Ons leven met Bart Peeters

Eigenlijk zijn wij geen gezin van 6, maar van 7. Al is het moeilijk dat zevende lid te omschrijven. Hoort hij eerder bij de kinderen of is er veeleer sprake van een ménage à trois? Zijn taak varieert, afhankelijk van de stemming hier in huis, of beter in de auto.

Net als mijn kinderen zorgt hij voor momenten van puur geluk en uitbundig plezier. Of  ontroert hij mij tot in het diepste van mijn hart. Evenzeer zijn er momenten dat het genoeg geweest is, dat ik het liefst van al mijn wagen bruusk aan de kant van de weg zet om hem eruit te gooien … met al zijn drukte en lawaai.

Net als mijn man zorgt hij voor rust, momenten van romantisch mijmeren en stilstaan bij ons groot en klein geluk van alledag . Net als mijn man is hij er als ik hem nodig heb. Maar even goed haalt hij soms het bloed vanonder mijn nagels onderuit en werkt hij eindeloos op mijn zenuwen. Niemand is tenslotte perfect …

Hoewel hij het zelf niet weet, delen we een leven samen. Hij zorgt voor de soundtrack van ons gezinsleven, of toch een deel ervan. We kennen hem door en door. We kunnen ondertussen zijn gedachten lezen en weten perfect wat hij gaat zeggen. We voelen het feilloos aan wanneer zijn stemming zal omslaan van  pretentieloze spielerei in bittere ernst.

Elk liedje van hem draagt een herinnering, elke intro neemt ons mee naar een tijdje terug, toen we net vertrokken waren naar onze persoonlijke hemel op aarde en nog een helse rit van 7 uur voor de boeg hadden. Of toen we op weg waren naar de dierentuin en de sfeer gespannen was, tot we zijn hulp inriepen en iedereen in een mum van tijd met een brede lach op het gezicht zijn wijze woorden meebrulde. Elk refrein voert ons in gedachten naar ons eigen paradijs op aarde, naar een plek waar we als gezin alleen maar gelukkig zijn, elkaar onbeschrijflijk graag zien en niet anders dan dankbaar kunnen zijn om al wat we hebben.

BartPeeters_3778

 

 

Lieve Marie

Lieve Marie

We moeten eens praten. De tijd is daar. Je bent duidelijk geen klein meisje meer, je wordt groter, haast een puber. Dat merk ik, je verandert, niet alleen je uiterlijk, maar ook je gedrag. Je bent op zoek  naar jezelf, naar wie je worden wil. Je kopieert, je probeert iets nieuws, je experimenteert, je valt en staat weer op.

Je wordt zelfstandiger en begint meer en meer je eigen leven te leiden. Dat zorgt soms voor spanningen hier in huis en dat neem ik je misschien af en toe een beetje kwalijk. Het evenwicht van weleer, de jarenlange routine wordt verstoord en het is met zijn allen zoeken naar een nieuwe balans.

Ik probeer je raad te geven, heel voorzichtig want je stelt het meestal niet op prijs. Je doet alsof je me niet hoort, maar de uitdrukking op je mooie gezicht zegt iets anders.

Ik lever commentaar, zeg wat je anders moet doen en hoe je het moet doen. Ik observeer je, viseer je, gefascineerd door je transformatie. Ik erger me aan je nonchalance, aan je onverschilligheid en de oppervlakkigheid waarmee je naar de dingen kijkt. Ik maak je er attent op en span een zaag. Tegen beter weten in, want diep vanbinnen weet ik dat dit erbij hoort. Dat jij geen uitzondering bent, maar een beginnende puber.

Maar lieve schat, ik geef je nog 1 goede raad: blijf mij negeren, hou geen rekening met wat ik zeg en blijf vooral jezelf. Stiekem ben ik jaloers op hoe je momenteel in het leven staat. Zorgeloos, naïef en onverschillig. Oorlogen, aanslagen en hongersnoden gaan grotendeels aan je voorbij. Je ligt alleen maar wakker van je kapsel, je vriendinnen en het aantal likes op je laatst geposte foto.

Al vang ik af en toe een glimp op van de jonge vrouw die je zal worden. Dan stel je een ernstige vraag of maak je een weldoordachte opmerking over een actueel wereldprobleem. Dan ben ik weer gerustgesteld en weet ik dat het in orde komt.

Een gevoel van trots overvalt me wanneer je je voeten veegt aan de mening van een ander, wanneer je opkomt voor jezelf en met een lach op je gezicht zegt ‘Ik voel me goed zo en dat is het enige dat telt!’

Ik heb altijd gedacht dat jij van al mijn kinderen het minst (of helemaal niet) op mij lijkt en dat voelt als moeder een beetje vreemd. Maar de laatste tijd vind ik in jou meer en meer trekken van mezelf terug. Dat flinterdunne rebelse laagje onder die brave buitenkant, die bescheiden eigenzinnigheid en dat je m’en foutisme heb je van mij en daar ben ik zó blij om. Die houding zal het leven later zoveel draaglijker en interessanter maken.

Dus lieve meid, verander niet, ook al zeur ik en zeg ik dat je moet luisteren. Doe verder zoals je bezig bent, maar laat dat gerol met je ogen achterwege en ruim je eigen rommel op!

marieblog

Van ploetermoeder tot superwoman dankzij crossfit

Ongeveer 3 maanden al leef ik elke dag met pijn, verscheurende spierpijn. Elke beweging voel ik in mijn rug, mijn benen, mijn armen, … Héérlijk vind ik het, want meer dan 2 jaar had ik bij elke stap pijn door een hardnekkige voetblessure waardoor ik niet meer sportte en mijn lichaam compleet verwaarloosde. Nu is die soms allesoverheersende pijn te danken aan een grensverleggende workout bij  Crossfit Lividum in Herentals.

Ongeveer 3 maanden geleden startte ik met een Crossfit introprogramma. De eerste lessen vroeg ik mij nog steevast af waarom ik in godsnaam een overhead squat, een snatch of een push jerk met een barbell van 15 kg moest kunnen. Het zou mij nooit lukken en ik wòu het ook helemaal niet kunnen, maar amper een kwartier later, na een duidelijke uitleg en wat oefenen met een pvc-buis, stond ik het wél zelf te doen en nog 10 minuten later hingen we er wat extra gewichten bij. Het oeverloze enthousiasme van onze coach Joachim en de hele groep waarmee we het programma begonnen, werkten enorm motiverend en dreven me elke keer opnieuw tot het uiterste.

Elke training verleg ik grenzen. Week na week groeit mijn zelfvertrouwen en wordt het vertrouwen in mijn lichaam weer hersteld. Een lichaam dat na 4 zwangerschappen, enkele operaties, systematisch slaapgebrek en verwaarlozing zwaar gehavend is. Jarenlang leefde ik van het ene kwaaltje naar het ander.


Hoewel ik nu 2 tot 3 keer per week mijn lichaam zwaar op de proef stel, blijven deze kwalen weg. Elke training word ik aangenaam verrast door de kracht van mijn lichaam. Ik voel me weer een beetje kind wanneer ik handstand doe tegen de muur, ik voel me weer 20 wanneer ik de wallball van 9 kg 15 keer omhoog gooi en ik voel me even superwoman net voor ik uitgeput neerval op de grond aan het einde van een pittige workout. Dat ik de volgende dag amper nog de trap op kan, laat ik even achterwege.

Het stelt niks voor in vergelijking met de doorwinterde crossfitters die in de zone naast ons op een heel ander niveau trainen, maar dat maakt niemand iets uit. Misschien raak ik ooit ook zo ver, maar momenteel ben ik al enorm tevreden met de vooruitgang die ik op 3 maanden tijd gemaakt heb. Ik was een ploetermoeder, de übermoederkloek die moe werd van de trap te nemen met de kleinste op de arm, iemand die fysieke inspanning uit de weg ging en excuses zocht om niet te sporten. Nu ploeter ik nog steeds, maar het kost me veel minder moeite én ik heb nog energie over. Deze ommezwaai heb ik naast mijn dagelijkse sapjes en gezondere voeding vooral te danken aan Crossfit.


Voorlopig train ik nog in mijn losse joggingbroek en slobbertrui omdat ik me schaam voor de verloedering van mijn lichaam, maar als ik rondom me kijk tijdens de workout zie ik vrouwen die net als ik zijn, die ook een buikje hebben en minder stevige billen. Ik zie dat omdat zij géén losse, verhullende kledij dragen en ze hebben verdomme gelijk. Geen enkel lichaam is perfect, zelfs de meest afgetrainde vrouwenbillen vertonen putjes. Het opnieuw ervaren van de kracht van mijn eigen lichaam doet de focus op de buitenkant verzwakken. Ik merk dat ik stilletjesaan weer fier word op mijn eigen lichaam en dat die oversized vesten al eens in de kast blijven hangen.

Het ziet er misschien verre van perfect uit, dat lijf van mij, maar het slaagt er wel in dingen te doen die ik tot voor kort onmogelijk achtte. En misschien is dat wel de grootste verdienste van crossfit tot nu toe!

Als een kip zonder kop

Er zijn dagen dat alles vanzelf lijkt te gaan. Dat ik heel erg zelfvoldaan bij mezelf denk dat ik het toch maar mooi voor mekaar krijg: alles peis en vree en dat met 4 kinderen!

Helaas zijn er ook andere dagen, dan voelt het alsof ik amper tijd of energie heb om te ademen.

Halftijds werken, 2 uur per week een gezellig groepje lieve mensen Spaans leren, een huishouden runnen, 1 hond, 2 goudvissen en 1 hamster van een hongerdood redden, een echtgenoot op allerlei manieren tevreden houden, allerhande info-avonden bijwonen, aanwezig zijn op schoolactiviteiten, oudercontacten, doktersbezoeken, de tuin onderhouden, je interieur aanpassen aan de tijd van het jaar, verjaardagsfeestjes organiseren, … Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.

Het mag een magere troost zijn dat de meeste moeders dezelfde strijd leveren. Maar hoe komt dat? Willen wij te veel of wordt er te veel van ons verwacht?


Is het nodig dat we op elke schoolactiviteit aanwezig zijn? Moeten we daar echt een halve dag verlof voor nemen op het werk? Moeten onze kinderen op élke training of turn-/teken-/dansles aanwezig zijn? Kan vaderlief niet even goed op doktersbezoek met de jongste? Vinden de grootouders het misschien toch niet zó erg om af en toe de kids van school te halen en eten te geven zodat jij even rustig zelf naar de dokter kan?

Daar heb ik de laatste tijd heel erg over nagedacht. Ik had tot voor kort geen hobby’s, geen tijd voor mezelf behalve een occasioneel, eerder zeldzaam avondje uit met vriendinnen. Me-time beperkte zich tot boodschappen doen zonder de kinderen, autoritjes van en naar het werk zonder jengelende bengels op de achterbank of het te korte kwartier in de wachtkamer bij de dokter. Maar zelfs op die momenten was ik gejaagd omdat de kinderen moesten opgehaald worden of omdat manlief alleen zat met de kinderen. Alsof hij de deur naar de traphal open laat staan of de jongste te lang laat rondlopen met een vuile luier …

Ik had het ook alleen maar aan mezelf te danken. Geplaagd door dat eeuwige schuldgevoel voelde ik me verplicht om álles wat met de kinderen te maken heeft op mij te nemen. Om mezelf weg te cijferen en op de 257ste plaats te zetten. Dat kan je blijkbaar jaren volhouden als het moet, maar het zorgt voor frustraties en spanningen op allerlei vlakken. Waarom kan manlief zonder al te veel problemen 4 dagen van de aardbol verdwijnen terwijl ik de halve familie moet mobiliseren om enkele dagen met vriendinnen weg te gaan? Waarom loop ik er gespannen en humeurig bij?

Enkele maanden geleden had ik er genoeg van. Ik hoef er niet alleen voor te staan en mag ook best wat tijd voor mezelf. Onder lichte dwang van mijn wederhelft  schreef ik me in in de sportschool, begon ik deze blog en besloot ik mijn agenda niet meer altijd af te stemmen op die van manlief en de kinderen. Inderdaad, sinds enkele maanden ben ik een egoïstische moeder, zo eentje die 3 keer in de week gaat sporten en op een heleboel uitnodigingen ingaat.

En weet je, de wereld blijft gewoon draaien terwijl ik me een uur afmat in de crossfit. De kinderen zijn nog steeds gezond en wel, belanden nog steeds keurig op de training of muziekles en werken hun huiswerk netjes af.

Ook heb ik beseft dat er buiten die gezellige cocon van ons gezin een hele wereld is die nu voor mij opengaat. Het voelt alsof ik na jaren van winterslaap weer ontwaak en nieuwe dingen ontdek en kan proeven. Het geeft me energie en maakt van mij een betere moeder. Ik ben er dan misschien niet meer élke minuut voor mijn kinderen, maar de vele uren dat ik er wel ben zijn een stuk aangenamer!

Het leven vieren

Wij vieren al eens graag het leven. Vooral in de zomerperiode hebben we heel wat ‘feestjes’ met familie of vrienden. Omdat we 4 kinderen hebben is het niet evident zonder hen de bloemetjes buiten te zetten, maar we hebben ondertussen een uitgebreide vriendenkring mét kinderen waarmee we regelmatig samenkomen om bij te babbelen rond de barbecue of bij een lekker glas wijn. Dat noemen we feestjes.

2543497018_61bf87d2-3abf-4b14-9ab5-973970b4efaaMet de familie gebeurt dit ook regelmatig, bovenop de verjaardagen, trouwerijen, doopfeesten en babyborrels. Gezellig samenzijn met een hoop mensen gewoon omdat de zon schijnt of omdat iedereen toevallig tijd heeft … dat noemen wij een feest.

Wijzelf proberen bewust van het leven te genieten, zowel met het hele gezin als met twee. Wanneer de kinderen in bed liggen durven we al eens een flesje kraken, meestal in het weekend, maar even goed midden in de week. 2543497018_3f40a542-a1e3-4794-800c-0a3528d2206fWaarom ook niet? Je raakt de volgende ochtend iets moeilijker uit bed en je hebt een paar koffies meer nodig bij het ontbijt, maar die gestolen momenten van gezelligheid en qualitytime als koppel zijn onbetaalbaar en maken het soms zware ouderschap een pak aangenamer. Dan vieren we niet alleen het leven, maar ook vooral de liefde. Want geloof me, met 4 kinderen is het niet evident om het vuur brandend te houden.

Zo proberen we minstens om de 2 weken een babysit te nemen zodat we eens rustig kunnen bijpraten. De kinderen vonden het eerst maar niks, zo’n oppas en er zijn er al enkelen de revue gepasseerd, maar sinds ik chips en frisdrank in huis haal telkens de babysit komt én ze dan langer mogen opblijven, maken ze er hun eigen feestje van.

2543497018_09d5d7e0-e34b-4854-99f7-2c7146136c32Omdat we onze kinderen willen leren genieten van het leven én van de kleine dingen, hebben we met ons zessen thuis regelmatig een feestje op vrijdagavond om het weekend te vieren. Dan haal ik mijn nest van school en van de crèche, passeren we met zijn allen langs de supermarkt om hapjes en drankjes in te kopen. Normaliter drinken wij alleen maar water thuis, maar als het feest is, mag dat frisdrank zijn. Zodra iedereen dan ’s avonds thuis is, kan het feestje beginnen. Kaarsjes aan, hapjes op tafel, glaasjes gevuld, tv aan en van elkaar genieten. Meer moet dat echt niet zijn!

leefvandaag

AD(H)D is top!

Mijn oudste zoon heeft ADHD. Dat is geen geheim. We hadden al langer een vermoeden dat er iets niet klopte in zijn hoofd, dat hij meer dan intelligent genoeg was, maar dat het er om een of andere reden niet uitkwam. Dat zijn brein vaak in overdrive ging waardoor zijn licht ontvlambaar karaktertje te regelmatig vonkte. Dit zorgde thuis wel eens voor problemen waardoor we op zoek gingen naar alternatieve methodes om ermee om te gaan. Homeopathie, osteopathie, bachbloesemtherapie, psychotherapie, voedingssupplementen, … noem maar op. Alles hebben we geprobeerd, helaas zonder het verhoopte resultaat.

Vorige lente lieten we hem op aanraden van de school testen en tegen de zomer stond het mooi op papier. Voor velen in onze omgeving kwam dat niet als een verrassing. Onze Jef is altijd een speciaal geval geweest, geen gemakkelijk kind.

adhd3

Anderen vielen totaal uit de lucht. Hij is inderdaad niet opvallend hyperactief en buitenshuis weet hij zich meestal behoorlijk, vaak zelfs voorbeeldig te gedragen. Dit kost hem dan zoveel moeite dat we dat thuis vaak dubbel en dik moeten bekopen. Zijn overgevoeldige aard maakt het allemaal nog een beetje complexer.

We probeerden het eerst nog zonder medicatie. De school ’t Klavertje  deed sowieso heel veel om het uiterste uit onze jongen te halen, maar zijn achterstand werd steeds groter. Tot de juf aangaf dat het echt heel moeilijk liep, dat hij zich nog geen minuut kon concentreren. Ook huiswerk maken was onbegonnen werk. Een opdracht die een kwartier zou mogen duren, nam bij ons anderhalf uur in beslag. Anderhalf uur ruzie, frustratie, agressie, verdriet en wanhoop …

Na vele slapeloze nachten, getob en getwijfel hakten we dan toch de knoop door en ging onze zoon aan de Rilatine. Bang afwachten welke nevenwerkingen  hem parten zouden spelen, wakker liggen van de gevolgen op lange termijn die nog niemand kent.

Op school zorgde dit voor een wonderbaarlijke verandering. Vanaf dag 1 merkte de juf op dat hij ongelooflijk gefocust was. Hij werkte voor het eerst taken en toetsen zelfstandig af en kon min of meer mee met de rest van de klas. Deze positieve evolutie in combinatie met zo goed als geen nevenwerkingen, maakt het aanvaardingsproces voor ons als ouders een pak makkelijker.

Thuis blijft het moeilijk, want ik krijg het niet over mijn weke moederhart om hem een pilletje te geven wanneer het geen school is. Al merk ik zelf ’s ochtends de merkwaardige ommekeer wanneer hij vroeg uit de veren is en ik hem al snel het pilletje toedien zodat ik zelf toch ook nog even kan genieten van een voorbeeldig kind. De tijd vóór hij het neemt, is hij humeurig en probeert hij meestal de boel op stelten te zetten door zijn zussen op stang te jagen en/of door op alles wat ik vraag koppig nee te antwoorden. Welgeteld een kwartier na de inname verandert hij in een aangename, lieve jongen die zich bewust is van zijn omgeving. Hij wordt behulpzaam én begint steevast op te ruimen. Alsof zonder pilletje de chaos in zijn hoofd te groot is en er veel dingen aan hem voorbij gaan. Mét pilletje gaat er een wereld voor hem open en kan hij die ook ten volle in zich opnemen.

Gisteren stootte ik op een interessante uiteenzetting van Jelle D’Helft, zelf een trotse ADHD’er, over de stoornis en medicatie. Hij schetst een, naar mijn gevoel, correct en eerder positief beeld van kinderen met ADHD. Onze zoon heeft inderdaad oog voor detail, ís zeer empathisch, heeft zijn eigen uitgesproken talenten en ís een geweldig kind. We hebben dan ook doorheen de jaren leren omgaan met zijn moeilijkere gedrag en complexe karakter, want zoals Jelle zegt: het kind zelf heeft er geen last van, maar wel de mensen rondom hem. Onze zoon heeft inderdaad zelf weinig last van zijn ADHD en bijhorende gedragsperikelen, maar wel van onze reactie daarop.

Verder gaat de lezing over een eventueel gezonder alternatief voor Rilatine. De onderzoeken, testen en resultaten zien er veelbelovend uit en hebben onze interesse als bezorgde ouders alvast gewekt. We hebben dan ook besloten om met het alternatief aan de slag te gaan. Eerst in combinatie met de rilatine in de hoop dit op termijn niet meer nodig te hebben. Ik hou jullie op de hoogte!

adhd

Wat bezielt een moeder?

Drie jaar geleden waren we een tijdje een ‘crisisgezin’. We deden aan crisisopvang, een vorm van pleegzorg waarbij je voor een kortere periode een kind opvangt dat onmogelijk thuis kan blijven, in afwachting van een meer definitieve oplossing. Tijdens een lange, donkere nacht schreef ik het volgende.

een-kans

Wat bezielt een moeder om haar kind in de steek te laten? Wat bezielt de familie van die vrouw om de zorgen voor het kind niet even over te nemen? Is er geen lieve oma of een tante die het kind graag ziet en het niet over haar hart krijgt om het bij wildvreemden achter te laten? Geen opa, geen nonkel, … ?

Voor ons lijkt het allemaal absurd, onbegrijpelijk. Wij willen een avondje weg en vinden in onze telefoon al gauw een paar contacten waaraan we kunnen vragen of ze onze kroost een avondje of nacht onder hun hoede willen nemen. Zijn we te ziek om onze kindjes van school te halen, eten te maken, te entertainen, … geen nood, de oma’s staan paraat!

Voor mensen als wij is die back-up, dat vangnet, onze achterban normaal en vanzelfsprekend, maar als er één ding is wat ik uit ons pleegzorgavontuur geleerd heb, dan is het wel dat niet alle mensen  zijn zoals wij. Dat niet alle mensen evenveel geluk hebben, maar er soms echt helemaal alleen voor staan.

Voor mensen zoals wij is het blijkbaar moeilijk te beseffen dat niet iedereen in dezelfde omstandigheden leeft en omringd wordt door een hechte familie of vriendenkring. Mensen zijn bovendien bang van de miserie van een ander en blijven er liefst zo ver mogelijk van weg. Als crisisgezin kan het niet anders dan dat je rechtstreeks geconfronteerd wordt met de problemen van een ander, met een totaal andere wereld, ver van ons bed, waar we liefst zo weinig mogelijk van af weten.

N was het tweede kindje dat bij ons kwam. Vanaf de eerste nacht sliep hij rustig door. Hij at goed, heel goed zelfs. Rustigere en bravere kindjes dan hem kom je niet vaak tegen. Ik vroeg me dan ook wel eens af waarom het in godsnaam zo moeilijk kon zijn om voor hem te zorgen.

Tot die nacht dat hij huilend wakker werd. Ik lag net een uurtje in bed. Hij was onrustig, leek kortademig en voelde zich benauwd. Je eigen kind ken je, je weet als moeder wanneer het ziek is, je voelt het wanneer het ernstig is. Maar N was nog maar een week bij ons. Mijn buikgevoel zei me dat het niet OK was, maar midden in de nacht zijn je opties beperkt. Doodmoe probeerde ik hem urenlang te kalmeren. Ik durfde niet te slapen, te ongerust, in paniek zelfs.

Mijn man was zoals gewoonlijk met geen stokken wakker te krijgen waardoor ik er die nacht alleen voor stond. En toen gebeurde het … Ik voelde de wanhoop van een moeder die ten einde raad is. Ik begreep de vrouw die het niet aankan om voor haar kind te zorgen, hoe graag ze hem of haar ook ziet. Ik besefte dat ík die moeder zou kunnen zijn.

Maar zelf heb ik een goeie vent die me soms na een zware nacht ’s ochtends wat langer in bed laat liggen. Héél af en toe komt hij zelf al eens uit bed om één van onze kindjes te troosten of weer onder te stoppen. Maar wat als dat niet het geval is? Wat als je er nacht na nacht alleen voor staat met je schreiende baby of zieke peuter? Wat als je dag in dag uit alleen verantwoordelijk bent voor dat kleine wezentje en er niemand is om het, al was het maar een uurtje, van je over te nemen?

We weten allemaal dat moeder zijn verdomd hard en moeilijk is. Zelfs de meest evenwichtige, sterke vrouwen raken al eens uit balans door de zware en afmattende  verantwoordelijkheid die op onze frêle schouders rust. De onzekerheid, de twijfel, de angst om te falen, de schuldgevoelens, … het vreet aan je. Het kán je klein krijgen als er niemand aan je zij of achter je staat om je af en toe te zeggen dat je de beste moeder van de wereld bent, dat je goed bezig bent en je best wat meer tijd voor jezelf mag nemen omdat je het verdient.

it-takes-a-village-to-raise-a-child

Ik heb je precies gemist …

Al 3 keer vandaag ben ik begonnen met schrijven. Evenveel keer ben ik gestopt omdat het een te negatief verhaal dreigde te worden. Ik zat dan ook al enkele dagen in een dipje. 2 weken kerstvakantie met 4 kids 24/7 onder mijn hoede begon zijn tol te eisen.

Dringend behoefte aan wat tijd alleen. Weer naar toilet kunnen gaan zonder gezelschap, een half uurtje douchen zonder lastig gevallen te worden, over iets kunnen nadenken zonder 5 keer onderbroken te worden of 2 paar billen schoon te vegen.

img_7669
Het ‘zorgen voor’ viel me de laatste dagen zwaar. De hele dag door zat ik te vitten op de kinderen waardoor zij dan weer nerveus werden en nog meer op mijn zenuwen gingen werken. Een vicieuze  cirkel noemen ze dat. Het duurt dan altijd even voor ik besef dat niet mijn kinderen het probleem zijn, maar ikzelf.

Vooral onze oudste zoon reageert slecht op mijn occasionele dipjes. Van onze 4 kinderen is hij degene die mij haarfijn aanvoelt. Ben ik verdrietig, dan voelt hij zich ook niet bepaald happy en zegt hij dingen als “Ik ben verdrietig, maar ik weet niet waarom…”  Hij zal de eerste en vaak de enige zijn die het merkt en me (on)bewust meer aandacht geven.

Ben ik chagrijnig, boos, kwaad, … dan zal hij zich ook behoorlijk lastig gedragen.

img_2372-2Zo draaien we regelmatig naar een dieptepunt toe, zoals gisteren en vandaag. Vandaag besloten we dan maar na een lange dag vloeken, zagen en vitten op de kinderen om met zijn allen uit eten te gaan. Wokken. Tegen openingstijd zou het wel rustig zijn, dan hoeven we ons niet te erg te schamen als het ook daar niet lukt om het perfecte gezinnetje te spelen.
Tijdens de autorit heen hadden mijn man en ik het er, tussen het gesakker en geruzie door, over hoe zwaar het de laatste tijd was en dat er dringend iets moet veranderen … Je kent dat wel, veel meer dan dat wordt er dan meestal ook niet gezegd. Geen concrete maatregelen, geen nieuwe afspraken of dwingende veranderingen.

Het eerste uur was het inderdaad erg rustig in het restaurant en de kinderen zo mak als een lammetje. We strooiden dan ook royaal met de nodige complimentjes. Hoelang was dat in godsnaam geleden? Dat ik mijn kinderen nog eens een complimentje heb gegeven, een beloning voor goed gedrag. Praise your child … We hebben het nochtans tot vervelens toe gehoord en geleerd in de Tripple P cursus enkele jaren geleden.

Onze kinderen genoten zichtbaar van het moment, van het eten, van de rust, maar vooral van de aandacht. Ook ik had plots weer het gevoel te genieten van mijn eigen kinderen, van hun verhalen, hun gekke bekken, hun aanwezigheid.

Na anderhalf uur liep het restaurant stilaan vol en dropen wij af. Iedereen happy en voldaan. De sfeer in de auto op de terugweg was in niets te vergelijken met de heenreis. Ik leek wel 10 keer meer energie te hebben dan enkele uren daarvoor.

Thuis gaf onze oudste zoon Jef me een knuffel en zei: “Ik heb jou precies gemist.”

9 jaar en hij weet mij als geen ander telkens weer diep in mijn hart te raken. Het is dat woordje precies dat het ‘em doet. Hij voelt iets vaags binnenin en probeert het in woorden uit te drukken. En hij doet dat hartverscheurend goed.

Hij drukt mij onbewust met mijn neus op de feiten: de moeder die hij nodig heeft, was er de voorbije dagen niet. Hij had de lieve versie van mij gemist. Dit noemen ze een wake-up call. Een eyeopener. Een sjot onder uw gat. Maar vooral: een keerpunt.

Morgen wordt een fantastische dag!

Instagram: liesscheers

Gestolen momenten met mijn kroost

Als werkende moeder van 4 actieve kinderen met een man die niet vaak thuis is, is het allesbehalve evident om tijd voor jezelf vrij te maken. Daar heb ik al lang geleden vrede mee genomen. Gelukkig maar, want anders was mijn leven een hel, denk ik.

Hoe hou je het dan in godsnaam vol? Soms gaat het vanzelf, soms is het pompen of verzuipen!

Je moet echt creatief zijn en het geluk niet te ver gaan zoeken. Nu bijvoorbeeld zit ik alleen aan de ontbijttafel. Het is 9u en de jongens slapen nog wat je best een klein mirakel mag noemen. Ons Josefientje hangt lui voor de tv. De oudste is met papa reeds vroeg mee naar zee vertrokken waar hij moet optreden met zijn jachthoorngroep Waldo. En ik … Ik geniet met volle teugen van de rust en van mijn kop oploskoffie met ketnetmusical op de achtergrond terwijl ik uitkijk op onze rommelige tuin die voor de winter nog dringend een beurt nodig heeft/had. Mijn zicht wordt deels belemmerd door het overvolle wasrek, maar dat zijn zorgen voor later. Straks een paar serietjes kijken terwijl ik strijk: nog me-time … It’s my lucky day!

2543497018_b4fd66c5-e720-46ab-868e-d6f08f41c43a

Het is zonder twijfel een kunst om te genieten van de kleine dingen en het lukt mij zeker ook niet altijd. Meestal sta ik er alleen voor met de kinderen en dan is er weinig ruimte in mijn hoofd om (onbewust) op zoek te gaan naar een bron van klein geluk. Toch zijn er manieren die ik gaandeweg ontdekt heb en je kunnen helpen om meer rust te creëren thuis met de kinderen.

Eentje minder: Ik heb gemerkt dat wanneer 1 van de 4 uit huis is, de overblijvers elkaar veel meer opzoeken en beter samenspelen. Wanneer Jef zaterdagvoormiddag zijn voetbalmatch speelt, Marie naar een vriendinnetje is, Lau een beetje langer in de opvang blijft of Josefientje mee met Bommeke is om daar van de exclusieve aandacht te genieten, dan lijkt het alsof het evenwicht wordt verstoord en de kinderen dit zelf op een meestal positieve manier willen herstellen.

Eentje meer: Je zou denken dat 4 meer dan genoeg is, maar wanneer iemand een vriendje uitnodigt, verloopt alles vaak ook veel rustiger. De kids entertainen dan zichzelf, al lukt dit niet met alle vriendjes. Je merkt al gauw met welke kindjes de klik het grootst is. De ene verdwijnt de hele namiddag mee naar de kamer zodat je zijn of haar aanwezigheid niet eens merkt. De andere staat elk half uur bij je in de keuken om iets te vragen of te vertellen.

Verstand op nul: Soms moet je even doen alsof je niet merkt dat  ze de woonkamer of hun slaapkamer aan het verbouwen zijn. Overtuig jezelf ervan dat er niet veel kan gebeuren en ga de schade later opmeten. Bereid je voor op het ergste, dan valt het meestal wel mee. Wacht nog een paar jaar om je huis te herschilderen en stel de aankoop van dat nieuwe salon uit.

Beter buiten: Vooral tijdens de lange, donkere winterdagen is het vaak moeilijk om je kroost tevreden te houden. Wanneer ze zelfs op de tablet uitgekeken zijn, is het misschien tijd om te vluchten.  Meestal hebben ze absoluut geen zin om te vertrekken, maar eens we buiten zijn zie je hen al snel genieten. Ravotten in het bos, klimmen  in de speeltuin, wandelen met de hond, de schaapjes verderop in de straat of de eendjes in het park gaan voederen, … Kies een plek waar ze veilig kunnen rondlopen en waar bij voorkeur ook een comfortabel bankje staat zodat ook jij even kan ontspannen en vanop een afstand kan genieten van het schouwspel.

image

Het kind in jezelf: Zelf vind ik het heel moeilijk om echt “mee te spelen” met de kinderen. Ik moet toegeven dat ik mijn kinderen heel vaak afwimpel wanneer ze mij vragen om met hen te spelen. Dit komt niet alleen door tijdsgebrek (het eten moet klaar, de strijk moet in de kast, die mail moet nog verstuurd, …) maar ook omdat ik er gewoon geen zin in heb. Het is een knop die je moet omdraaien en dat vraagt soms een inspanning. Toch merk ik, wanneer ik het wel doe, dat het heel veel voldoening geeft. Je leert je kinderen kennen op een andere manier, je ziet hen even zoals hun vriendjes hen zien, je leert hun wereld kennen, krijgt meer toegang tot hun gedachten en leefwereld. Het is voor mij vaak een hele openbaring!

2543497018_0be9722e-50d0-4bde-9659-a80617847abf

Instagram: liesscheers