Later is al lang begonnen …

Vanochtend aan de ontbijttafel lag er iets onverteerbaars op mijn bord. Een vrouw, nog te jong en zo vitaal, was er plots niet meer. Ik kende haar, maar niet goed, niet echt. Het was zo’n vrouw waar de positieve energie afspatte. Een vrouw die opviel, zonder al te veel moeite en waarschijnlijk zonder het zelf te beseffen. Dat maakte haar zo mooi.

Ik kende haar, maar niet goed. En toch raakt het mij. Is het omdat ze maar iets ouder was dan ik? Ook een moeder was en haar gezin nu alleen achterblijft? Is het omdat ik vanochtend weer maar eens herinnerd werd aan het feit dat het leven, sowieso al kort, voor sommigen wel heel snel afgelopen is. Het kan elk moment gedaan zijn, voor ieder van ons, ook voor mij.

Ik kende haar, maar niet goed. En toch ben ik al heel de dag verdrietig. En boos. Boos omdat ik mensen ken die er, in tegenstelling tot haar, een heel ongezonde levensstijl op nahouden. Roken, drinken, niet sporten, … dichtgeslibte aders die keer op keer worden opengemaakt. Een overbruggingske meer of minder … Mensen die keer op keer een kans krijgen en het dan gewoon weer verkloten. Terwijl zij een voorbeeld was, ze genoot van het leven, maar op een gezonde manier. En dan wordt ze ziek en sterft amper twee maanden later. Zonder een kans te krijgen.

Ik kende haar, maar niet goed. En toch komt het hard aan. Want net als ik zat ze ongetwijfeld nog vol plannen. Zo veel dingen die ze nog wou doen. Nog zo veel dromen te verwezenlijken, net als ik. Later …

Maar vandaag besef ik nog maar eens: later is al lang begonnen. We moeten leven in het hier en nu. Nu doen waar we van dromen. We moeten leven en ervan genieten. Zo veel het kan.

Het ga je goed daarboven, K. Ik kende je, maar niet goed. En toch zal ik je missen.

Lie(f)s

Column #9 Kleurrijk: Pleegzorg en corona

Wanneer ik dit schrijf zitten we in volle coronacrisis. Al heb ik er na een maand behoorlijk mijn buik van vol, ik krijg weinig op papier dat niet met het virus te maken heeft. Ik mag hopen dat tegen de tijd dat deze Kleurrijk in jullie bus valt, we weer ons oude leventje leiden, maar voorlopig blijft alles zoals het is. We kregen net het nieuws dat we nog tot minstens 3 mei verplicht zullen moeten cocoonen. Ik kan niet zeggen dat het een zware opdoffer is voor mij, voor de kinderen al zeker niet. Behalve de oudste is er hier niemand die school mist.

We moeten in deze semi-quarantaine veel missen, maar er komt ook heel wat voor in de plaats. De druk is er af. Er is tijd en ruimte voor alle dingen die vroeger al te vaak opzij geschoven werden, dingen die niet belangrijk genoeg leken, maar nu door het wegvallen van alle randanimatie onze enige houvast blijken te zijn. Ik denk dan aan de rust in ons gezin, de harmonie, de orde en structuur.

Naast het wegvallen van de sporttrainingen, de logopediesessies en muzieklessen werd ook de bezoekregeling van ons pleegzoontje on hold gezet, met alle gevolgen vandien. De bezoeken liepen, na een moeilijkere periode, eindelijk weer goed. Hoe het ‘live’ weerzien zal zijn na al die weken, valt af te wachten. Vader en zoon facetimen geregeld en dat doet hen beiden deugd. Ons ventje heeft er nood aan, want regelmatig overvalt hem het gemis van zijn papa. Dan is hij intens verdrietig. Op de vraag wanneer hij papa C. weer kan zien, kunnen we helaas nog steeds geen antwoord geven. Voor een kind van vijf is dat moeilijk te vatten.


Het wegvallen van de bezoeken voelt dan ook heel dubbel aan. Enerzijds is er dat verdriet bij ons kleine ventje. Anderzijds vallen ook de lastige dagen na zo’n weekendje weg. De weerslag kon best pittig zijn. 

Het is nu vooral leuk ons gezinsleven te leiden zonder rekening te moeten houden met de dagen dat onze kleinste er niet is. Het is bovendien fijn te beseffen dat er hier thuis niemand op zijn vertrek zit te wachten. Het bevestigt nog maar eens het gevoel dat hij echt bij ons gezin hoort en er een volwaardig deel van uitmaakt.

Ik moet nochtans bekennen dat ik soms uitkeek naar de bezoeken omdat zo’n weekendje zonder een levendige en veeleisende kleuter in huis toch ook altijd weer een welkome verademing was. Dit zadelde me vervolgens op met een torenhoog schuldgevoel omdat het lijkt alsof ik van hem af wil. Ik suste me dan met de gedachte dat we onze andere drie kinderen vroeger ook vaak met een iets te groot enthousiasme bij de grootouders dropten. Daar heb ik me nooit schuldig over gevoeld …

Misschien kan je pleegzorg wel een beetje vergelijken met de hele coronaquarantaine. Beiden hebben voor- en nadelen. Pleeggezin zijn brengt onvermijdelijk ook minder leuke dingen met zich mee, maar die nadelen wegen – wat ons betreft – gelukkig niet op tegen wat we er allemaal voor in de plaats krijgen. Zo voelt het ook met dit corona-gedoe: het is niet leuk om thuis vast te zitten, maar we kunnen er maar beter het beste van maken en ons focussen op de positieve dingen die we hiervoor in de plaats krijgen.
Dit lukt ons (voorlopig) wonderwel en maakt dat we toch nog van deze crisis kunnen genieten. 

Ik hoop dat ook jullie erin geslaagd zijn om het positieve te blijven zien, maar bovenal dat jullie en jullie liefsten gezond gebleven zijn.


Lie(f)s

 

Over samen oud worden …

Elke ochtend wanneer ik de kinderen naar school breng, kom ik haar tegen. Een oud vrouwtje dat haar keeshondje uitlaat. Het vrouwtje is oud. Dat merken we aan haar voorzichtige en wankele manier van stappen en vooral aan haar grijze haren die bijna zo wit zijn als die van haar hondje. Elke ochtend rond hetzelfde tijdstip hetzelfde toertje. Het hoort ondertussen ook bij ons ochtendritueel.

Wanneer ik haar zie, verschijnt er spontaan een glimlach op mijn gezicht. Wanneer ik haar niet zie, weet ik hoe laat het is … te laat, de schoolbel is al gegaan. Of  ik word ongerust na een blik op de klok die me vertelt dat we keurig op tijd zijn. Ze zal toch niet ziek zijn, of erger … overleden. Iets dat gezien haar leeftijd zomaar eens zou kunnen gebeuren. 

Ook de kinderen rekenen op haar korte passage, merk ik. De jongste dochter scant onbewust de route af en wanneer ze het vertrouwde duo opmerkt, stoot ze mij zachtjes aan en knikt haar hoofdje in de richting van het moemoeke, want zo noemen we haar ondertussen: moemoeke.

Ze laat zich niet tegenhouden door een beetje regen of kou. Bewonderenswaardig vind ik dat. Aangespoord door de liefde voor haar hond trekt ze ook in deze gure periode haar warme jas aan en – bij regenval – het obligate doorschijnende regenkapje. Gewapend tegen elk weertype gaat ze steevast de deur uit. Ze is waarschijnlijk bang om te vallen, want erg stevig staat ze niet meer op haar benen, maar voor die kleine Kees zet ze zich elke dag opnieuw over die angst. Hij houdt haar ‘jong’, actief en dus gezond.

Ik stel me voor hoe ze na hun wandelingetje in haar huisje komen en ze de pootjes van de hond proper maakt waarna hij zich bij de oude Leuvense stoof nestelt in zijn gouden mandje. Ze controleert of hij nog voldoende korreltjes en water heeft en schenkt zichzelf dan een kopje koffie in uit de onverwoestbare Tiger thermos die eigenlijk veel te groot is nu ze, sinds de dood van haar man, de enige in huis is die nog koffie drinkt. Ze zet zich in de zetel naast de hondenmand en leest de krant. Van voor naar achter en terug. Het sportnieuws legt ze in de lege fauteuil naast zich, waar vava zaliger altijd zat. Af en toe werpt ze een weemoedige blik naar de leegte naast zich en voelt het gemis. Ze klopt zachtjes met haar verrimpelde handen op haar knieën waarmee ze haar hondje zonder woorden uitnodigt plaats te nemen op haar schoot. Zo kijken ze samen naar Mooi en Meedogenloos en Sturm der Liebe

Ik heb bewondering voor haar en respect. Ze verzet zich tegen haar leeftijd en blijft bewegen, ondanks haar tegensputterende lichaam. Zelf hoop ik op dezelfde manier oud te worden, gezond en wel, fris van geest. Al hoop ik vooral dat manlief dan ook nog aan mijn zijde staat en mij bij elk wandelingetje – al dan niet met hond, rollator of wandelstok  – gezelschap houdt waarna hij zich in de zetel naast mij nestelt om samen hand in hand en met twee Westmalle Extra’s naar Days of Our Lives te kijken.

Suske, zet ze al maar koud, want jij bent nog steeds mijn Valentijn!

liefde-is-gelukkig-samen-oud-worden

 

 

 

 

Tijd

De tijd vliegt.

Je kan de klok niet stoppen. Ook al is ze stuk, de seconden blijven genadeloos wegtikken. Het grijpt me soms bij de keel als ik naar mijn kinderen kijk en het tot me doordringt hoe groot ze al geworden zijn. Als ik in de spiegel kijk en mijn rimpels tel, vraag ik me wel eens af waar mijn andere ik gebleven is. Mijn jonge versie, fris en fruitig … Voor eeuwig vervlogen, samen met de tijd.

Waar is de tijd?

Je kan je tijd verprutsen. Je tijd verdoen aan een nutteloze bezigheid of door gewoon niks te doen. Dolce far niente. Het is maar hoe je het bekijkt. De ene vindt het verloren tijd, de andere heeft genoten van dat uurtje lummelen. Ik kan me eindeloos druk maken wanneer een flutwerkje maar niet lukt en dubbel zo lang duurt dan gepland. Dat noem ik zonde van de tijd. Anderzijds heb ik er geen problemen mee af en toe mijn tijd te spenderen aan schaamteloos lui zijn, aan heerlijk niks doen. Dat noem ik tijd voor mezelf.

De tijd gaat snel, gebruik hem wel.

We zien tijd – of het gebrek eraan – vaak als iets negatiefs, waarschijnlijk omdat we er zelf geen controle over hebben. We kunnen de tijd, in tegenstelling tot de meeste dingen, niet naar onze hand zetten. Daar houden wij mensen niet van. Maar is dat wel zo?

Je kan tijd maken …

Het mooie aan tijd, vind ik, is dat je het kan maken. Een uurtje extra toveren is niemand gegeven, behalve bij de omschakeling van winter- naar zomertijd. Je kan tijd maken voor iets door bijv. bewust te kiezen langer van een zwoele zomeravond te genieten. Het kost je wat nachtrust, meer niet. Je kan tijd maken voor je gezin, voor jezelf of voor elkaar. Het kost je niks, tenzij jouw tijd geld is.

Tijd is een bewuste keuze …

Hoe je het ook draait of keert, je kiest zelf voor wat en voor wie je al dan niet tijd maakt. Daarbij is het heel belangrijk om die keuze bewust te maken en voor de volle 100%. Tijd maken voor iets, maar eigenlijk ergens anders willen zijn … daar wordt niemand beter van. FOMO (Fear Of Missing Out) is aan mij niet besteed. Het is niet altijd makkelijk, maar ik probeer te leven in het hier en nu. Door de tijd bewuster te beleven hoop ik dat één seconde kan aanvoelen als twee.  Zo zet ik de tijd een klein beetje naar mijn hand. Hier en daar pits ik er een uurtje af, zestig minuten die ik dan later kan inzetten voor iets of iemand die ik de moeite waard vind.

tijd

 

 

 

 

Weg van de wereld

Af en toe zoeken we met zijn tweetjes de rust op. Dan willen we weg van de wereld weer even op zoek gaan naar onszelf, naar de mensen die we zijn of waren zonder die allesverpletterende verantwoordelijkheid over onze vier kinderen. We willen af en toe weer ervaren hoe het leven was, ooit … zonder de soms allesoverheersend druk van img_0269buitenaf. We kunnen niet terug in de tijd, naar onze kinder- of tienerjaren. Wat we wel kunnen is af en toe van de wereld verdwijnen.

Mijn man ontvoerde mij dit weekend voor zo’n heerlijke tweedaagse. Slechts één overnachting, maar voldoende om afstand te nemen van ons leven, van de drukte, van onze chaos. We houden van ons leven, echt wel, maar we houden het alleen maar vol door af en toe zo’n pauze in te lassen. Dankzij mijn zus en mijn ouders die dan bij ons komen house- en babysitten kán dit ook. Een ongelooflijke luxe, daar zijn we ons echt wel bewust van en daar zijn we hen eeuwig dankbaar voor.

Deze keer werd het Maasmechelen. Na een ritje van amper een uur trokken we onmiddellijk onze stapschoenen aan en begonnen een wandeling van 11 km in Connecterra, een deel van het Nationaal Park de Hoge Kempen. Het weer was stormachtig, maar zonder kinderen hoef je je daar geen zorgen om te maken.

Wat we te zien kregen was heel afwisselend. We liepen door het bos, langs het water, op en af de heuvels. Het leven op en rond de plassen verrast je af en toe. Het was een pittige wandeling van ongeveer drie uur, met een paar stevige klimmetjes tot op de top van de terrils. Even afzien, maar wat een beloning krijg je eenmaal boven. Een prachtig zicht aan de ene kant over het natuurgebied met zijn waters, heuvels en bossen. Aan de andere kant kijk je over de bewoonde wereld.

Voor we kinderen hadden, zagen we al een stukje van de wereld, maar we beseften dit weekend nog maar eens dat je dezelfde schoonheid ook dicht bij huis kan vinden. We hebben ons dan ook voorgenomen om dit jaar op zoek te gaan naar de mooiste plekjes in ons eigen landje. Ik zal ze graag met jullie delen.

Op weg naar huis stopten we nog in Oud-Rekem, het mooiste dorpje van Vlaanderen. De tijd lijkt er te hebben stilgestaan. Hier kan je een ongetwijfeld mooie dorpswandeling maken, maar daar keren we graag nog eens voor terug mét de kinderen. Want hoe leuk het ook is zo met zijn tweetjes, we missen onze kroost toch ook altijd snel. Met onze batterijen opnieuw helemaal opgeladen kunnen we hen én de wereld weer vlotjes aan!

 

 

 

 

 

Week van de Pleegzorg: dag 9

Pleegzorg is zoveel meer …

Zoveel meer dan wat ik de voorbije week heb verteld. Ik ben nog lang niet uitgeschreven, maar de Week van de Pleegzorg zit erop.

Het was een uitdaging om elke dag opnieuw iets uit mijn mouw te schudden. Een uitdaging … net als pleegzorg zelf.

We zijn gelukkig nogal avontuurlijk aangelegd. We kunnen wel wat chaos en drukte aan. Het hoeft voor ons allemaal niet zo perfect te zijn.

Pleegzorg is een verrassing. Verrast worden door een telefoontje met de vraag of we een kindje kunnen opvangen. Verrast worden door het kind dat onverwacht voor de deur staat. Verrast worden door een aangenaam gesprek met de ouders.

We houden gelukkig wel van een verrassing. We laten dingen graag op hun beloop en zien wel wat er gebeurt.

Pleegzorg is voor ons de perfecte match. Laurens is onze perfecte match!

Lividum Lifestyle Challenge

6 weken geleden begonnen mijn chubby hubby en ik via Crossfit Lividum – waar we al een tijdje sporten – met een lifestyle challenge. We werden met de andere deelnemers ingedeeld in teams, elk onder leiding van een coach.logo lividumVoor aanvang van de uitdaging werden we gewogen en gemeten. Een eerste mokerslag. Onze weegschaal thuis werkte al maanden niet meer en ik had wel gemerkt dat sommige broeken te strak zaten, maar ik zat duidelijk nog in de ontkenningsfase. Bovendien is het heel confronterend wanneer een knappe, jonge gast je grootste vetrol zoekt en vastneemt om hem vervolgens te meten. Awkward, maar voor mij helaas nodig om die michelinband ook zelf in ware grootte te zien.

De challenge kort samengevat: er konden punten gewonnen worden door kleine dingetjes in je dagelijks leven aan te passen. Zeven uur slaap per nacht, geen gsm tijdens de maaltijden, dagelijks mediteren, een half uur trainen, 10 minuten werken aan die mobility, … In principe allemaal heel erg haalbaar.

We konden ook punten verliezen wanneer we dingen aten uit de verboden lijst. Voortaan geen suiker meer, geen brood, geen dierlijke melk, geen kaas, geen (light) frisdranken. Alleen nog veel water, thee en koffie, plantaardige melk, stevia of kokosbloesemsuiker, havermout, rijst en onbewerkt vlees en vis. We kregen dagelijks 5 punten cadeau.

Toen we de lijst een eerste keer doornamen, zakte de moed ons in de schoenen. We hadden veel vragen waarmee we gelukkig bij onze coach en teamgenoten terecht konden. Eén goede raad kregen we alvast mee: check de verpakking! Staat er suiker in de ingrediëntenlijst, dan is het een no go. Jezus! Werkelijk in alles wat er in de winkel te kopen, valt verstopt men suiker. Veel zelf maken dus. Het leek een hele opgave in het begin en ik zocht me rot naar zoete receptjes zonder suiker, want die drang naar zoet was sterk. We gingen cold turkey, het deed zelfs af en toe bijna fysiek pijn. Gelukkig nam die drang na een viertal dagen af en viel er heel lekker te kokkerellen met de voedingsmiddelen die toegestaan waren. In het team waar ik zat was iedereen heel enthousiast en werden receptjes en aanmoedigende berichtjes gedeeld.

Ik kocht me arm aan verse zalm en avocado’s. Lekker en gezond, maar duur. Ik kookte twee tot drie verschillende potjes per maaltijd: challenge proof, kids proof en allergie proof! Ik bakte wekelijks havermoutkoekjes en bananenbrood. In het begin gezoet met stevia, maar dat was al snel niet meer nodig.

Er vielen ook punten te winnen met sporten. Dit was een motivatie om weer wat serieuzer te gaan trainen. Het groepsgevoel in de gym leefde helemaal op door de challenge en gaf iedereen duidelijk een boost om er weer wat harder tegenaan te gaan. Ook ik sleepte mezelf weer minstens drie keer per week naar Lividum en dat gaf resultaat. Er werd progressie gemaakt in de voorbije 6 weken. De kilo’s die ik verloor, hang ik voortaan extra aan de barbell.

De meest overbodige kilo’s gingen er snel af, er kwam langzaamaan weer wat meer vorm in mijn lichaam. Heel mooi meegenomen, maar het leukste was de fitheid die weer opdook: veel minder dipjes doorheen de dag, een opvallend betere nachtrust, meer energie, … verrassend hoe snel mijn lichaam positief reageerde op de verandering.

Tijdens de week was de nieuwe levensstijl een fluitje van een cent. Zondigen gebeurde, maar met mate én steeds met een goed excuus. Het leven is en blijft een feest, daar moeten we maar mee leren omgaan.

Het weekend deed echter veel van de behaalde resultaten teniet. Het leek wel de Processie van Echternach: twee of drie stappen vooruit om er dan weer een grote terug te zetten. Genieten gaat in ons gezin heel erg samen met gezellig tafelen, eten en drinken. Daar verandering in brengen blijkt heel moeilijk, al werden er de voorbije weken ettelijke kilo’s minder frieten gegeten en vele liters alcohol minder binnen gekapt. Ik geef het toe, we waren slecht bezig …

De challenge eindigde op Pasen. We werden weer gewikt en gewogen. Samen verloren mijn ondertussen niet meer zo chubby hubby en ik 11 kilo waarvan slechts een derde op mijn rekening komt te staan. Heel frustrerend als je weet dat ik mij veel strenger aan de regeltjes heb gehouden dan die valsspeler naast mij.

De Lividum Lifestyle Challenge zit erop, maar wij gaan voorlopig door. We namen een vliegende start en 6 weken is lang genoeg om je hele systeem te resetten. Ik raakte dit jaar nog geen paasei aan, zonder dat het me veel moeite kost en dat mag je gerust een klein mirakel noemen.

Volgend jaar word ik 40. Dan zou ik graag in topvorm zijn en een paar maatjes kleiner kunnen shoppen. Na deze 6 weken lijkt dat voornemen plots weer haalbaar.

notadiet

Stoornis hier, stoornis daar

Ik schoot weer vol, daar in dat piepkleine kamertje van het diagnosecentrum. De logopediste vertelde me nochtans niets wat ik nog niet wist. Ze bevestigde alleen maar wat we al lang vermoedden: onze oudste zoon heeft dyslexie en dysorthografie. Weer twee vakjes uit het gamma der  stoornissen die we kunnen aanvinken op het gezinslijstje.

Waarom raakt het me zo als een of andere deskundige me vertelt wat er ‘scheelt’ met één van mijn kinderen? Ik hoef nochtans geen perfecte kinderen. Ik hou van de scheve hoekjes en scherpe kantjes die ze hebben. Het maakt ons gezinsleven boeiend, maar zeker niet altijd makkelijk. Steeds weer vinden we samen een manier om ermee om te gaan, al is het soms met hard vallen en wankel opstaan.

Waarom heb ik steeds opnieuw een tijdje nodig om te aanvaarden wat de ‘specialist’ terzake ons vertelt? Is het omdat er meestal ook een heel traject met een of andere therapie, extra maatregelen en gesprekken op school bij hoort?

Of is het omdat ik als leerkracht weet wat een weg hem in het onderwijs te wachten staat? Dat hij dubbel zo hard zal moeten werken om hetzelfde te bereiken?

Is het omdat ik als moeder bang ben dat het mijn kind ongelukkig zal maken. Dat hij het oneerlijk zal vinden en al de extra inspanningen beu zal worden. Dat hij zal kiezen voor de gemakkelijke weg en daardoor zijn dromen niet waar kan maken.

Of is het gewoon het oermoederinstinct dat wakker wordt en gevaar ruikt om dan elke vezel in mijn lichaam te activeren zodat ik mijn kind kan beschermen voor de grote, boze wereld die hem te wachten staat? Een wereld die voor iedereen hard kan zijn, laat staan voor iemand die op een of andere manier niet is zoals hij zou moeten zijn.

Wat er ook van zij, als leerkracht weet ik dat het onderwijs van vandaag heel wat aanbiedt om ook kinderen met leerstoornissen de beste kansen te geven.

Als moeder weet ik dat mijn zoon een vechter is, een volhouder wanneer hij een doel voor ogen heeft.

Als mama weet ik dat ons gezin, hoe chaotisch en crazy het er soms ook aan toe gaat, sterk genoeg is om dit kleine obstakeltje te overwinnen.

Yes, we can!

Mama is ziek

Ik breng al 3 dagen door op onze doorgezakte zetel. Alles doet pijn, koorts, hoesten, snotteren … Klinkt als de griep. Uitzieken, meer kan ik niet doen.

Zondag was hels, want dan liepen de kinderen hier rond. Behalve de oudste, gedroegen ze zich alsof ik niet ziek was. Ze leken het niet te zien. Hoewel papa er was, richtten ze zich tot mij voor eten, drinken, grote boodschap, kleine boodschap, aandacht, gezelschap, …

Dan pas merk je hoe alles hier in huis rond jou draait. Hoe iedereen op jou rekent. Hoe alles evident is.

Wanneer ik halfdood in de zetel lig, rillend van de kou, verstopt onder een dikke dons gaat alles min of meer zijn gewone gangetje. Manlief, als hij er is, doet zijn best, maar ziet niet de dingen die ík zie. Manlief hanteert andere … euh … normen wat het huishouden betreft.

Wanneer de medicatie zijn werk doet en ik weer even rechtop kan zitten en helder denken, zie ik het slagveld rondom mij. Een oorlogszone om u tegen te zeggen. Speelgoed overal. Lege potjes yoghurt, drankflesjes, papflessen, vuile borden en glazen, half opgegeten fruit, … het blijft liggen waar de kinderen het droppen.

Niets, maar dan ook niets lijkt voor hen evident. Een deur sluiten, het licht doven, afval in de vuilnisbak, vuil servies in de afwas, speelgoed in de juiste bak.

Dit besef doet me nadenken, want dat is waar je eindelijk tijd voor hebt als je alleen thuis bent en in alle rust kan uitzieken.

Stel je voor dat ik er niet meer ben, ernstig, langdurig ziek of erger … dood. Wat als ik er niet meer ben om alle rommel van mijn kroost op te ruimen, om voor schone kleren te zorgen, eten op tafel te toveren. Ik weet dat de oudste dan zal doen wat ze moet doen. Dat heeft ze al vaker bewezen. Zo is ze nu eenmaal, maar dat zal niet genoeg zijn en het is ook niet haar taak om een uit de kluiten gewassen gezin en bijhorend huishouden draaiende te houden. Daar zijn mama’s en gelukkig soms ook papa’s voor.

Conclusie: er moet hier thuis dringend iets veranderen. Hoog tijd dat mijn kinderen beseffen dat wat ik voor hen en in hun plaats doe niet evident is.

Halleluja! Deze griep is een echte eye opener: er is werk aan de winkel. Heel wat huishoudelijke taken zullen hier voortaan ‘intern uitbesteed’ worden. De tafel dekken en weer afruimen, de was vouwen, afstoffen, stofzuigen, … voor ieder wat wils.

Of ben ik nu aan het ijlen door de koorts?

Verloren zoon

We waren hem kwijt, onze zoon. Geen spoor meer van ons vurig, maar lief en bij wijlen vrolijk ventje. Hij werd ongemerkt vervangen door een onherkenbaar, nors, in zichzelf gekeerd jongetje. We noemden hem altijd al ‘licht ontvlambaar’, maar de laatste maanden was hij ronduit agressief. Een verkeerde blik, een achteloze aanraking, … alles kon zijn korte lontje doen ontsteken en dan kon je je maar beter uit de voeten maken. Scheldtirades, gebrul, gevloek, allerhande verwensingen, zelfs een slag of stoot … We kregen het allemaal naar ons hoofd geslingerd.

Op geen enkel moment was hij nog voor rede vatbaar. We hadden het gevoel alle grip op hem te verliezen. We werden bang voor de toekomst en dachten met doodsangst aan de puberteit die binnen enkele jaren alles zo mogelijk nóg complexer zou maken.

img_2372

We twijfelden aan onszelf, als ouders. Nóg meer dan anders. Wat deden we mis? Waren we te streng, of net te laks? Maakten we niet genoeg tijd voor onze kinderen? Meerdere keren stelden we onszelf en elkaar die vraag, vaak met de tranen in de ogen.

Op een bepaald moment voel je als ouder dat het niet meer lukt. Daar is niks mis mee, maar wat is het moeilijk om toe te geven dat je je kind niet meer de baas kan.  Het gevoel te falen in je belangrijkste taak, in je rol als moeder … het maakt je gelijk met de grond en raakt je tot in de kern van je bestaan.

Tijdens een gesprek op school legde zijn juf voorzichtig de link met de medicatie die hij ondertussen een jaar nam voor zijn ADHD. Zelf had ik daar ook al aan gedacht, en ja, we gaven het de laatste maanden meer, niet meer uitsluitend voor school, maar ook op vrije dagen om het thuis aangenamer te maken.

Ze verzekerde ons dat hij ondertussen een stevige basis van de leerstof had en dat het concentratieprobleen opgevangen kon worden. Reden genoeg voor ons om de Rilatine overboord te gooien, want dat was oorspronkelijk de enige reden waarom we vorig jaar toch onze toevlucht namen tot medicatie: zijn concentratieprobleem met als gevolg een grote leerachterstand.

img_2030
Wat er toen gebeurde, is moeilijk te geloven. Na amper 2 dagen keerde geleidelijk aan de rust in huis weer terug. Elke dag vonden we een stukje van onze zoon terug. Hij herontdekte de lego, de auto’s, zijn eigen fantasie en creativiteit. Hij zocht weer meer contact met ons, met zijn broer en zussen. Hij leefde minder en minder in zijn eigen wereldje en beleefde weer zichtbaar plezier in de interactie met de mensen om zich heen.

Na een week hadden we onze zoon helemaal terug. Vurig, maar handelbaar. Van al onze kinderen vraagt hij nog steeds de meeste aandacht en niet altijd op de juiste manier, maar er zijn weer meer goede dan slechte momenten. Hij heeft nog regelmatig uitbarstingen, maar krijgt zichzelf meestal weer net op tijd in de hand. Die zelfbeheersing was hij volledig kwijt.

Het is afwachten wat de invloed op zijn schoolresultaten zal zijn, maar eerlijk gezegd is dat het minst van mijn zorgen. Hij komt er wel, het is een volhouder, hij weet wat hij wil en gaat er ook voor.

Wij hebben onze zoon terug, hij is weer gelukkig en dat is voorlopig meer dan genoeg.

aandachtvragen