijn we in die oh zo bekende vicieuze cirkel beland van boos worden, roepen en terug roepen, hard roepen en harder roepen. Alsof niemand in ons gezin nog iets op een rustige, vriendelijke manier kon zeggen. Iedereen leek constant kwaad. Alsof we  elkaar niet meer leuk vonden. We waren weer dat gezin dat ik niet wil zijn, ik was weer de moeder die ik niet wil zijn.

Als ook de oudste duidelijk maakt dat ze het thuis niet meer tof vindt, dan moet je als moeder aan de alarmbel trekken en de dingen proberen te veranderen. We zijn met z’n allen rond de tafel gaan zitten. Iedereen mocht het zijne zeggen, iedereen moest luisteren, elkeen gaf zijn fouten toe, beloofde beterschap en zocht mee naar oplossingen.

Het was hartverwarmend om te zien hoe Marie weer het heft in handen nam en een taakverdeling opstelde. Het was ontroerend om te merken hoe zelfbewust Josefien is, zich weinig aantrekt van wat anderen denken, maar toch heel veel aandacht heeft voor de gevoelens van de mensen rondom haar. Het was hoopgevend om te zien hoe Jef na een moment van verzet toch probeerde deel te nemen aan het gesprek en op zijn manier toegaf dat hij inderdaad te ver was gegaan. En de kleinste … die was blij dat hij ongestoord en veel te lang tv kon kijken.

’s Avonds in bed keek Jef me met zijn grote ogen aan, ik zag de tranen terwijl hij snikkend zei: ‘Ik kan mezelf soms niet besturen. Ik wil niet boos zijn, maar ik word het toch. Vanbinnen ben ik eigenlijk niet boos, maar ik doe wel boos. Weet jij waarom, mama? Ik wil zo niet zijn.’

Daar sta je dan als mama, totaal machteloos. Hij is ondertussen oud genoeg om zelf na te denken over zijn gedrag en over hoe hij dat kan veranderen. Dat heb ik hem gezegd. En dat we hulp kunnen zoeken als hij er zelf niet uit geraakt. Dat we er voor hem zijn en hem graag zien, óók wanneer hij boos is. Dan hebben we zachtjes samen gehuild en  oprecht sorry tegen elkaar gezegd. We knuffelden lang, alsof we de verloren tijd van de voorbije moeilijke weken wilden inhalen.

49864418_583960268751690_7863445907583270912_o
Bron afbeelding: Mama Magie

 

 

 

 

Dagelijkse sleur

2019 is alweer twee weken oud. Voorafgegaan door twee weken feest waarbij twee kilootjes gewonnen werden. Iets zegt mij dat ik die luttele twee kilo’s niet in twee weken weer ga kwijtspelen. Dit geheel terzijde.

De vakantie was leuk. Gezellig. Cosy. Feestelijk. Anders dan anders, met minder verplichtingen wat het allemaal een beetje makkelijker te verteren maakte, letterlijk en figuurlijk. Het was leuk omdat manlief het grootste deel van de twee weken ook thuis was. Thuis, bij mij, bij de kinderen. Vakantie met hem en vakantie zonder hem … een wereld van verschil. Zonder hem is voor mij als moeder niet altijd vakantie, integendeel.

Vakantie mét hem is altijd even helemaal weg uit de dagelijkse sleur. Dat is ongelooflijk leuk en hoe kort ook, altijd het moment om zelf even op adem te komen en bij te tanken.

Na anderhalve week samen thuis, af en toe een feestje afgewisseld met een gezinsuitstapje, doet het pijn om weer in de realiteit te stappen. Niet meer allemaal constant samen, opnieuw vroeg opstaan, weer naar school, terug aan het werk. Het is even aanpassen voor iedereen, maar we pikken de routine verrassend snel op. We komen al gauw tot het besluit dat dagelijkse sleur zo slecht niet is.

Het verplicht ons meer aandacht te geven aan onze zwakke plek: structuur. Ik ben nogal chaotisch van aard. Met mijn man is het zo mogelijk nog erger gesteld. Het is dus bijna onvermijdelijk dat onze kinderen deze minder positieve eigenschap ook in zich hebben. We weten dat, maar liggen er niet van wakker. Zolang we zo goed als overal en altijd op tijd zijn, kunnen we er zelf mee leven. Al onderneem ik af en toe een poging om wat structuur op te dringen, maar door mijn eigen laksheid sterft elke maatregel steevast een stille dood.

Structuur, routine, regelmaat … als groot gezin hebben we dit nodig om het hoofd te bieden aan het hoge tempo en alle verplichtingen die onze hedendaagse maatschappij met zich meebrengt.

Na twee heerlijke, ontspannen weken is de dagelijkse sleur een welgekomen verademing. Opstaan, aankleden, ontbijten, tanden poetsen, vertrekken naar school, thuiskomen van school, huiswerk maken, eten, vertrekken naar de hobby’s, weer thuis komen, nog iets eten, ‘Thuis’ kijken, wassen en pyjama aan, bed in.

Zo waar, merk ik daar enige structuur in ons gezinsleven?