Leef Lach Lies Pleegzorg

Week van de Pleegzorg: dag 3

Pleegzorg is een goede daad.

We hebben o.a. voor Pleegzorg gekozen omdat we iets ‘terug wilden doen’. We hebben het goed, komen niets tekort. Daar zijn we ons heel bewust van, van dat én van het feit dat dit niet voor iedereen zo is. Mensen helpen die het minder goed hebben dan ons, dat was ons vertrekpunt.

Pleegzorg is een engagement. Je geeft een kind (tijdelijk) een thuis en neemt alles wat erbij komt kijken erbij. Stelt het kind moeilijk gedrag omdat het getraumatiseerd is, dan moet je daar mee leren omgaan. Word je op de rechtbank of bij jeugdzorg verwacht, dan neem je verlof en sta je daar. Staat er een bezoek op het programma, dan pas je je agenda aan.

Zelf staan we er niet zo bij stil en het voelt voor ons ondertussen allemaal heel normaal, maar de meeste mensen rondom ons ervaren het als iets heel bijzonders. Ze hebben bewondering voor wat we doen. De reacties op mijn blogpostjes over pleegzorg, de complimentjes van vrienden of wildvreemden waarmee we over pleegzorg praten, … we moeten daar niet flauw over doen, het doet deugd. Het geeft ons energie en op moeilijke momenten de moed om er toch voor te blijven gaan.

Pleegzorg is een goede daad, net zoals een bedelaar op straat klein geld toestoppen of deelnemen aan een zwerfvuilactie, je steentje bijdragen tijdens de Warmste Week,  vrijwilligerswerk doen, bloedgeven, Plan Ouder worden, een brief schrijven voor Amnesty International … Kortom, je belangeloos voor iets of iemand inzetten. Iets goed doen, hoe klein ook, geeft je een goed gevoel. Daar doen we het voor!

Leef Lach Lies Pleegzorg

Geen verlof voor pleegouders: flashback

Vandaag las ik in de krant van gisteren dat pleegouders nog steeds geen recht op verlof hebben wanneer ze een kindje verwelkomen in hun gezin. Het deed me terugdenken aan de tijd dat onze pleegzoon, toen net geboren, in ons gezin kwam. Aanvankelijk in crisisopvang, maar nu, bijna 3 jaar later, is hij – godzijdank – nog steeds in ons leven.

Op een winterse maandagavond kregen we een telefoontje van pleegzorg. Of we een pasgeboren baby’tje wilden opvangen. Mijn hart deed een vreugdesprongetje … eindelijk een boeleke. De oudste dochter die tegen mijn wang geplakt het gesprek volgde, kon evenmin haar enthousiasme onder stoelen of banken steken. Natúúrlijk wilden wij dat baby’tje even een thuis geven. Zonder er verder over na te denken… Maar dan, de hoorn op de haak, de adrenalineshot neemt af, reality checks in.

Oei, een baby’tje moet naar een crèche of onthaalmoeder wanneer ik ga werken. Vlug alle crèches opzoeken in de buurt en opbellen. Welke babyspullen hebben we nog allemaal in de kelder steken? Veel, maar niet genoeg. Even een sms’je rondsturen. Allerlei dingen waar je normaal 9 maanden de tijd voor hebt, moesten nu in sneltempo geregeld worden. Maar kijk, het lukte en toen we 2 dagen later die wolk van een baby op de materniteit gingen halen, waren alle praktische zaken tip top in orde.

Waar we echter niet op waren voorbereid, waren de onderbroken nachten. Je zit met een pasgeboren baby’tje en alles wat erbij hoort, maar het leven gaat gewoon door. Die wekker begint nog steeds te kwelen om 6u30. Je wordt verwacht op je werk, ook wanneer je amper 2 uurtjes geslapen hebt. Geen ouderschapsverlof, geen kraamhulp, niks.

Toen leek dat best te lukken, je leeft op automatische piloot, je cijfert jezelf volledig weg en doet wat je moet doen. Een mens is vaak sterker dan hij denkt en een moeder kan bergen verzetten, maar er zijn grenzen. Ook bij mij was na een half jaar het vat af. Ik ben diep in het rood gegaan en dat heb ik nog lange tijd moeten bekopen.

Maar kijk, die baby wordt een peuter en is ondertussen een kleuter. Hoe onmenselijk zwaar die eerste maanden ook waren, het zijn momenten als de eerste schooldag, enkele weken geleden, waar je het voor doet. De zelfzekerheid waarmee ons ventje vrolijk door de schoolpoort stapt, daar hebben wij mee voor gezorgd. Hoe ons pleegzorgverhaal ook afloopt, wij hebben hem alvast een stevige basis gegeven, weerbaar gemaakt, hopelijk bestand tegen het harde leven dat hem te wachten staat. Dat gevoel is onbetaalbaar en geeft ons enorm veel voldoening.

Wij zouden het zo opnieuw doen, maar ik begrijp dat anderen ervan terugschrikken. Je wil een kind in nood opvangen en alles geven wat het op dat moment zó nodig heeft: een stabiele omgeving, rust, een warme thuis en liefde, … veel liefde. Dat kost niks, alleen maar tijd. Tijd die er niet is, tenzij je heel veel opoffert en je je eigen leven eventjes on hold zet. Tijd die de overheid kan bieden door ook pleegouders eindelijk recht op verlof te geven. Tijd die ongetwijfeld meer gezinnen over de streep zal trekken om pleegzorg een kans te geven.

Elk jaar zijn er ongeveer 500 kinderen in Vlaanderen die in de kou blijven staan bij gebrek aan pleeggezinnen. Dat zijn 2 op 3 pleegzorgaanvragen die niet positief beantwoord kunnen worden.

Komaan politici, het wetsvoorstel ligt klaar, waar wachten jullie op?

time