Post corona blues

Het gewone leven herpakt zich steeds meer en meer. De lockdown is voorbij, maar het virus ligt nog op de loer. Het is met tegenzin en zelfs tranen in de ogen dat ik deze week de drie jongsten weer naar school stuurde. Het is nu echt voorbij.

De onbezorgdheid binnen onze cocon, de spontaniteit … het is voorbij. We leefden op het ritme van de zon. Onze gezinsagenda was leeg, HE-LE-MAAL leeg. Het voelde heerlijk om niet steeds een klein hoekje van mijn brein alert te houden zodat geen enkele afspraak van mijn 5 huisgenoten werd gemist. De boog stond niet meer altijd gespannen en dat zorgde voor een ongekende rust in mijn hoofd én lichaam. De kleine irritaties vielen weg. De grote ergernissen krompen tot verwaarloosbare faits divers doordat de ruimte er was om het gedrag van mijn kinderen ook vanuit hun standpunt te bekijken. Er werd minder gesakkerd, amper nog geroepen. Mijn leven draaide alleen nog maar rond hen. Zelfs mijn job verdween naar de achtergrond: er werd gewerkt wanneer het kon en dat was ok.

Eindelijk was ik de moeder die ik altijd wilde zijn. Want in het diepst van mijn gedachten en op de vele momenten dat ik vroeger twijfelde aan mijn capaciteiten als mama, maakte ik mezelf wel eens wijs dat ik geen vrouw ben om 4 kinderen op te voeden. Ik worstelde met de drukte die een groot gezin met zich meebrengt. Ik had te vaak het gevoel mijn kinderen niet te kunnen geven wat ze nodig hebben, wat ze verdienen. Na deze periode ben ik weer overtuigd van het tegendeel. Van een openbaring gesproken … Moederen over een groot gezin is mijn roeping. Het maakt me diep gelukkig. Het is echter de drukke wereld rondom mij die het moeilijk maakt en me doet twijfelen aan mezelf.

Die wereld rondom ons viel de voorbije 11 weken volkomen weg. Geen sociale, even zelfs geen familiale verplichting meer. Geen onnodige verleidingen meer. Het enige wat restte was mijn gezin. Jarenlang dacht ik dat voldoende me-time en qualitytime met mijn wederhelft het enige was dat me wapende tegen de chaos en drukte van een groot gezin. Zonder die tijd voor mezelf kon ik die 4 koters niet aan. Dat dácht ik, want door het wegvallen van alle verplichtingen viel ook de behoefte aan me-time weg. En kwam het besef: het zijn niet mijn kinderen die de energie uit mijn lijf zuigen. Het is de hectische buitenwereld. Het is niet onze kroost die ons huwelijk wel eens op de proef stelt. Het is de druk en het hoge tempo die door de samenleving worden opgelegd.

Het constant hollen van de ene afspraak naar de andere, één oog constant op de klok gericht om op tijd te komen. De latente stress dat dit met zich meebrengt doet ons snakken naar af en toe een weekendje weg zonder kinderen, naar een eigen hobby, een uurtje per week voor mezelf of weet ik wat om weer bij te tanken en het dagelijks leven aan te kunnen.

De voorbije weken werden hier thuis belangrijke lessen en conclusies getrokken. We werden te veel geleefd. We draaiden mee op een tempo dat ik blijkbaar niet aankan en niet meer wil. Al voelde ik met elke versoepeling de druk weer toenemen. Onze gezinsagenda loopt, samen met mijn hoofd, weer aardig vol. Er is geen ontsnappen aan … Het leven wordt hervat en het lijkt alsof we niet anders kunnen dan mee op de kar te springen. Maar is dat ook zo?

Wat gebeurt er als we de kar aan ons laten voorbij gaan? Gaan mijn kinderen minder gelukkig worden van een hobby minder? Of als er af en toe een training of zelfs een schooldag wordt geskipt? Zullen ze mislukken in het leven omdat we de logopedie terugschroeven of zelfs schrappen? Word ik ongelukkiger als ik niet opnieuw ga sporten?

Ik denk dat ik de kar de komende weken toch maar laat passeren, want straks is het alweer zomervakantie. Er ligt nog een zee van tijd voor ons tot september. Tijd die ik ga gebruiken om na te denken over ons ‘nieuwe nu’, ons ‘nieuwe normaal’. Wat kunnen we schrappen? Wat willen we behouden?

Wat maakt ons gelukkig en wat niet?

That’s the question!

Lockdown Light week 1

De voorbije week, de eerste van deze lockdown light, was om te wennen aan onze nieuwe – tijdelijke – realiteit. Vooral ik had het er moeilijk mee. Niet alleen de angst voor het onbekende en voor wat er komen zou, speelden me parten. Ik geef toe dat ik mezelf de eerste dagen verloor in zelfmedelijden. Geen me-time meer, geen qualitytime met hubby meer, geen liefdes- noch sociaal leven. Het lukte me de eerste dagen niet verder te kijken dan al wat de komende weken niet meer zou kunnen. Ik was zelfs even jaloers op mijn wederhelft die net zoals altijd ’s morgensvroeg naar het werk kon vertrekken om pas ’s avonds laat weer terug te keren.

Het spreekt dan ook voor zich dat het de eerste dagen hier thuis niet echt vlotjes liep. Door het allemaal zo erg voor mezelf te vinden vergat ik dat het voor die vier koters rondom mij minstens even verwarrend en frustrerend is. Ik zag niet hoe mijn lief gebukt ging onder de stress die een eigen zaak in deze coronacrisis met zich meebrengt. Ik vergat al die ouders die het alleen moeten doen. Of de ouders die thuis zitten met hun kroost, maar tegelijkertijd aan telewerken moeten doen. De ouders die buitenshuis blijven werken en hun kinderen moeten achterlaten in de opvang. Ik zag hen even over het hoofd.

Tegen woensdag had ik het dan allemaal op een rijtje. De komende weken zijn we op elkaar aangewezen en moeten we er samen het beste van maken. Stilaan zag ik wat er allemaal in de plaats komt voor al het gemiste. Eén blik op mijn lege agenda doet een ongekende rust over mij neerdalen. Geen sociale verplichtingen meer, dus meer tijd en zin om écht als gezin samen te zijn. Geen logopedie, geen muziekschool, geen voetbal, geen badminton, …  Ook de kinderen genieten vooral van die rust. Het enige dat nog écht moet is elke dag even voor school werken. Het klinkt heerlijk, maar enige regelmaat drong zich toch al snel op.

Het zoeken naar structuur in deze eindeloze zee van tijd is een werk van lange adem. Het ene dagschema na het andere belandde in de prullenmand. Schoolwerk, huishoudelijke taakjes, schermtijd, speeltijd, … dit alles in een haalbaar schema gieten is  onbegonnen werk. Ons gezin gedijt al zo lang op chaos dat het niet realistisch is om nu plots een haast militaire discipline te eisen van mijn kinderen. Tot dat besef kwam ik gelukkig al vrij snel. Zolang ze hun schoolwerk doen, hun steentje bijdragen in het huishouden en genoeg buiten spelen, kan ik ermee leven. De ergernis dat ze te veel achter een scherm zitten, heb ik moeten loslaten.

Loslaten … het lijkt hét codewoord om hier zonder kleerscheuren uit te komen. Het isolement zorgt voor een nieuwe dynamiek in ons gezin en eerlijk gezegd vond ik al langer dat dat nodig was. Eén voor één beginnen we te beseffen dat we het de komende tijd uitsluitend met ons zessen zullen moeten doen. We kunnen dus maar beter een beetje lief zijn voor elkaar.

img_9015

 

 

 

Mama heeft het druk, druk, druk …

drukdrukdruk

Gisteren bij het ontbijt passeerde deze afbeelding met bijhorende tekst op mijn schermpje. Tot gisteren heb ik er nooit eerder echt bij stil gestaan of me eraan gestoord dat we van alle kanten nog steeds worden belaagd door het klassieke rollenpatroon.

Het is niet langer ‘vrouw aan de haard en man zorgt voor brood op de plank’. Het is – godzijdank – geëvolueerd. Ondertussen mogen wij vrouwen gelukkig wel buitenshuis werken en onszelf ontplooien, maar de opvoeding van de kinderen en het huishouden moeten we er nog steeds geheel of grotendeels bij nemen. Tussen de regels door wordt ons dan ook nog eens duidelijk gemaakt dat moeder de vrouw van die combinatie vaak een potje maakt.

Kijk maar naar de foto. De piepkleine tekst erbij richt zich aan ‘de ouder’, man en vrouw dus. Nochtans zien we op de overheersende afbeelding een mama die alleen met de kinderen aan de ontbijttafel zit. Papa is al lang naar het werk vertrokken. Niks mis mee, maar is het nodig om de rommel op het aanrecht zo fijntjes in beeld te brengen?

Mama worstelt duidelijk met de combinatie gezin en werk. Komt daar nog een hobby, sport en een boeiend sociaal leven bij. Makkelijk is het niet, dat weet ik uit ervaring. Maar waar zit papa in heel dit verhaal?

Voor vrouwen zoals ik die het allemáál willen, worden infoavonden georganiseerd waar je o.a leert beter om te gaan met de stress en hoe je al je prioriteiten beter kan combineren. Ongetwijfeld interessant, maar volgens mij kan en moet het anders.

Als het van mij afhangt voortaan meer van dat, maar dan uitsluitend voor de papa’s waarin zij aangeleerd krijgen hoe ze eindelijk hun vader- en partnerrol actiever kunnen opnemen zonder het daarbij te verkloten op de werkvloer.

Kan eindelijk iemand die vaders uitleggen dat ook zij de wekker een half uur vroeger kunnen zetten zodat er na het ontbijt nog tijd rest om de afwasmachine leeg te maken, de brooddozen van de kroost alvast te vullen, de tien schoolbriefjes te tekenen, de kat eten te geven en de was op te hangen?

Maar ach, laten we een kat een kat noemen. De meeste vrouwen wíllen zelf zorgen voor hun kroost, de was en de plas. Bovendien zijn we ervan overtuigd dat niemand het zo goed doet als wij. Misschien moeten we leren wat meer uit handen te geven en meer vertrouwen te hebben in onze wederhelften, de kinderopvang en het sociale netwerk rondom ons.

We hoeven toch niet altijd de oplossing bij onszelf te zoeken door bijv. yoga- en mindfulnesslessen te volgen, te dauwtrippen en bomen te knuffelen in de hoop toch maar die innerlijke rust te vinden.

Mag ik af en toe de chaos in mijn hoofd gewoon omarmen en het even aan een ander overlaten om de rommel op mijn aanrecht weg te werken?

 

 

Te weinig van mij voor iedereen

“Mama, ik heb kaka gedaan!”

“Ik kom eraan, eerst nog even je zus haar haren kammen. Mooi blijven zitten, he!”

Wanneer ik op weg ben om de kleinste zijn billen te vegen, vraagt de oudste me waar die donkere jeans is met die letters op.

“In jouw kast, Marie!”

“Nee, mama, die met die andere letters.”

“In de was, op de draad, op de strijkplank of in de mand die al drie dagen op de trap staat om mee naar boven te nemen …”

Terwijl ik dat zeg, merkt mijn linkeroog een plas melk op de grond en mijn rechteroog een half opgegeten appel onder de salontafel.

“Wie heeft er hier verdorie gemorst! En wie heeft zijn appel hier laten liggen! We verspillen geen eten en we ruimen onze eigen rommel en viezigheid op. Hoe vaak moet ik dat nu nog zeggen! Jef, pak een schoteldoek en kuis dat op. Josefien gooi die appel bij de kippen.”

Dit oponthoud doet me de kleinste vergeten die ondertussen heel flink zelf zijn billen probeerde te vegen met de halve wc-rol waardoor het toilet verstopt zit.

“G*dverd*mme!!!”

Terwijl ik de natte brij toiletpapier met een pollepel uit de pot in een emmer aan het scheppen ben, roept de volgende al.

“Mamaaaaa, ik heb dorst!”

“Sta recht en pak het zelf. Je weet alles staan.”

Ondertussen is de hond het huis in geglipt op zoek naar stinkende kousen en vuile onderbroeken. Het is zo’n exemplaar met te korte poten en hele lange oren die altijd over de grond slepen en binnen een spoor van viezigheid achterlaten.

“Mama, wil je met mij een spelletje spelen? Je zegt al drie dagen dat je dat met mij gaat doen …”

“Vraag het maar aan papa.”

“Schatje, waar liggen de Uno-kaarten?”

Are you F*CKING kidding me?

Ik doe mijn best en probeer een alomtegenwoordige moeder te zijn, maar soms lijkt er gewoon niet genoeg van mezelf te zijn voor iedereen.

Het gaat niet alleen om de dagdagelijkse taken en brandjes die geblust moeten worden, dat is nog het minste waar ik me zorgen over maak. Vaak gaat het ook om aandacht en liefde, knuffels en zeemzoete blikken.

De jongste krijgt sowieso zijn portie omdat hij nog veel hulp nodig heeft en constant aan mijn rokken hangt. De tweede jongste is een floddermie en vraagt onomwonden de aandacht en liefde die ze nodig heeft en soms tekort komt. De oudste zoon eist meestal de aandacht op een negatieve manier op, waardoor veel van mijn energie verloren gaat, ten koste van de anderen. De puberdochter is ondertussen op een leeftijd gekomen dat die aandacht van mama niet meer zo nodig hoeft. Dat zou gemakkelijk moeten zijn, maar het kwetst mijn tere moederziel.

Het is schipperen tussen wat er in mijn hoofd allemaal moet gebeuren om het huishouden niet te laten ontsporen en wat de kinderen verlangen en verdienen. Ze verdienen mijn knuffels, ze snakken naar mijn liefde, maar mijn schoot is soms te klein en mijn armen te kort om ze allemaal tegelijk te geven wat ze zonder woorden vragen.

En eerlijk, te vaak zijn de was en de plas in mijn hoofd belangrijker dan die vier wezentjes van vlees en bloed die tastbaar voor me staan.

“Kijk maar wat tv! Ik kom er straks bij zitten. Ik moet nog gauw even 5 wasmanden strijk wegwerken.”

Nog twee weken ploeteren en dan zal het allemaal anders zijn. Eventjes toch … Dan is papa er om het roer af en toe over te nemen. Dan komt er 50% van mij vrij en kan ik de moeder zijn die ik wil zijn. Eentje die alle tijd van de wereld heeft om knuffels te geven en spelletjes te spelen. Of om aan de rand van het zwembad mijn kinderen gade te slaan en overspoeld te worden door een gevoel van trots en contentement. Wie weet is er zelfs nog tijd voor een boek.

Ik denk dat ze dat vakantie noemen …

Als een kip zonder kop

Er zijn dagen dat alles vanzelf lijkt te gaan. Dat ik heel erg zelfvoldaan bij mezelf denk dat ik het toch maar mooi voor mekaar krijg: alles peis en vree en dat met 4 kinderen!

Helaas zijn er ook andere dagen, dan voelt het alsof ik amper tijd of energie heb om te ademen.

Halftijds werken, 2 uur per week een gezellig groepje lieve mensen Spaans leren, een huishouden runnen, 1 hond, 2 goudvissen en 1 hamster van een hongerdood redden, een echtgenoot op allerlei manieren tevreden houden, allerhande info-avonden bijwonen, aanwezig zijn op schoolactiviteiten, oudercontacten, doktersbezoeken, de tuin onderhouden, je interieur aanpassen aan de tijd van het jaar, verjaardagsfeestjes organiseren, … Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.

Het mag een magere troost zijn dat de meeste moeders dezelfde strijd leveren. Maar hoe komt dat? Willen wij te veel of wordt er te veel van ons verwacht?


Is het nodig dat we op elke schoolactiviteit aanwezig zijn? Moeten we daar echt een halve dag verlof voor nemen op het werk? Moeten onze kinderen op élke training of turn-/teken-/dansles aanwezig zijn? Kan vaderlief niet even goed op doktersbezoek met de jongste? Vinden de grootouders het misschien toch niet zó erg om af en toe de kids van school te halen en eten te geven zodat jij even rustig zelf naar de dokter kan?

Daar heb ik de laatste tijd heel erg over nagedacht. Ik had tot voor kort geen hobby’s, geen tijd voor mezelf behalve een occasioneel, eerder zeldzaam avondje uit met vriendinnen. Me-time beperkte zich tot boodschappen doen zonder de kinderen, autoritjes van en naar het werk zonder jengelende bengels op de achterbank of het te korte kwartier in de wachtkamer bij de dokter. Maar zelfs op die momenten was ik gejaagd omdat de kinderen moesten opgehaald worden of omdat manlief alleen zat met de kinderen. Alsof hij de deur naar de traphal open laat staan of de jongste te lang laat rondlopen met een vuile luier …

Ik had het ook alleen maar aan mezelf te danken. Geplaagd door dat eeuwige schuldgevoel voelde ik me verplicht om álles wat met de kinderen te maken heeft op mij te nemen. Om mezelf weg te cijferen en op de 257ste plaats te zetten. Dat kan je blijkbaar jaren volhouden als het moet, maar het zorgt voor frustraties en spanningen op allerlei vlakken. Waarom kan manlief zonder al te veel problemen 4 dagen van de aardbol verdwijnen terwijl ik de halve familie moet mobiliseren om enkele dagen met vriendinnen weg te gaan? Waarom loop ik er gespannen en humeurig bij?

Enkele maanden geleden had ik er genoeg van. Ik hoef er niet alleen voor te staan en mag ook best wat tijd voor mezelf. Onder lichte dwang van mijn wederhelft  schreef ik me in in de sportschool, begon ik deze blog en besloot ik mijn agenda niet meer altijd af te stemmen op die van manlief en de kinderen. Inderdaad, sinds enkele maanden ben ik een egoïstische moeder, zo eentje die 3 keer in de week gaat sporten en op een heleboel uitnodigingen ingaat.

En weet je, de wereld blijft gewoon draaien terwijl ik me een uur afmat in de crossfit. De kinderen zijn nog steeds gezond en wel, belanden nog steeds keurig op de training of muziekles en werken hun huiswerk netjes af.

Ook heb ik beseft dat er buiten die gezellige cocon van ons gezin een hele wereld is die nu voor mij opengaat. Het voelt alsof ik na jaren van winterslaap weer ontwaak en nieuwe dingen ontdek en kan proeven. Het geeft me energie en maakt van mij een betere moeder. Ik ben er dan misschien niet meer élke minuut voor mijn kinderen, maar de vele uren dat ik er wel ben zijn een stuk aangenamer!

Detox: mission accomplished

Een week geleden startten mijn man en ik met een sapjesdetox. Een echt plan hadden we niet, maar dat hebben we eigenlijk nooit… Hoe lang zouden we het doen? Minstens 3 dagen, bij voorkeur een week. We zullen wel zien …

Mijn inspiratie voor de sapjes haalde ik vnl. op https://www.libelle.be/gezond/drink-je-fit-met-sap/  en vulde ik verder aan met receptjes allerhande en eigen creaties.

Dag 1 t.e.m. 3 ging verrassend vlot: geen hongergevoel, geen futloos gevoel, geen slecht humeur, geen overdreven goestingskes. Al groeide de honger en goesting wel gestaag naar het einde van dag 3 toe. Omdat deze drie dagen zo vlot verliepen, besloten we om verder te doen. Zelfs manlief blijft enthousiast hoewel hij wat zijn jeuk betreft nog geen beterschap voelt.

         

Dag 4 was een zeer moeilijke dag, vnl. omdat het zaterdag was. Er wordt dan uitgebreid gekookt voor de kinderen én samen gezellig getafeld. Ik moet dan ook toegeven dat ik af en toe gezondigd heb met een hapje uit het bord van de kinderen. Ook had ik hoofdpijn en voelde ik me niet bepaald energiek. Manlief kroop ’s avonds in bed met barstende hoofdpijn.

Dag 5 ging vlotter omdat de kinderen een groot deel van de dag uit huis waren en ik dus niet constant met eten geconfronteerd werd. Manlief dronk nog sapjes, maar kon het gewone eten niet laten liggen. Hij klaagde van verschrikkelijke jeuk en voelde zich continu ‘onderkoeld’, alsof zijn lichaam geen energie meer over had om op te warmen.

Dag 6 t.e.m. verliep zonder noemenswaardige problemen al vroeg het meer en meer moeite om sommige sapjes naar binnen te werken. Geen hoofdpijn, geen overdreven hongergevoel noch onweerstaanbare drang naar iets om mijn tanden in te zetten, behalve wanneer ik ’s avonds de kinderen te eten gaf. Er verdween helaas dan ook heel af en toe een klein stukje in mijn mond.

De eindbalans is positief! Na deze week heb ik duidelijk meer energie en voel ik me op één of andere manier ‘lichter’ en ‘zuiverder’. Er zijn een paar kilootjes af natuurlijk, maar het gaat vooral over het gevoel dat je vaak hebt na een maaltijd. Dat opgeblazen, zware, lome gevoel heb ik de laatste week niet gekend en dat is heerlijk. Ik kan niet zeggen dat mijn huid meer straalt, maar manlief zei daarnet nog dat ik er echt wel beter uit zie (en nee, hij had niks nodig).

Verder vond ik het zalig om nog eens te voelen wat ‘honger’ is. Ik moet toegeven dat ik dat gevoel héél lang niet meer heb gehad en wat ik voordien ‘honger’ noemde was bij nader inzien gewoon ‘goesting’.

Het verschil voelde ik vooral ’s ochtends. Opstaan bleef even moeilijk, maar eens uit bed en aan de slag met die verse groenten en fruit kreeg ik elke ochtend weer een kleine energieboost. Een ander klein, maar vermeldenswaardig detail is de ‘ochtendadem’ die minder onaangenaam was. Ik zal niet zeggen dat hij nu naar bloemetjes geurt, maar het verschil is duidelijk merkbaar.

Moeilijk vond ik vooral het gemis van het sociale leven waar eten – in ons gezin althans – enorm mee verweven is. Eten maakt ons nu eenmaal heel gelukkig en je kan helaas aan mij zien dat ik de laatste jaren heel gelukkig ben geweest 😉 

Gemiddeld 1 keer per week gaan we op restaurant met de hele bende en dat zijn telkens weer leuke gezinsmomenten waar we enorm van genieten. Dat viel nu volledig weg. 

Samen aan tafel eten is iets waar we thuis veel waarde aan hechten. Ik heb deze momenten de voorbije week dan ook gemist. Zodra het eten voor de kinderen klaar was en ze aan tafel zaten, kon ik beginnen met het sapje. Bovendien mag je wel stellen dat eten klaar maken voor je kroost terwijl je zelf vergaat van de honger een ware marteling is. Ik beken dat ik af en toe een stukje vlees en een lepeltje puree heb meegepikt, maar al bij al is dat heel beperkt gebleven. Manlief had het er moeilijker mee en kon het niet laten om al wat op de borden van onze kinderen (en dat zijn er 4!) bleef liggen, naar binnen te spelen.

Het vroeg ook best wel wat organisatie om de sapjes op tijd klaar te maken. De eerste dagen stond ik vroeger op om wederhelft zijn sapje te maken. Tegen dat het klaar en op was, moest hij alweer vertrekken. Dan kon ik beginnen aan de sapjes voor tussendoor. Na enkele dagen maakte ik ’s avonds onze voorraad sap (een drietal verschillende) klaar voor de volgende dag. Gelukkig kunnen wij ’s middags thuis komen lunchen, want anders moest ook dat sapje ’s ochtends klaargemaakt worden. Mensen die een hele dag uit werken zijn, moeten dus in principe 3 à 4 sapjes maken om de werkdag door te komen.


En nu? Omdat er aangeraden wordt je ongezonde eetgewoontes af te bouwen voor je aan de kuur begint, lijkt het me ook raadzaam om langzaam weer op te bouwen. Ik ben van plan nog even meer sapjes dan vaste voeding te eten, maar ik kijk er zó naar uit om morgenmiddag een lekker slaatje te eten. Ik weet nu dat mijn lichaam genoeg heeft aan veel minder en dat wil ik zo houden. Mijn porties zullen vanaf nu vééééél kleiner zijn.

Tot slot nog enkele tips die mij geholpen hebben om het vol te houden:

  1. Giet je sapje in een leuk glas. Het oog wil ook wat.
  2. Drink met een rietje. Hierdoor drink je trager en raak je sneller verzadigd.
  3. Zorg voor voldoende receptjes zodat je variatie in het menu kan brengen.
  4. Maak een kleine voorraad van je favoriet en bewaar in de koelkast (max. 2 dagen) of vriezer voor wanneer je het moeilijk hebt.
  5. Voeg kruiden toe als je de smaak maar niks vind. Wat peper of currypoeder kan wonderen doen.
  6. Maak eens een groentensapje warm als je de sapjes beu bent. Een welkome afwisseling.
  7. Zorg dat je het druk hebt. Op rustige momenten voel je de honger en de goesting sneller.

Meer foto’s op instagram.

Gestolen momenten met mijn kroost

Als werkende moeder van 4 actieve kinderen met een man die niet vaak thuis is, is het allesbehalve evident om tijd voor jezelf vrij te maken. Daar heb ik al lang geleden vrede mee genomen. Gelukkig maar, want anders was mijn leven een hel, denk ik.

Hoe hou je het dan in godsnaam vol? Soms gaat het vanzelf, soms is het pompen of verzuipen!

Je moet echt creatief zijn en het geluk niet te ver gaan zoeken. Nu bijvoorbeeld zit ik alleen aan de ontbijttafel. Het is 9u en de jongens slapen nog wat je best een klein mirakel mag noemen. Ons Josefientje hangt lui voor de tv. De oudste is met papa reeds vroeg mee naar zee vertrokken waar hij moet optreden met zijn jachthoorngroep Waldo. En ik … Ik geniet met volle teugen van de rust en van mijn kop oploskoffie met ketnetmusical op de achtergrond terwijl ik uitkijk op onze rommelige tuin die voor de winter nog dringend een beurt nodig heeft/had. Mijn zicht wordt deels belemmerd door het overvolle wasrek, maar dat zijn zorgen voor later. Straks een paar serietjes kijken terwijl ik strijk: nog me-time … It’s my lucky day!

2543497018_b4fd66c5-e720-46ab-868e-d6f08f41c43a

Het is zonder twijfel een kunst om te genieten van de kleine dingen en het lukt mij zeker ook niet altijd. Meestal sta ik er alleen voor met de kinderen en dan is er weinig ruimte in mijn hoofd om (onbewust) op zoek te gaan naar een bron van klein geluk. Toch zijn er manieren die ik gaandeweg ontdekt heb en je kunnen helpen om meer rust te creëren thuis met de kinderen.

Eentje minder: Ik heb gemerkt dat wanneer 1 van de 4 uit huis is, de overblijvers elkaar veel meer opzoeken en beter samenspelen. Wanneer Jef zaterdagvoormiddag zijn voetbalmatch speelt, Marie naar een vriendinnetje is, Lau een beetje langer in de opvang blijft of Josefientje mee met Bommeke is om daar van de exclusieve aandacht te genieten, dan lijkt het alsof het evenwicht wordt verstoord en de kinderen dit zelf op een meestal positieve manier willen herstellen.

Eentje meer: Je zou denken dat 4 meer dan genoeg is, maar wanneer iemand een vriendje uitnodigt, verloopt alles vaak ook veel rustiger. De kids entertainen dan zichzelf, al lukt dit niet met alle vriendjes. Je merkt al gauw met welke kindjes de klik het grootst is. De ene verdwijnt de hele namiddag mee naar de kamer zodat je zijn of haar aanwezigheid niet eens merkt. De andere staat elk half uur bij je in de keuken om iets te vragen of te vertellen.

Verstand op nul: Soms moet je even doen alsof je niet merkt dat  ze de woonkamer of hun slaapkamer aan het verbouwen zijn. Overtuig jezelf ervan dat er niet veel kan gebeuren en ga de schade later opmeten. Bereid je voor op het ergste, dan valt het meestal wel mee. Wacht nog een paar jaar om je huis te herschilderen en stel de aankoop van dat nieuwe salon uit.

Beter buiten: Vooral tijdens de lange, donkere winterdagen is het vaak moeilijk om je kroost tevreden te houden. Wanneer ze zelfs op de tablet uitgekeken zijn, is het misschien tijd om te vluchten.  Meestal hebben ze absoluut geen zin om te vertrekken, maar eens we buiten zijn zie je hen al snel genieten. Ravotten in het bos, klimmen  in de speeltuin, wandelen met de hond, de schaapjes verderop in de straat of de eendjes in het park gaan voederen, … Kies een plek waar ze veilig kunnen rondlopen en waar bij voorkeur ook een comfortabel bankje staat zodat ook jij even kan ontspannen en vanop een afstand kan genieten van het schouwspel.

image

Het kind in jezelf: Zelf vind ik het heel moeilijk om echt “mee te spelen” met de kinderen. Ik moet toegeven dat ik mijn kinderen heel vaak afwimpel wanneer ze mij vragen om met hen te spelen. Dit komt niet alleen door tijdsgebrek (het eten moet klaar, de strijk moet in de kast, die mail moet nog verstuurd, …) maar ook omdat ik er gewoon geen zin in heb. Het is een knop die je moet omdraaien en dat vraagt soms een inspanning. Toch merk ik, wanneer ik het wel doe, dat het heel veel voldoening geeft. Je leert je kinderen kennen op een andere manier, je ziet hen even zoals hun vriendjes hen zien, je leert hun wereld kennen, krijgt meer toegang tot hun gedachten en leefwereld. Het is voor mij vaak een hele openbaring!

2543497018_0be9722e-50d0-4bde-9659-a80617847abf

Instagram: liesscheers

Zal ik of zal ik niet?

Van kinds af aan heb ik geschreven, dagboeken vol, van in de lagere school tot in het middelbaar. Zelfs als jongvolwassen vrouw lag er altijd wel een notitieschriftje naast mijn bed. Bij elke zwangerschap hield ik een dagboek bij waarin ik de eerste levensjaren bleef schrijven. Ik mag hopen dat mijn kinderen me later toch een beetje dankbaar zijn om die (vaak nachtelijke) uren van schriftelijke arbeid.

image.jpeg

Schrijven is mijn manier om orde te scheppen in de chaos in mijn hoofd. Ik ben een goede slaper, meestal kruip ik in bed en slaap ik nog voor mijn hoofd het kussen raakt. Toch zijn er af en toe nachten dat ik wakker lig, dat ik me zorgen maak over de meest idiote dingen, dat alle worst case scenario’s de revue passeren. Dan denk ik aan niks en aan honderd dingen tegelijk. Pure chaos in mijn hoofd.

Dan weet ik dat er van slapen niet veel in huis komt en dan sta ik op. Ik sta op om te schrijven. Soms zet ik mij aan de computer. Soms neem ik pen en papier en zet ik me op een krukje in de badkamer tegen de warme chauffage. Uren schrijf ik dan om letterlijk alles op een rijtje te zetten, om orde te scheppen in de verwarrende chaos in mijn hoofd. Na zo’n slapeloze nacht ben ik dan doodmoe, maar tegelijkertijd voel ik me veel beter dan de dag voordien. Dan is mijn hoofd helder en alles weer duidelijk.

Ik schrijf graag en dat is mijn belangrijkste reden om te bloggen. Maar schrijf ik ook goed genoeg? Wie zit er in godsnaam te wachten op mijn hersenspinsels? Waarover moet ik schrijven? Wil ik ons leven wel zo openbaar maken? Is het überhaupt wel interessant genoeg om over te schrijven en vooral om gelezen te worden?

Eerlijk gezegd heb ik meer redenen om niet te bloggen dan motieven om het wel te doen. En toch waag ik de sprong. 2017 wordt voor mij het jaar van zelfontplooiing, van werken aan mezelf en meer tijd nemen voor mezelf. Bloggen zal daar hopelijk een belangrijke rol in spelen.

Ik zie het als een excuus om eindelijk al die veranderingen door te voeren waar ik al jaren over denk. Een manier om ons saaie leven een beetje interessanter te maken, nieuwe dingen te proberen zodat ik er kan over schrijven. Een extra motivatie om de voornemens voor het nieuwe jaar vol te houden.

Mijn blog gaat op 31/12 om middernacht echt van start. Een nieuw jaar, een nieuw begin van een spannend avontuur. Daar klink ik op!

image

Instagram: liesscheers