Post corona blues

Het gewone leven herpakt zich steeds meer en meer. De lockdown is voorbij, maar het virus ligt nog op de loer. Het is met tegenzin en zelfs tranen in de ogen dat ik deze week de drie jongsten weer naar school stuurde. Het is nu echt voorbij.

De onbezorgdheid binnen onze cocon, de spontaniteit … het is voorbij. We leefden op het ritme van de zon. Onze gezinsagenda was leeg, HE-LE-MAAL leeg. Het voelde heerlijk om niet steeds een klein hoekje van mijn brein alert te houden zodat geen enkele afspraak van mijn 5 huisgenoten werd gemist. De boog stond niet meer altijd gespannen en dat zorgde voor een ongekende rust in mijn hoofd én lichaam. De kleine irritaties vielen weg. De grote ergernissen krompen tot verwaarloosbare faits divers doordat de ruimte er was om het gedrag van mijn kinderen ook vanuit hun standpunt te bekijken. Er werd minder gesakkerd, amper nog geroepen. Mijn leven draaide alleen nog maar rond hen. Zelfs mijn job verdween naar de achtergrond: er werd gewerkt wanneer het kon en dat was ok.

Eindelijk was ik de moeder die ik altijd wilde zijn. Want in het diepst van mijn gedachten en op de vele momenten dat ik vroeger twijfelde aan mijn capaciteiten als mama, maakte ik mezelf wel eens wijs dat ik geen vrouw ben om 4 kinderen op te voeden. Ik worstelde met de drukte die een groot gezin met zich meebrengt. Ik had te vaak het gevoel mijn kinderen niet te kunnen geven wat ze nodig hebben, wat ze verdienen. Na deze periode ben ik weer overtuigd van het tegendeel. Van een openbaring gesproken … Moederen over een groot gezin is mijn roeping. Het maakt me diep gelukkig. Het is echter de drukke wereld rondom mij die het moeilijk maakt en me doet twijfelen aan mezelf.

Die wereld rondom ons viel de voorbije 11 weken volkomen weg. Geen sociale, even zelfs geen familiale verplichting meer. Geen onnodige verleidingen meer. Het enige wat restte was mijn gezin. Jarenlang dacht ik dat voldoende me-time en qualitytime met mijn wederhelft het enige was dat me wapende tegen de chaos en drukte van een groot gezin. Zonder die tijd voor mezelf kon ik die 4 koters niet aan. Dat dácht ik, want door het wegvallen van alle verplichtingen viel ook de behoefte aan me-time weg. En kwam het besef: het zijn niet mijn kinderen die de energie uit mijn lijf zuigen. Het is de hectische buitenwereld. Het is niet onze kroost die ons huwelijk wel eens op de proef stelt. Het is de druk en het hoge tempo die door de samenleving worden opgelegd.

Het constant hollen van de ene afspraak naar de andere, één oog constant op de klok gericht om op tijd te komen. De latente stress dat dit met zich meebrengt doet ons snakken naar af en toe een weekendje weg zonder kinderen, naar een eigen hobby, een uurtje per week voor mezelf of weet ik wat om weer bij te tanken en het dagelijks leven aan te kunnen.

De voorbije weken werden hier thuis belangrijke lessen en conclusies getrokken. We werden te veel geleefd. We draaiden mee op een tempo dat ik blijkbaar niet aankan en niet meer wil. Al voelde ik met elke versoepeling de druk weer toenemen. Onze gezinsagenda loopt, samen met mijn hoofd, weer aardig vol. Er is geen ontsnappen aan … Het leven wordt hervat en het lijkt alsof we niet anders kunnen dan mee op de kar te springen. Maar is dat ook zo?

Wat gebeurt er als we de kar aan ons laten voorbij gaan? Gaan mijn kinderen minder gelukkig worden van een hobby minder? Of als er af en toe een training of zelfs een schooldag wordt geskipt? Zullen ze mislukken in het leven omdat we de logopedie terugschroeven of zelfs schrappen? Word ik ongelukkiger als ik niet opnieuw ga sporten?

Ik denk dat ik de kar de komende weken toch maar laat passeren, want straks is het alweer zomervakantie. Er ligt nog een zee van tijd voor ons tot september. Tijd die ik ga gebruiken om na te denken over ons ‘nieuwe nu’, ons ‘nieuwe normaal’. Wat kunnen we schrappen? Wat willen we behouden?

Wat maakt ons gelukkig en wat niet?

That’s the question!

Weg van de wereld

Af en toe zoeken we met zijn tweetjes de rust op. Dan willen we weg van de wereld weer even op zoek gaan naar onszelf, naar de mensen die we zijn of waren zonder die allesverpletterende verantwoordelijkheid over onze vier kinderen. We willen af en toe weer ervaren hoe het leven was, ooit … zonder de soms allesoverheersend druk van img_0269buitenaf. We kunnen niet terug in de tijd, naar onze kinder- of tienerjaren. Wat we wel kunnen is af en toe van de wereld verdwijnen.

Mijn man ontvoerde mij dit weekend voor zo’n heerlijke tweedaagse. Slechts één overnachting, maar voldoende om afstand te nemen van ons leven, van de drukte, van onze chaos. We houden van ons leven, echt wel, maar we houden het alleen maar vol door af en toe zo’n pauze in te lassen. Dankzij mijn zus en mijn ouders die dan bij ons komen house- en babysitten kán dit ook. Een ongelooflijke luxe, daar zijn we ons echt wel bewust van en daar zijn we hen eeuwig dankbaar voor.

Deze keer werd het Maasmechelen. Na een ritje van amper een uur trokken we onmiddellijk onze stapschoenen aan en begonnen een wandeling van 11 km in Connecterra, een deel van het Nationaal Park de Hoge Kempen. Het weer was stormachtig, maar zonder kinderen hoef je je daar geen zorgen om te maken.

Wat we te zien kregen was heel afwisselend. We liepen door het bos, langs het water, op en af de heuvels. Het leven op en rond de plassen verrast je af en toe. Het was een pittige wandeling van ongeveer drie uur, met een paar stevige klimmetjes tot op de top van de terrils. Even afzien, maar wat een beloning krijg je eenmaal boven. Een prachtig zicht aan de ene kant over het natuurgebied met zijn waters, heuvels en bossen. Aan de andere kant kijk je over de bewoonde wereld.

Voor we kinderen hadden, zagen we al een stukje van de wereld, maar we beseften dit weekend nog maar eens dat je dezelfde schoonheid ook dicht bij huis kan vinden. We hebben ons dan ook voorgenomen om dit jaar op zoek te gaan naar de mooiste plekjes in ons eigen landje. Ik zal ze graag met jullie delen.

Op weg naar huis stopten we nog in Oud-Rekem, het mooiste dorpje van Vlaanderen. De tijd lijkt er te hebben stilgestaan. Hier kan je een ongetwijfeld mooie dorpswandeling maken, maar daar keren we graag nog eens voor terug mét de kinderen. Want hoe leuk het ook is zo met zijn tweetjes, we missen onze kroost toch ook altijd snel. Met onze batterijen opnieuw helemaal opgeladen kunnen we hen én de wereld weer vlotjes aan!

 

 

 

 

 

Detox: mission accomplished

Een week geleden startten mijn man en ik met een sapjesdetox. Een echt plan hadden we niet, maar dat hebben we eigenlijk nooit… Hoe lang zouden we het doen? Minstens 3 dagen, bij voorkeur een week. We zullen wel zien …

Mijn inspiratie voor de sapjes haalde ik vnl. op https://www.libelle.be/gezond/drink-je-fit-met-sap/  en vulde ik verder aan met receptjes allerhande en eigen creaties.

Dag 1 t.e.m. 3 ging verrassend vlot: geen hongergevoel, geen futloos gevoel, geen slecht humeur, geen overdreven goestingskes. Al groeide de honger en goesting wel gestaag naar het einde van dag 3 toe. Omdat deze drie dagen zo vlot verliepen, besloten we om verder te doen. Zelfs manlief blijft enthousiast hoewel hij wat zijn jeuk betreft nog geen beterschap voelt.

         

Dag 4 was een zeer moeilijke dag, vnl. omdat het zaterdag was. Er wordt dan uitgebreid gekookt voor de kinderen én samen gezellig getafeld. Ik moet dan ook toegeven dat ik af en toe gezondigd heb met een hapje uit het bord van de kinderen. Ook had ik hoofdpijn en voelde ik me niet bepaald energiek. Manlief kroop ’s avonds in bed met barstende hoofdpijn.

Dag 5 ging vlotter omdat de kinderen een groot deel van de dag uit huis waren en ik dus niet constant met eten geconfronteerd werd. Manlief dronk nog sapjes, maar kon het gewone eten niet laten liggen. Hij klaagde van verschrikkelijke jeuk en voelde zich continu ‘onderkoeld’, alsof zijn lichaam geen energie meer over had om op te warmen.

Dag 6 t.e.m. verliep zonder noemenswaardige problemen al vroeg het meer en meer moeite om sommige sapjes naar binnen te werken. Geen hoofdpijn, geen overdreven hongergevoel noch onweerstaanbare drang naar iets om mijn tanden in te zetten, behalve wanneer ik ’s avonds de kinderen te eten gaf. Er verdween helaas dan ook heel af en toe een klein stukje in mijn mond.

De eindbalans is positief! Na deze week heb ik duidelijk meer energie en voel ik me op één of andere manier ‘lichter’ en ‘zuiverder’. Er zijn een paar kilootjes af natuurlijk, maar het gaat vooral over het gevoel dat je vaak hebt na een maaltijd. Dat opgeblazen, zware, lome gevoel heb ik de laatste week niet gekend en dat is heerlijk. Ik kan niet zeggen dat mijn huid meer straalt, maar manlief zei daarnet nog dat ik er echt wel beter uit zie (en nee, hij had niks nodig).

Verder vond ik het zalig om nog eens te voelen wat ‘honger’ is. Ik moet toegeven dat ik dat gevoel héél lang niet meer heb gehad en wat ik voordien ‘honger’ noemde was bij nader inzien gewoon ‘goesting’.

Het verschil voelde ik vooral ’s ochtends. Opstaan bleef even moeilijk, maar eens uit bed en aan de slag met die verse groenten en fruit kreeg ik elke ochtend weer een kleine energieboost. Een ander klein, maar vermeldenswaardig detail is de ‘ochtendadem’ die minder onaangenaam was. Ik zal niet zeggen dat hij nu naar bloemetjes geurt, maar het verschil is duidelijk merkbaar.

Moeilijk vond ik vooral het gemis van het sociale leven waar eten – in ons gezin althans – enorm mee verweven is. Eten maakt ons nu eenmaal heel gelukkig en je kan helaas aan mij zien dat ik de laatste jaren heel gelukkig ben geweest 😉 

Gemiddeld 1 keer per week gaan we op restaurant met de hele bende en dat zijn telkens weer leuke gezinsmomenten waar we enorm van genieten. Dat viel nu volledig weg. 

Samen aan tafel eten is iets waar we thuis veel waarde aan hechten. Ik heb deze momenten de voorbije week dan ook gemist. Zodra het eten voor de kinderen klaar was en ze aan tafel zaten, kon ik beginnen met het sapje. Bovendien mag je wel stellen dat eten klaar maken voor je kroost terwijl je zelf vergaat van de honger een ware marteling is. Ik beken dat ik af en toe een stukje vlees en een lepeltje puree heb meegepikt, maar al bij al is dat heel beperkt gebleven. Manlief had het er moeilijker mee en kon het niet laten om al wat op de borden van onze kinderen (en dat zijn er 4!) bleef liggen, naar binnen te spelen.

Het vroeg ook best wel wat organisatie om de sapjes op tijd klaar te maken. De eerste dagen stond ik vroeger op om wederhelft zijn sapje te maken. Tegen dat het klaar en op was, moest hij alweer vertrekken. Dan kon ik beginnen aan de sapjes voor tussendoor. Na enkele dagen maakte ik ’s avonds onze voorraad sap (een drietal verschillende) klaar voor de volgende dag. Gelukkig kunnen wij ’s middags thuis komen lunchen, want anders moest ook dat sapje ’s ochtends klaargemaakt worden. Mensen die een hele dag uit werken zijn, moeten dus in principe 3 à 4 sapjes maken om de werkdag door te komen.


En nu? Omdat er aangeraden wordt je ongezonde eetgewoontes af te bouwen voor je aan de kuur begint, lijkt het me ook raadzaam om langzaam weer op te bouwen. Ik ben van plan nog even meer sapjes dan vaste voeding te eten, maar ik kijk er zó naar uit om morgenmiddag een lekker slaatje te eten. Ik weet nu dat mijn lichaam genoeg heeft aan veel minder en dat wil ik zo houden. Mijn porties zullen vanaf nu vééééél kleiner zijn.

Tot slot nog enkele tips die mij geholpen hebben om het vol te houden:

  1. Giet je sapje in een leuk glas. Het oog wil ook wat.
  2. Drink met een rietje. Hierdoor drink je trager en raak je sneller verzadigd.
  3. Zorg voor voldoende receptjes zodat je variatie in het menu kan brengen.
  4. Maak een kleine voorraad van je favoriet en bewaar in de koelkast (max. 2 dagen) of vriezer voor wanneer je het moeilijk hebt.
  5. Voeg kruiden toe als je de smaak maar niks vind. Wat peper of currypoeder kan wonderen doen.
  6. Maak eens een groentensapje warm als je de sapjes beu bent. Een welkome afwisseling.
  7. Zorg dat je het druk hebt. Op rustige momenten voel je de honger en de goesting sneller.

Meer foto’s op instagram.

Gestolen momenten met mijn kroost

Als werkende moeder van 4 actieve kinderen met een man die niet vaak thuis is, is het allesbehalve evident om tijd voor jezelf vrij te maken. Daar heb ik al lang geleden vrede mee genomen. Gelukkig maar, want anders was mijn leven een hel, denk ik.

Hoe hou je het dan in godsnaam vol? Soms gaat het vanzelf, soms is het pompen of verzuipen!

Je moet echt creatief zijn en het geluk niet te ver gaan zoeken. Nu bijvoorbeeld zit ik alleen aan de ontbijttafel. Het is 9u en de jongens slapen nog wat je best een klein mirakel mag noemen. Ons Josefientje hangt lui voor de tv. De oudste is met papa reeds vroeg mee naar zee vertrokken waar hij moet optreden met zijn jachthoorngroep Waldo. En ik … Ik geniet met volle teugen van de rust en van mijn kop oploskoffie met ketnetmusical op de achtergrond terwijl ik uitkijk op onze rommelige tuin die voor de winter nog dringend een beurt nodig heeft/had. Mijn zicht wordt deels belemmerd door het overvolle wasrek, maar dat zijn zorgen voor later. Straks een paar serietjes kijken terwijl ik strijk: nog me-time … It’s my lucky day!

2543497018_b4fd66c5-e720-46ab-868e-d6f08f41c43a

Het is zonder twijfel een kunst om te genieten van de kleine dingen en het lukt mij zeker ook niet altijd. Meestal sta ik er alleen voor met de kinderen en dan is er weinig ruimte in mijn hoofd om (onbewust) op zoek te gaan naar een bron van klein geluk. Toch zijn er manieren die ik gaandeweg ontdekt heb en je kunnen helpen om meer rust te creëren thuis met de kinderen.

Eentje minder: Ik heb gemerkt dat wanneer 1 van de 4 uit huis is, de overblijvers elkaar veel meer opzoeken en beter samenspelen. Wanneer Jef zaterdagvoormiddag zijn voetbalmatch speelt, Marie naar een vriendinnetje is, Lau een beetje langer in de opvang blijft of Josefientje mee met Bommeke is om daar van de exclusieve aandacht te genieten, dan lijkt het alsof het evenwicht wordt verstoord en de kinderen dit zelf op een meestal positieve manier willen herstellen.

Eentje meer: Je zou denken dat 4 meer dan genoeg is, maar wanneer iemand een vriendje uitnodigt, verloopt alles vaak ook veel rustiger. De kids entertainen dan zichzelf, al lukt dit niet met alle vriendjes. Je merkt al gauw met welke kindjes de klik het grootst is. De ene verdwijnt de hele namiddag mee naar de kamer zodat je zijn of haar aanwezigheid niet eens merkt. De andere staat elk half uur bij je in de keuken om iets te vragen of te vertellen.

Verstand op nul: Soms moet je even doen alsof je niet merkt dat  ze de woonkamer of hun slaapkamer aan het verbouwen zijn. Overtuig jezelf ervan dat er niet veel kan gebeuren en ga de schade later opmeten. Bereid je voor op het ergste, dan valt het meestal wel mee. Wacht nog een paar jaar om je huis te herschilderen en stel de aankoop van dat nieuwe salon uit.

Beter buiten: Vooral tijdens de lange, donkere winterdagen is het vaak moeilijk om je kroost tevreden te houden. Wanneer ze zelfs op de tablet uitgekeken zijn, is het misschien tijd om te vluchten.  Meestal hebben ze absoluut geen zin om te vertrekken, maar eens we buiten zijn zie je hen al snel genieten. Ravotten in het bos, klimmen  in de speeltuin, wandelen met de hond, de schaapjes verderop in de straat of de eendjes in het park gaan voederen, … Kies een plek waar ze veilig kunnen rondlopen en waar bij voorkeur ook een comfortabel bankje staat zodat ook jij even kan ontspannen en vanop een afstand kan genieten van het schouwspel.

image

Het kind in jezelf: Zelf vind ik het heel moeilijk om echt “mee te spelen” met de kinderen. Ik moet toegeven dat ik mijn kinderen heel vaak afwimpel wanneer ze mij vragen om met hen te spelen. Dit komt niet alleen door tijdsgebrek (het eten moet klaar, de strijk moet in de kast, die mail moet nog verstuurd, …) maar ook omdat ik er gewoon geen zin in heb. Het is een knop die je moet omdraaien en dat vraagt soms een inspanning. Toch merk ik, wanneer ik het wel doe, dat het heel veel voldoening geeft. Je leert je kinderen kennen op een andere manier, je ziet hen even zoals hun vriendjes hen zien, je leert hun wereld kennen, krijgt meer toegang tot hun gedachten en leefwereld. Het is voor mij vaak een hele openbaring!

2543497018_0be9722e-50d0-4bde-9659-a80617847abf

Instagram: liesscheers