moederschap – Pagina 4 – Leef Lach Lies

31 mei 20171 juni 2017 Leef Lach Lies pleegzorg

Ik heb 4 kinderen

img_9371-1

Ik heb 4 kinderen. Wie de puntjes echt op de i wil, kan daar moeilijk over doen. Ik heb er hier nochtans 4 rondlopen, 4 prachtexemplaren die mij mama noemen. En ja, 3 met helderblauwe ogen en eentje met donkerbruine kijkers. 3 die trekken hebben van mij, van mijn man en van elkaar. En ja, eentje die wat dat betreft niet helemaal in het rijtje past.

1 van de 4 heb ik er met heel veel moeite zelf uitgeperst, een andere vond wat makkelijker zijn weg naar buiten. Nog een andere hebben ze er via mijn buik uit moeten halen. En eentje kregen we zomaar cadeau, die lag kant en klaar en moederziel alleen op ons te wachten in de couveuse op de materniteit. Dat cadeautje ging maar enkele weken bij ons blijven, maar nu – 2,5 jaar later – is hij er nog steeds.

Het enige dat hem, wat ons betreft, van de andere 3 onderscheidt, is dat hij misschien ooit eens weggaat. Dat we dat wonderbaarlijk geschenkje weer moeten inleveren. Het lijkt ondenkbaar en onmogelijk, het is hartverscheurend en onmenselijk, maar het kan. Of toch niet …

bokrijk Het is die onzekerheid die moeilijk is, soms zelfs ondraaglijk, maar tegelijkertijd ook hoop geeft. Het is die onzekerheid die me af en toe wanhopig verdrietig maakt, maar me nog vaker van het beste doet uitgaan. Door die onzekerheid krijgt hij vaak dubbel zo veel liefde, zolang het nog kan … en wordt hij soms extra verwend, zolang hij er nog is …

Het eerste anderhalf jaar van zijn leven was hij helemaal van ons. Een klein wezentje dat niemand anders had, behalve ons. Geen bezoeken met biologische ouders om rekening mee te houden. Een moeder zou voor minder vergeten dat hij niet van haar is.

Na anderhalf jaar kwam er een biologische vader in the picture. Bezoeken werden opgestart en langzaam opgebouwd. Even stond onze wereld stil. De kans bestaat dat …

Elk bezoek haalt me onderuit, drukt me met mijn neus op de feiten. Hij is niet van mij, ik ben niet zijn moeder. Maar ík ben het die hij mama noemt. Het is de warmte van míjn schoot die hij opzoekt wanneer hij moe is. Hij loopt huilend naar míj toe om zich in míjn armen te nestelen wanneer hij zich bezeert heeft.

Ik kus zijn tranen weg, wieg hem in slaap en blijf minutenlang naar hem kijken, vertederd, maar vooral verbaasd over de intense liefde die ik kan voelen voor dit kind dat niet van mij is.

Hij weet natuurlijk niet beter, is zich van geen kwaad bewust. Hij voelt zich net hetzelfde als die andere 3 koters waar hij mee opgroeit, die hij broer of zus noemt en waarvan hij zoveel onvoorwaardelijke liefde krijgt. En om de 2 weken gaat hij met zichtbaar plezier ‘spelen’ bij iemand die hem verwend en hem ongetwijfeld ook heel graag ziet. Iemand die hem waarschijnlijk heel erg mist wanneer hij niet bij hem is. Die keer op keer de dagen aftelt tot het volgende bezoek.

Ik begrijp die man ook, voel met hem mee en bewonder zijn volhardendheid en het engagement dat hij wil aangaan. Ik gun hem van harte de kostbare tijd met zijn zoon en ik weet ergens diep vanbinnen dat het voor ‘ons’ kind belangrijk is om die man in zijn leven te hebben.

Maar meer kan mijn moederhart niet aan. Meer zou ons gezin verscheuren en verweesd achterlaten, vol ongeloof en in immens verdriet.

En toch, als je zou vragen of we het weer zouden doen, dan zeggen we zonder twijfelen JA! want een leven zonder onze kleine ukkepuk zouden we ons niet kunnen voorstellen, hoe moeilijk het soms ook is.

27 april 201727 april 2017 Leef Lach Lies Gezin

Lieve Marie

We moeten eens praten. De tijd is daar. Je bent duidelijk geen klein meisje meer, je wordt groter, haast een puber. Dat merk ik, je verandert, niet alleen je uiterlijk, maar ook je gedrag. Je bent op zoek naar jezelf, naar wie je worden wil. Je kopieert, je probeert iets nieuws, je experimenteert, je valt en staat weer op.

Je wordt zelfstandiger en begint meer en meer je eigen leven te leiden. Dat zorgt soms voor spanningen hier in huis en dat neem ik je misschien af en toe een beetje kwalijk. Het evenwicht van weleer, de jarenlange routine wordt verstoord en het is met zijn allen zoeken naar een nieuwe balans.

Ik probeer je raad te geven, heel voorzichtig want je stelt het meestal niet op prijs. Je doet alsof je me niet hoort, maar de uitdrukking op je mooie gezicht zegt iets anders.

Ik lever commentaar, zeg wat je anders moet doen en hoe je het moet doen. Ik observeer je, viseer je, gefascineerd door je transformatie. Ik erger me aan je nonchalance, aan je onverschilligheid en de oppervlakkigheid waarmee je naar de dingen kijkt. Ik maak je er attent op en span een zaag. Tegen beter weten in, want diep vanbinnen weet ik dat dit erbij hoort. Dat jij geen uitzondering bent, maar een beginnende puber.

Maar lieve schat, ik geef je nog 1 goede raad: blijf mij negeren, hou geen rekening met wat ik zeg en blijf vooral jezelf. Stiekem ben ik jaloers op hoe je momenteel in het leven staat. Zorgeloos, naïef en onverschillig. Oorlogen, aanslagen en hongersnoden gaan grotendeels aan je voorbij. Je ligt alleen maar wakker van je kapsel, je vriendinnen en het aantal likes op je laatst geposte foto.

Al vang ik af en toe een glimp op van de jonge vrouw die je zal worden. Dan stel je een ernstige vraag of maak je een weldoordachte opmerking over een actueel wereldprobleem. Dan ben ik weer gerustgesteld en weet ik dat het in orde komt.

Een gevoel van trots overvalt me wanneer je je voeten veegt aan de mening van een ander, wanneer je opkomt voor jezelf en met een lach op je gezicht zegt ‘Ik voel me goed zo en dat is het enige dat telt!’

Ik heb altijd gedacht dat jij van al mijn kinderen het minst (of helemaal niet) op mij lijkt en dat voelt als moeder een beetje vreemd. Maar de laatste tijd vind ik in jou meer en meer trekken van mezelf terug. Dat flinterdunne rebelse laagje onder die brave buitenkant, die bescheiden eigenzinnigheid en dat je m’en foutisme heb je van mij en daar ben ik zó blij om. Die houding zal het leven later zoveel draaglijker en interessanter maken.

Dus lieve meid, verander niet, ook al zeur ik en zeg ik dat je moet luisteren. Doe verder zoals je bezig bent, maar laat dat gerol met je ogen achterwege en ruim je eigen rommel op!

marieblog

6 april 201721 december 2018 Leef Lach Lies Gezin, Persoonlijk

Van ploetermoeder tot superwoman dankzij crossfit

Ongeveer 3 maanden al leef ik elke dag met pijn, verscheurende spierpijn. Elke beweging voel ik in mijn rug, mijn benen, mijn armen, … Héérlijk vind ik het, want meer dan 2 jaar had ik bij elke stap pijn door een hardnekkige voetblessure waardoor ik niet meer sportte en mijn lichaam compleet verwaarloosde. Nu is die soms allesoverheersende pijn te danken aan een grensverleggende workout bij Crossfit Lividum in Herentals.

Ongeveer 3 maanden geleden startte ik met een Crossfit introprogramma. De eerste lessen vroeg ik mij nog steevast af waarom ik in godsnaam een overhead squat, een snatch of een push jerk met een barbell van 15 kg moest kunnen. Het zou mij nooit lukken en ik wòu het ook helemaal niet kunnen, maar amper een kwartier later, na een duidelijke uitleg en wat oefenen met een pvc-buis, stond ik het wél zelf te doen en nog 10 minuten later hingen we er wat extra gewichten bij. Het oeverloze enthousiasme van onze coach Joachim en de hele groep waarmee we het programma begonnen, werkten enorm motiverend en dreven me elke keer opnieuw tot het uiterste.

Elke training verleg ik grenzen. Week na week groeit mijn zelfvertrouwen en wordt het vertrouwen in mijn lichaam weer hersteld. Een lichaam dat na 4 zwangerschappen, enkele operaties, systematisch slaapgebrek en verwaarlozing zwaar gehavend is. Jarenlang leefde ik van het ene kwaaltje naar het ander.

Hoewel ik nu 2 tot 3 keer per week mijn lichaam zwaar op de proef stel, blijven deze kwalen weg. Elke training word ik aangenaam verrast door de kracht van mijn lichaam. Ik voel me weer een beetje kind wanneer ik handstand doe tegen de muur, ik voel me weer 20 wanneer ik de wallball van 9 kg 15 keer omhoog gooi en ik voel me even superwoman net voor ik uitgeput neerval op de grond aan het einde van een pittige workout. Dat ik de volgende dag amper nog de trap op kan, laat ik even achterwege.

Het stelt niks voor in vergelijking met de doorwinterde crossfitters die in de zone naast ons op een heel ander niveau trainen, maar dat maakt niemand iets uit. Misschien raak ik ooit ook zo ver, maar momenteel ben ik al enorm tevreden met de vooruitgang die ik op 3 maanden tijd gemaakt heb. Ik was een ploetermoeder, de übermoederkloek die moe werd van de trap te nemen met de kleinste op de arm, iemand die fysieke inspanning uit de weg ging en excuses zocht om niet te sporten. Nu ploeter ik nog steeds, maar het kost me veel minder moeite én ik heb nog energie over. Deze ommezwaai heb ik naast mijn dagelijkse sapjes en gezondere voeding vooral te danken aan Crossfit.

Voorlopig train ik nog in mijn losse joggingbroek en slobbertrui omdat ik me schaam voor de verloedering van mijn lichaam, maar als ik rondom me kijk tijdens de workout zie ik vrouwen die net als ik zijn, die ook een buikje hebben en minder stevige billen. Ik zie dat omdat zij géén losse, verhullende kledij dragen en ze hebben verdomme gelijk. Geen enkel lichaam is perfect, zelfs de meest afgetrainde vrouwenbillen vertonen putjes. Het opnieuw ervaren van de kracht van mijn eigen lichaam doet de focus op de buitenkant verzwakken. Ik merk dat ik stilletjesaan weer fier word op mijn eigen lichaam en dat die oversized vesten al eens in de kast blijven hangen.

Het ziet er misschien verre van perfect uit, dat lijf van mij, maar het slaagt er wel in dingen te doen die ik tot voor kort onmogelijk achtte. En misschien is dat wel de grootste verdienste van crossfit tot nu toe!

24 maart 201721 september 2018 Leef Lach Lies Gezin

Als een kip zonder kop

Er zijn dagen dat alles vanzelf lijkt te gaan. Dat ik heel erg zelfvoldaan bij mezelf denk dat ik het toch maar mooi voor mekaar krijg: alles peis en vree en dat met 4 kinderen!

Helaas zijn er ook andere dagen, dan voelt het alsof ik amper tijd of energie heb om te ademen.

Halftijds werken, 2 uur per week een gezellig groepje lieve mensen Spaans leren, een huishouden runnen, 1 hond, 2 goudvissen en 1 hamster van een hongerdood redden, een echtgenoot op allerlei manieren tevreden houden, allerhande info-avonden bijwonen, aanwezig zijn op schoolactiviteiten, oudercontacten, doktersbezoeken, de tuin onderhouden, je interieur aanpassen aan de tijd van het jaar, verjaardagsfeestjes organiseren, … Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.

Het mag een magere troost zijn dat de meeste moeders dezelfde strijd leveren. Maar hoe komt dat? Willen wij te veel of wordt er te veel van ons verwacht?

Is het nodig dat we op elke schoolactiviteit aanwezig zijn? Moeten we daar echt een halve dag verlof voor nemen op het werk? Moeten onze kinderen op élke training of turn-/teken-/dansles aanwezig zijn? Kan vaderlief niet even goed op doktersbezoek met de jongste? Vinden de grootouders het misschien toch niet zó erg om af en toe de kids van school te halen en eten te geven zodat jij even rustig zelf naar de dokter kan?

Daar heb ik de laatste tijd heel erg over nagedacht. Ik had tot voor kort geen hobby’s, geen tijd voor mezelf behalve een occasioneel, eerder zeldzaam avondje uit met vriendinnen. Me-time beperkte zich tot boodschappen doen zonder de kinderen, autoritjes van en naar het werk zonder jengelende bengels op de achterbank of het te korte kwartier in de wachtkamer bij de dokter. Maar zelfs op die momenten was ik gejaagd omdat de kinderen moesten opgehaald worden of omdat manlief alleen zat met de kinderen. Alsof hij de deur naar de traphal open laat staan of de jongste te lang laat rondlopen met een vuile luier …

Ik had het ook alleen maar aan mezelf te danken. Geplaagd door dat eeuwige schuldgevoel voelde ik me verplicht om álles wat met de kinderen te maken heeft op mij te nemen. Om mezelf weg te cijferen en op de 257ste plaats te zetten. Dat kan je blijkbaar jaren volhouden als het moet, maar het zorgt voor frustraties en spanningen op allerlei vlakken. Waarom kan manlief zonder al te veel problemen 4 dagen van de aardbol verdwijnen terwijl ik de halve familie moet mobiliseren om enkele dagen met vriendinnen weg te gaan? Waarom loop ik er gespannen en humeurig bij?

Enkele maanden geleden had ik er genoeg van. Ik hoef er niet alleen voor te staan en mag ook best wat tijd voor mezelf. Onder lichte dwang van mijn wederhelft schreef ik me in in de sportschool, begon ik deze blog en besloot ik mijn agenda niet meer altijd af te stemmen op die van manlief en de kinderen. Inderdaad, sinds enkele maanden ben ik een egoïstische moeder, zo eentje die 3 keer in de week gaat sporten en op een heleboel uitnodigingen ingaat.

En weet je, de wereld blijft gewoon draaien terwijl ik me een uur afmat in de crossfit. De kinderen zijn nog steeds gezond en wel, belanden nog steeds keurig op de training of muziekles en werken hun huiswerk netjes af.

Ook heb ik beseft dat er buiten die gezellige cocon van ons gezin een hele wereld is die nu voor mij opengaat. Het voelt alsof ik na jaren van winterslaap weer ontwaak en nieuwe dingen ontdek en kan proeven. Het geeft me energie en maakt van mij een betere moeder. Ik ben er dan misschien niet meer élke minuut voor mijn kinderen, maar de vele uren dat ik er wel ben zijn een stuk aangenamer!

15 maart 201721 september 2018 Leef Lach Lies Gezin

Het leven vieren

Wij vieren al eens graag het leven. Vooral in de zomerperiode hebben we heel wat ‘feestjes’ met familie of vrienden. Omdat we 4 kinderen hebben is het niet evident zonder hen de bloemetjes buiten te zetten, maar we hebben ondertussen een uitgebreide vriendenkring mét kinderen waarmee we regelmatig samenkomen om bij te babbelen rond de barbecue of bij een lekker glas wijn. Dat noemen we feestjes.

2543497018_61bf87d2-3abf-4b14-9ab5-973970b4efaa Met de familie gebeurt dit ook regelmatig, bovenop de verjaardagen, trouwerijen, doopfeesten en babyborrels. Gezellig samenzijn met een hoop mensen gewoon omdat de zon schijnt of omdat iedereen toevallig tijd heeft … dat noemen wij een feest.

Wijzelf proberen bewust van het leven te genieten, zowel met het hele gezin als met twee. Wanneer de kinderen in bed liggen durven we al eens een flesje kraken, meestal in het weekend, maar even goed midden in de week. 2543497018_3f40a542-a1e3-4794-800c-0a3528d2206f Waarom ook niet? Je raakt de volgende ochtend iets moeilijker uit bed en je hebt een paar koffies meer nodig bij het ontbijt, maar die gestolen momenten van gezelligheid en qualitytime als koppel zijn onbetaalbaar en maken het soms zware ouderschap een pak aangenamer. Dan vieren we niet alleen het leven, maar ook vooral de liefde. Want geloof me, met 4 kinderen is het niet evident om het vuur brandend te houden.

Zo proberen we minstens om de 2 weken een babysit te nemen zodat we eens rustig kunnen bijpraten. De kinderen vonden het eerst maar niks, zo’n oppas en er zijn er al enkelen de revue gepasseerd, maar sinds ik chips en frisdrank in huis haal telkens de babysit komt én ze dan langer mogen opblijven, maken ze er hun eigen feestje van.

2543497018_09d5d7e0-e34b-4854-99f7-2c7146136c32 Omdat we onze kinderen willen leren genieten van het leven én van de kleine dingen, hebben we met ons zessen thuis regelmatig een feestje op vrijdagavond om het weekend te vieren. Dan haal ik mijn nest van school en van de crèche, passeren we met zijn allen langs de supermarkt om hapjes en drankjes in te kopen. Normaliter drinken wij alleen maar water thuis, maar als het feest is, mag dat frisdrank zijn. Zodra iedereen dan ’s avonds thuis is, kan het feestje beginnen. Kaarsjes aan, hapjes op tafel, glaasjes gevuld, tv aan en van elkaar genieten. Meer moet dat echt niet zijn!

leefvandaag

1 maart 201712 oktober 2018 Leef Lach Lies huishouden

Familie Flodder

Mijn huis is soms één grote rommelhoop. Vind ik dat erg? Meestal niet. Krijg ik daar stress van? Soms wel. Stoor ik mij daaraan? Helaas niet genoeg.

Ik benijd andere vrouwen met kinderen waarvan het huis altijd op orde is, zélfs wanneer ik onverwachts binnenval. Hoe doen die dat in godsnaam? Hossen zij dan constant achter hun kroost aan om de achtergebleven speeltjes netjes weg te stoppen?

Evenzeer benijd ik vrouwen waarvan het huis nóg rommeliger lijkt dan het mijne, zélfs wanneer ik op een afgesproken tijdstip binnenwip. Ik wou dat ik ook die nonchalance had, dat ik niet tegen honderd per uur en als een kip zonder kop door het huis raas, een half uur voor er bezoek komt. Ik wou dat ik niet door de grond zak van schaamte telkens er iemand onaangekondigd langskomt en ze zich een weg moeten banen door het speelgoed en pas kunnen gaan zitten wanneer alle rommel die in de zetel ligt opzij wordt geschoven.

Het ergst schaam ik mij wanneer het bezoek langs de garage binnenkomt. Dat privilege is voorbehouden aan mensen die we heel goed kennen en waarvan ik het gevoel heb dat zij het wel begrijpen dat je met 4 kinderen niet altijd alles mooi aan de kant kan hebben. Meestal is de garagedeur los, maar wanneer we bepaald bezoek verwachten gaat die toegang onverbiddelijk op slot. Het zit namelijk zo dat onze garage alleen maar dienst doet als extra opslagruimte. Een auto heeft daar nog nooit in gestaan wegens plaatsgebrek. Alleen maar fietsen, steps, grasmachine, tuingereedschap, versleten speelgoed, 2 wasrekjes, glasbak, oud papier, oude meubelen, kapotte apparaten, vuilniszakken, schoenen, …

Na de garage moeten de bezoekers onze berging nog door om onze keuken en woonkamer te bereiken. Deze bufferzone is meestal een slagveld van vuile was. Zes mensen maken al wel wat vuil en nooit zijn er genoeg wasmanden. Die staan waarschijnlijk boven volgeladen met gestreken was te wachten om leeggemaakt te worden. Meestal ligt de vloer dan ook bezaaid met vuile kleren die liggen te wachten om per kleur gesorteerd te worden.

Wanneer alles echter netjes gepland is en het bezoek langs de voordeur binnenkomt, zijn die vervloekte garage en berging een zegen. Er kan altijd nog wel wat rommel bij. Alles wat al dagen onterecht op het keukenaanrecht of boven op de koelkast ligt, verdwijnt dan in één beweging in de berging of in de garage. Ik ben dan ook getraind in het oprommelen. Het is een rekbaar begrip: wanneer het snel moet gaan betekent het niet meer dan de rommel naar een andere ruimte verhuizen. Het echte oprommelen doe ik later wel.

ma-flodder Gelukkig komen die momenten waarop ik me Ma Flodder voel niet zó vaak voor. Niet omdat de rommel weg is, maar omdat ik me er niet al te druk in kan maken. Ik ben al blij als onze ‘leefruimtes’ aanvaardbaar zijn, weliswaar aanvaardbaar volgens mijn normen. Dat is mijn redding, dat mijn normen niet dezelfde zijn als die van die andere moeder wiens huis altijd spic en span is omdat ze ’s avonds wanneer Temptation Island begint nog met haar stofzuiger en dweil in de weer is, terwijl ik me zonder schuldgevoel in de zetel nestel, helemaal klaar voor mijn guilty pleasure.

Maar … als de volgende dag mijn pa, veruit de rommeligste man die ik ken, langs de garage binnenkomt en na het aanschouwen van onze berging zegt ‘Hier wordt precies geleefd!’ dan weet ik dat het hoog tijd is om in actie te schieten en mijn zetel de komende avonden te laten voor wat hij is.

messyhouse

14 februari 201711 februari 2019 Leef Lach Lies Fictie, Gezin, Pleegzorg

Wat bezielt een moeder?

Drie jaar geleden waren we een tijdje een ‘crisisgezin’. We deden aan crisisopvang, een vorm van pleegzorg waarbij je voor een kortere periode een kind opvangt dat onmogelijk thuis kan blijven, in afwachting van een meer definitieve oplossing. Tijdens een lange, donkere nacht schreef ik het volgende.

een-kans

Wat bezielt een moeder om haar kind in de steek te laten? Wat bezielt de familie van die vrouw om de zorgen voor het kind niet even over te nemen? Is er geen lieve oma of een tante die het kind graag ziet en het niet over haar hart krijgt om het bij wildvreemden achter te laten? Geen opa, geen nonkel, … ?

Voor ons lijkt het allemaal absurd, onbegrijpelijk. Wij willen een avondje weg en vinden in onze telefoon al gauw een paar contacten waaraan we kunnen vragen of ze onze kroost een avondje of nacht onder hun hoede willen nemen. Zijn we te ziek om onze kindjes van school te halen, eten te maken, te entertainen, … geen nood, de oma’s staan paraat!

Voor mensen als wij is die back-up, dat vangnet, onze achterban normaal en vanzelfsprekend, maar als er één ding is wat ik uit ons pleegzorgavontuur geleerd heb, dan is het wel dat niet alle mensen zijn zoals wij. Dat niet alle mensen evenveel geluk hebben, maar er soms echt helemaal alleen voor staan.

Voor mensen zoals wij is het blijkbaar moeilijk te beseffen dat niet iedereen in dezelfde omstandigheden leeft en omringd wordt door een hechte familie of vriendenkring. Mensen zijn bovendien bang van de miserie van een ander en blijven er liefst zo ver mogelijk van weg. Als crisisgezin kan het niet anders dan dat je rechtstreeks geconfronteerd wordt met de problemen van een ander, met een totaal andere wereld, ver van ons bed, waar we liefst zo weinig mogelijk van af weten.

N was het tweede kindje dat bij ons kwam. Vanaf de eerste nacht sliep hij rustig door. Hij at goed, heel goed zelfs. Rustigere en bravere kindjes dan hem kom je niet vaak tegen. Ik vroeg me dan ook wel eens af waarom het in godsnaam zo moeilijk kon zijn om voor hem te zorgen.

Tot die nacht dat hij huilend wakker werd. Ik lag net een uurtje in bed. Hij was onrustig, leek kortademig en voelde zich benauwd. Je eigen kind ken je, je weet als moeder wanneer het ziek is, je voelt het wanneer het ernstig is. Maar N was nog maar een week bij ons. Mijn buikgevoel zei me dat het niet OK was, maar midden in de nacht zijn je opties beperkt. Doodmoe probeerde ik hem urenlang te kalmeren. Ik durfde niet te slapen, te ongerust, in paniek zelfs.

Mijn man was zoals gewoonlijk met geen stokken wakker te krijgen waardoor ik er die nacht alleen voor stond. En toen gebeurde het … Ik voelde de wanhoop van een moeder die ten einde raad is. Ik begreep de vrouw die het niet aankan om voor haar kind te zorgen, hoe graag ze hem of haar ook ziet. Ik besefte dat ík die moeder zou kunnen zijn.

Maar zelf heb ik een goeie vent die me soms na een zware nacht ’s ochtends wat langer in bed laat liggen. Héél af en toe komt hij zelf al eens uit bed om één van onze kindjes te troosten of weer onder te stoppen. Maar wat als dat niet het geval is? Wat als je er nacht na nacht alleen voor staat met je schreiende baby of zieke peuter? Wat als je dag in dag uit alleen verantwoordelijk bent voor dat kleine wezentje en er niemand is om het, al was het maar een uurtje, van je over te nemen?

We weten allemaal dat moeder zijn verdomd hard en moeilijk is. Zelfs de meest evenwichtige, sterke vrouwen raken al eens uit balans door de zware en afmattende verantwoordelijkheid die op onze frêle schouders rust. De onzekerheid, de twijfel, de angst om te falen, de schuldgevoelens, … het vreet aan je. Het kán je klein krijgen als er niemand aan je zij of achter je staat om je af en toe te zeggen dat je de beste moeder van de wereld bent, dat je goed bezig bent en je best wat meer tijd voor jezelf mag nemen omdat je het verdient.

it-takes-a-village-to-raise-a-child

13 januari 201721 september 2018 Leef Lach Lies Verliefdheid

Mama, ik ben een 7 op 10

“Mama, hij geeft mij een 7/10.” Mijn moederhart reageert geschokt. Wat? Is mijn dochter maar een 7 op 10? Met haar prachtig blauwe ogen, blonde haren en volle lippen … Is die jongen blind?

Voorzichtig polste ik hoe zij zich voelde bij die magere 7. Ze leek er best tevreden mee. Ik had het natuurlijk kunnen weten, dat mijn oudste dochter niet wakker ligt van een 7. Voor een schooltoets is ze ook blij met dat getal. Waarom een 9 halen als een 6 toch meer dan voldoende is? Je kan haar geen ongelijk geven natuurlijk, maar toen ik nog voor de klas stond, kon ik mij mateloos ergeren aan deze mentaliteit, aan dit soort schaamteloze gemakzucht.

In deze situatie kan ik echter alleen maar blij zijn dat mijn dochter er zo over denkt. Het is heerlijk om haar te zien stralen wanneer ze het over de jongen in kwestie heeft, maar de hartzeer en het liefdesverdriet die hier onvermijdelijk mee gepaard gaan, wil ik haar liever nog even besparen.

Na een korte periode van aanstellerige aandachttrekkerij op de speelplaats, werden er wat berichtjes heen en weer gestuurd op de sociale media. Zo kreeg dochterlief te horen dat hij haar ook wel zag zitten, maar dat het nog maar net uit was met zijn vorige vriendinnetje en hij voorlopig nog niet klaar was voor een nieuwe relatie. Wablief?

Waar halen die kinderen dat toch? Amper 12 en ze spelen de eerste de beste stationsroman na tijdens en na de schooluren. Wat moet dat zijn als ze 16 zijn, of 18? Ik mag er niet aan denken!

Nu, we weten allemaal wat dat betekent ‘er nog niet klaar voor zijn’. Het is niet meer dan een beleefde manier om iemand wandelen te sturen. Gelukkig zag mijn dochter het zoals gewoonlijk van de positieve kant. Gewoon wachten tot hij er wel klaar voor is.

Zo simpel is het leven wanneer je 12 bent. Jammer toch dat we die zalige naïviteit na een tijdje verliezen. En wat een zonde dat we ons later niet eens meer herinneren hoe gelukzalig zorgeloos we ooit door het leven fladderden. Maar daar hebben we dan tienerdochters voor die ons af en toe een glimp tonen van hoe eenvoudig het leven kan zijn.

7 januari 201714 februari 2017 Leef Lach Lies Gezin

Ik heb je precies gemist …

Al 3 keer vandaag ben ik begonnen met schrijven. Evenveel keer ben ik gestopt omdat het een te negatief verhaal dreigde te worden. Ik zat dan ook al enkele dagen in een dipje. 2 weken kerstvakantie met 4 kids 24/7 onder mijn hoede begon zijn tol te eisen.

Dringend behoefte aan wat tijd alleen. Weer naar toilet kunnen gaan zonder gezelschap, een half uurtje douchen zonder lastig gevallen te worden, over iets kunnen nadenken zonder 5 keer onderbroken te worden of 2 paar billen schoon te vegen.

Het ‘zorgen voor’ viel me de laatste dagen zwaar. De hele dag door zat ik te vitten op de kinderen waardoor zij dan weer nerveus werden en nog meer op mijn zenuwen gingen werken. Een vicieuze cirkel noemen ze dat. Het duurt dan altijd even voor ik besef dat niet mijn kinderen het probleem zijn, maar ikzelf.

Vooral onze oudste zoon reageert slecht op mijn occasionele dipjes. Van onze 4 kinderen is hij degene die mij haarfijn aanvoelt. Ben ik verdrietig, dan voelt hij zich ook niet bepaald happy en zegt hij dingen als “Ik ben verdrietig, maar ik weet niet waarom…” Hij zal de eerste en vaak de enige zijn die het merkt en me (on)bewust meer aandacht geven.

Ben ik chagrijnig, boos, kwaad, … dan zal hij zich ook behoorlijk lastig gedragen.

Zo draaien we regelmatig naar een dieptepunt toe, zoals gisteren en vandaag. Vandaag besloten we dan maar na een lange dag vloeken, zagen en vitten op de kinderen om met zijn allen uit eten te gaan. Wokken. Tegen openingstijd zou het wel rustig zijn, dan hoeven we ons niet te erg te schamen als het ook daar niet lukt om het perfecte gezinnetje te spelen.
Tijdens de autorit heen hadden mijn man en ik het er, tussen het gesakker en geruzie door, over hoe zwaar het de laatste tijd was en dat er dringend iets moet veranderen … Je kent dat wel, veel meer dan dat wordt er dan meestal ook niet gezegd. Geen concrete maatregelen, geen nieuwe afspraken of dwingende veranderingen.

Het eerste uur was het inderdaad erg rustig in het restaurant en de kinderen zo mak als een lammetje. We strooiden dan ook royaal met de nodige complimentjes. Hoelang was dat in godsnaam geleden? Dat ik mijn kinderen nog eens een complimentje heb gegeven, een beloning voor goed gedrag. Praise your child … We hebben het nochtans tot vervelens toe gehoord en geleerd in de Tripple P cursus enkele jaren geleden.

Onze kinderen genoten zichtbaar van het moment, van het eten, van de rust, maar vooral van de aandacht. Ook ik had plots weer het gevoel te genieten van mijn eigen kinderen, van hun verhalen, hun gekke bekken, hun aanwezigheid.

Na anderhalf uur liep het restaurant stilaan vol en dropen wij af. Iedereen happy en voldaan. De sfeer in de auto op de terugweg was in niets te vergelijken met de heenreis. Ik leek wel 10 keer meer energie te hebben dan enkele uren daarvoor.

Thuis gaf onze oudste zoon Jef me een knuffel en zei: “Ik heb jou precies gemist.”

9 jaar en hij weet mij als geen ander telkens weer diep in mijn hart te raken. Het is dat woordje precies dat het ‘em doet. Hij voelt iets vaags binnenin en probeert het in woorden uit te drukken. En hij doet dat hartverscheurend goed.

Hij drukt mij onbewust met mijn neus op de feiten: de moeder die hij nodig heeft, was er de voorbije dagen niet. Hij had de lieve versie van mij gemist. Dit noemen ze een wake-up call. Een eyeopener. Een sjot onder uw gat. Maar vooral: een keerpunt.

Morgen wordt een fantastische dag!

Instagram: liesscheers

31 december 201615 januari 2017 Leef Lach Lies Gezin

Gestolen momenten met mijn kroost

Als werkende moeder van 4 actieve kinderen met een man die niet vaak thuis is, is het allesbehalve evident om tijd voor jezelf vrij te maken. Daar heb ik al lang geleden vrede mee genomen. Gelukkig maar, want anders was mijn leven een hel, denk ik.

Hoe hou je het dan in godsnaam vol? Soms gaat het vanzelf, soms is het pompen of verzuipen!

Je moet echt creatief zijn en het geluk niet te ver gaan zoeken. Nu bijvoorbeeld zit ik alleen aan de ontbijttafel. Het is 9u en de jongens slapen nog wat je best een klein mirakel mag noemen. Ons Josefientje hangt lui voor de tv. De oudste is met papa reeds vroeg mee naar zee vertrokken waar hij moet optreden met zijn jachthoorngroep Waldo. En ik … Ik geniet met volle teugen van de rust en van mijn kop oploskoffie met ketnetmusical op de achtergrond terwijl ik uitkijk op onze rommelige tuin die voor de winter nog dringend een beurt nodig heeft/had. Mijn zicht wordt deels belemmerd door het overvolle wasrek, maar dat zijn zorgen voor later. Straks een paar serietjes kijken terwijl ik strijk: nog me-time … It’s my lucky day!

2543497018_b4fd66c5-e720-46ab-868e-d6f08f41c43a

Het is zonder twijfel een kunst om te genieten van de kleine dingen en het lukt mij zeker ook niet altijd. Meestal sta ik er alleen voor met de kinderen en dan is er weinig ruimte in mijn hoofd om (onbewust) op zoek te gaan naar een bron van klein geluk. Toch zijn er manieren die ik gaandeweg ontdekt heb en je kunnen helpen om meer rust te creëren thuis met de kinderen.

Eentje minder: Ik heb gemerkt dat wanneer 1 van de 4 uit huis is, de overblijvers elkaar veel meer opzoeken en beter samenspelen. Wanneer Jef zaterdagvoormiddag zijn voetbalmatch speelt, Marie naar een vriendinnetje is, Lau een beetje langer in de opvang blijft of Josefientje mee met Bommeke is om daar van de exclusieve aandacht te genieten, dan lijkt het alsof het evenwicht wordt verstoord en de kinderen dit zelf op een meestal positieve manier willen herstellen.

Eentje meer: Je zou denken dat 4 meer dan genoeg is, maar wanneer iemand een vriendje uitnodigt, verloopt alles vaak ook veel rustiger. De kids entertainen dan zichzelf, al lukt dit niet met alle vriendjes. Je merkt al gauw met welke kindjes de klik het grootst is. De ene verdwijnt de hele namiddag mee naar de kamer zodat je zijn of haar aanwezigheid niet eens merkt. De andere staat elk half uur bij je in de keuken om iets te vragen of te vertellen.

Verstand op nul: Soms moet je even doen alsof je niet merkt dat ze de woonkamer of hun slaapkamer aan het verbouwen zijn. Overtuig jezelf ervan dat er niet veel kan gebeuren en ga de schade later opmeten. Bereid je voor op het ergste, dan valt het meestal wel mee. Wacht nog een paar jaar om je huis te herschilderen en stel de aankoop van dat nieuwe salon uit.

Beter buiten: Vooral tijdens de lange, donkere winterdagen is het vaak moeilijk om je kroost tevreden te houden. Wanneer ze zelfs op de tablet uitgekeken zijn, is het misschien tijd om te vluchten. Meestal hebben ze absoluut geen zin om te vertrekken, maar eens we buiten zijn zie je hen al snel genieten. Ravotten in het bos, klimmen in de speeltuin, wandelen met de hond, de schaapjes verderop in de straat of de eendjes in het park gaan voederen, … Kies een plek waar ze veilig kunnen rondlopen en waar bij voorkeur ook een comfortabel bankje staat zodat ook jij even kan ontspannen en vanop een afstand kan genieten van het schouwspel.

Het kind in jezelf: Zelf vind ik het heel moeilijk om echt “mee te spelen” met de kinderen. Ik moet toegeven dat ik mijn kinderen heel vaak afwimpel wanneer ze mij vragen om met hen te spelen. Dit komt niet alleen door tijdsgebrek (het eten moet klaar, de strijk moet in de kast, die mail moet nog verstuurd, …) maar ook omdat ik er gewoon geen zin in heb. Het is een knop die je moet omdraaien en dat vraagt soms een inspanning. Toch merk ik, wanneer ik het wel doe, dat het heel veel voldoening geeft. Je leert je kinderen kennen op een andere manier, je ziet hen even zoals hun vriendjes hen zien, je leert hun wereld kennen, krijgt meer toegang tot hun gedachten en leefwereld. Het is voor mij vaak een hele openbaring!

2543497018_0be9722e-50d0-4bde-9659-a80617847abf

Instagram: liesscheers