falen – Leef Lach Lies

1 maart 2018 Leef Lach Lies Gezin

Schijn bedriegt

Af en toe deel ik een blogpostje op facebook. Héél af en toe, wanneer ik denk dat het misschien toch wel een leuk stukje is. Er volgen dan reacties, toffe en positieve commentaren, bemoedigende woorden.

Wanneer het een verhaaltje over pleegzorg is, valt het op dat veel virtuele vrienden me een fantastische mama vinden. Dat we zo’n geweldig gezin zijn. Hoe prachtig het is wat we doen. Het streelt mijn ego, daar ga ik niet flauw over doen, maar tegelijkertijd voel ik me de grootste bedriegster die er bestaat. Ik voel me namelijk allesbehalve een geweldige mama.

Ik roep, ik tier, ik zeur … Dagelijks. Meerdere malen per dag. Ik kan hen soms niet rond me verdragen. Ik stuur hen wandelen wanneer ze zonder woorden om affectie vragen. Ik laat hen schaamteloos uren tv kijken of gamen om zelf even te kunnen niksen. Ik blijf al eens ’s ochtends in bed liggen terwijl zij beneden het kot afbreken en de snoepkast plunderen. Ik verwaarloos hen, laat hen aan hun lot over, denk alleen maar aan mezelf …

Mijn kinderen gedragen zich soms als een bende onbeschofte, ongemanierde wilde dieren. Meestal alleen maar thuis, maar soms ook op een ander en dan bekruipt me een gevoel van schaamte. Dan voel ik me een gefaalde moeder die door de mand valt, betrapt, in de val gelokt en voor schut gezet door haar eigen vlees en bloed.

‘s Avond kruip ik in bed met een torenhoog schuldgevoel en sus mezelf in slaap in de overtuiging dat het vanaf morgenvroeg allemaal anders zal zijn. Dat ik mijn kinderen alleen maar complimentjes zal geven en knuffels in plaats van boze blikken en verwijten. Dat dan alle problemen vanzelf zullen verdwijnen en we eindelijk het perfecte gezinnetje zijn, een soort van familie Von Trapp in plaats van familie Flodder.

Maar soms valt alles toch heel mooi in de plooi. Er zijn van die momenten dat ik zen ben en de kinderen happy. Dan knuffelen we, lachen we en zijn we intens gelukkig. Dan zie ik hoe de grootste zich liefdevol om de kleinste ontfermt. Hoe de andere twee samen uitdokteren hoe iets werkt. Hoe ze elkaar troosten, helpen, complimentjes geven en aanmoedigen. Dan durf ik heel voorzichtig denken dat ik het misschien toch niet zo slecht doe, dat er nog hoop is voor mijn kinderen.

Ach, ik overdrijf een beetje. Ik vergroot het uit en vergeet hier en daar het woordje soms, maar het is er wel … altijd … het gevoel een slechte moeder te zijn, niet goed genoeg mijn best te doen.

Ik weet dat heel veel mama’s hiermee worstelen. Daarom heb ik maar één goed voornemen gemaakt voor 2018: de mama’s, de ploetermoeders om mij heen op tijd en stond laten weten dat ze goed bezig zijn, dat ze fantastische mama’s zijn.

Wie weet, als we het vaak genoeg te horen krijgen, geloven we het na een tijdje ook echt. Want geef toe, er is niets leuker dan een complimentje krijgen. Het geeft je vleugels, al is het maar heel even.

1 maart 2018: complimentendag

10 oktober 201716 oktober 2017 Leef Lach Lies Gezin

Verloren zoon

We waren hem kwijt, onze zoon. Geen spoor meer van ons vurig, maar lief en bij wijlen vrolijk ventje. Hij werd ongemerkt vervangen door een onherkenbaar, nors, in zichzelf gekeerd jongetje. We noemden hem altijd al ‘licht ontvlambaar’, maar de laatste maanden was hij ronduit agressief. Een verkeerde blik, een achteloze aanraking, … alles kon zijn korte lontje doen ontsteken en dan kon je je maar beter uit de voeten maken. Scheldtirades, gebrul, gevloek, allerhande verwensingen, zelfs een slag of stoot … We kregen het allemaal naar ons hoofd geslingerd.

Op geen enkel moment was hij nog voor rede vatbaar. We hadden het gevoel alle grip op hem te verliezen. We werden bang voor de toekomst en dachten met doodsangst aan de puberteit die binnen enkele jaren alles zo mogelijk nóg complexer zou maken.

We twijfelden aan onszelf, als ouders. Nóg meer dan anders. Wat deden we mis? Waren we te streng, of net te laks? Maakten we niet genoeg tijd voor onze kinderen? Meerdere keren stelden we onszelf en elkaar die vraag, vaak met de tranen in de ogen.

Op een bepaald moment voel je als ouder dat het niet meer lukt. Daar is niks mis mee, maar wat is het moeilijk om toe te geven dat je je kind niet meer de baas kan. Het gevoel te falen in je belangrijkste taak, in je rol als moeder … het maakt je gelijk met de grond en raakt je tot in de kern van je bestaan.

Tijdens een gesprek op school legde zijn juf voorzichtig de link met de medicatie die hij ondertussen een jaar nam voor zijn ADHD. Zelf had ik daar ook al aan gedacht, en ja, we gaven het de laatste maanden meer, niet meer uitsluitend voor school, maar ook op vrije dagen om het thuis aangenamer te maken.

Ze verzekerde ons dat hij ondertussen een stevige basis van de leerstof had en dat het concentratieprobleen opgevangen kon worden. Reden genoeg voor ons om de Rilatine overboord te gooien, want dat was oorspronkelijk de enige reden waarom we vorig jaar toch onze toevlucht namen tot medicatie: zijn concentratieprobleem met als gevolg een grote leerachterstand.

Wat er toen gebeurde, is moeilijk te geloven. Na amper 2 dagen keerde geleidelijk aan de rust in huis weer terug. Elke dag vonden we een stukje van onze zoon terug. Hij herontdekte de lego, de auto’s, zijn eigen fantasie en creativiteit. Hij zocht weer meer contact met ons, met zijn broer en zussen. Hij leefde minder en minder in zijn eigen wereldje en beleefde weer zichtbaar plezier in de interactie met de mensen om zich heen.

Na een week hadden we onze zoon helemaal terug. Vurig, maar handelbaar. Van al onze kinderen vraagt hij nog steeds de meeste aandacht en niet altijd op de juiste manier, maar er zijn weer meer goede dan slechte momenten. Hij heeft nog regelmatig uitbarstingen, maar krijgt zichzelf meestal weer net op tijd in de hand. Die zelfbeheersing was hij volledig kwijt.

Het is afwachten wat de invloed op zijn schoolresultaten zal zijn, maar eerlijk gezegd is dat het minst van mijn zorgen. Hij komt er wel, het is een volhouder, hij weet wat hij wil en gaat er ook voor.

Wij hebben onze zoon terug, hij is weer gelukkig en dat is voorlopig meer dan genoeg.

aandachtvragen

7 januari 201714 februari 2017 Leef Lach Lies Gezin

Ik heb je precies gemist …

Al 3 keer vandaag ben ik begonnen met schrijven. Evenveel keer ben ik gestopt omdat het een te negatief verhaal dreigde te worden. Ik zat dan ook al enkele dagen in een dipje. 2 weken kerstvakantie met 4 kids 24/7 onder mijn hoede begon zijn tol te eisen.

Dringend behoefte aan wat tijd alleen. Weer naar toilet kunnen gaan zonder gezelschap, een half uurtje douchen zonder lastig gevallen te worden, over iets kunnen nadenken zonder 5 keer onderbroken te worden of 2 paar billen schoon te vegen.

Het ‘zorgen voor’ viel me de laatste dagen zwaar. De hele dag door zat ik te vitten op de kinderen waardoor zij dan weer nerveus werden en nog meer op mijn zenuwen gingen werken. Een vicieuze cirkel noemen ze dat. Het duurt dan altijd even voor ik besef dat niet mijn kinderen het probleem zijn, maar ikzelf.

Vooral onze oudste zoon reageert slecht op mijn occasionele dipjes. Van onze 4 kinderen is hij degene die mij haarfijn aanvoelt. Ben ik verdrietig, dan voelt hij zich ook niet bepaald happy en zegt hij dingen als “Ik ben verdrietig, maar ik weet niet waarom…” Hij zal de eerste en vaak de enige zijn die het merkt en me (on)bewust meer aandacht geven.

Ben ik chagrijnig, boos, kwaad, … dan zal hij zich ook behoorlijk lastig gedragen.

Zo draaien we regelmatig naar een dieptepunt toe, zoals gisteren en vandaag. Vandaag besloten we dan maar na een lange dag vloeken, zagen en vitten op de kinderen om met zijn allen uit eten te gaan. Wokken. Tegen openingstijd zou het wel rustig zijn, dan hoeven we ons niet te erg te schamen als het ook daar niet lukt om het perfecte gezinnetje te spelen.
Tijdens de autorit heen hadden mijn man en ik het er, tussen het gesakker en geruzie door, over hoe zwaar het de laatste tijd was en dat er dringend iets moet veranderen … Je kent dat wel, veel meer dan dat wordt er dan meestal ook niet gezegd. Geen concrete maatregelen, geen nieuwe afspraken of dwingende veranderingen.

Het eerste uur was het inderdaad erg rustig in het restaurant en de kinderen zo mak als een lammetje. We strooiden dan ook royaal met de nodige complimentjes. Hoelang was dat in godsnaam geleden? Dat ik mijn kinderen nog eens een complimentje heb gegeven, een beloning voor goed gedrag. Praise your child … We hebben het nochtans tot vervelens toe gehoord en geleerd in de Tripple P cursus enkele jaren geleden.

Onze kinderen genoten zichtbaar van het moment, van het eten, van de rust, maar vooral van de aandacht. Ook ik had plots weer het gevoel te genieten van mijn eigen kinderen, van hun verhalen, hun gekke bekken, hun aanwezigheid.

Na anderhalf uur liep het restaurant stilaan vol en dropen wij af. Iedereen happy en voldaan. De sfeer in de auto op de terugweg was in niets te vergelijken met de heenreis. Ik leek wel 10 keer meer energie te hebben dan enkele uren daarvoor.

Thuis gaf onze oudste zoon Jef me een knuffel en zei: “Ik heb jou precies gemist.”

9 jaar en hij weet mij als geen ander telkens weer diep in mijn hart te raken. Het is dat woordje precies dat het ‘em doet. Hij voelt iets vaags binnenin en probeert het in woorden uit te drukken. En hij doet dat hartverscheurend goed.

Hij drukt mij onbewust met mijn neus op de feiten: de moeder die hij nodig heeft, was er de voorbije dagen niet. Hij had de lieve versie van mij gemist. Dit noemen ze een wake-up call. Een eyeopener. Een sjot onder uw gat. Maar vooral: een keerpunt.

Morgen wordt een fantastische dag!

Instagram: liesscheers