Week van de Pleegzorg: dag 1

Vandaag start de Week van de Pleegzorg (van 9 tot 18 november). Als pleeggezin zijn we dagelijks getuige van wat Pleegzorg kan betekenen in het leven van een kind. We hadden de eer een aantal kinderen tijdelijk een thuis te geven. Elke keer opnieuw was het een zeer leerrijke en positieve ervaring.

Week pleegzorg 2018

Wij zijn alleen maar enthousiast. De meeste mensen rondom ons ook, maar zelf de stap zetten en het pleegzorgavontuur aangaan lijkt een brug te ver. Dat begrijp ik ook, het is niet niks, het vraagt een inspanning van het hele gezin en van je omgeving. Maar, neem het van mij aan, je krijgt er zó veel voor terug.

Pleegzorg blijft, ondanks alle campagnes en activiteiten, een grote onbekende. Het blijft me verbazen hoeveel mensen nog steeds niet weten wat Pleegzorg is. Heel graag zou ik daar verandering in brengen. Daar móet verandering in komen.

Dat is ook waarom ik op mijn blog af en toe vertel over ons leven als pleeggezin. Dat is waarom ik op facebook en instagram alle posts van Pleegzorg Vlaanderen consequent like en deel.

Dat is ook waarom ik tijdens deze Week van de Pleegzorg elke dag een blogpostje zal schrijven met daarin telkens een goede reden om je kans als pleeggezin te wagen. Dat ik mijn lezers daarmee kan overtuigen om naar een info-avond te gaan of al was het maar een kijkje te nemen op de website van Pleegzorg Vlaanderen, zou mooi meegenomen zijn. Maar hé, voel je niet verplicht en geniet gewoon van mijn verhaaltje.

Pleegzorg is een verruiming van je eigen leefwereld.

De wereld ligt aan onze voeten. We kunnen overal naartoe, alle kennis ligt binnen handbereik, met één muisklik wordt onze wereld oneindig groot. Toch blijft onze leefwereld vaak heel klein. We hebben vrienden, kennissen, collega’s waar we mee omgaan. Doorgaans zijn dat mensen die op dezelfde lijn zitten, veelal hetzelfde denken over de meeste dingen. Het is aangenaam om in die beperkte kring te vertoeven. Het is bekend, vertrouwd, het voelt veilig.

Toch kan het interessant zijn, bevrijdend zelfs om je leefwereld een beetje te verruimen door nieuwe dingen te proberen: een opleiding volgen, van job veranderen, een andere dan je stamkroeg binnenstappen, nieuwe mensen met andere verhalen leren kennen.

Door Pleegzorg is er voor ons een hele andere wereld opengegaan. Een wereld die niet altijd even mooi is, waar we liever zo min mogelijk mee te maken hebben. Je vangt een kind op en leert noodgedwongen zijn of haar ouders kennen. Het zijn mensen, zoals jij en ik, met een eigen verhaal. Een drama, een thriller, … nooit een komedie.

Mijn man heeft er absoluut geen behoefte aan om de ouders te leren kennen. Hoe minder hij weet, hoe neutraler hij zich kan opstellen tegenover het kind, hoe makkelijker het voor hem is om het kind een tijdje gewoon graag te zien.

Ik daarentegen ben wat nieuwsgieriger van aard en heb het net nodig om min of meer te weten wat er schuilgaat achter de situatie. Hoe moeilijk ook, ik probeerde steeds onbevooroordeeld naar hen te luisteren. Het heeft me geleerd dat álle ouders die we leerden kennen hun kinderen écht graag zien en oprecht het beste voor hen willen, maar door omstandigheden lukt het hen niet. Allemaal worden ze verteerd door schuldgevoel. Ze zijn boos op ‘het systeem’ dat hun kinderen afpakte, op Pleegzorg, op de consulente van Jeugdzorg, op iedereen … maar vooral op zichzelf.

Ik verwachtte dat die boosheid ook tegen ons zou gericht zijn, maar niets is minder waar. Ondanks al die negatieve emoties, waren ze steeds dankbaar. Dankbaar dat hun kind bij ons terecht kon, dat wij dit voor hen wilden doen. Dat op zich vind ik al heel wat: ondanks de boosheid en verdriet om het  verlies van je kind, toch nog die dankbaarheid kunnen opbrengen en zelfs heel expliciet uiten. Respect!

Verslaving, financiële problemen, gezondheids- of mentale problemen, … er zijn heel wat redenen die een mens het noorden doen verliezen. Zelf hebben we een achterban die het even van ons kan overnemen, maar lang niet iedereen heeft die luxe. Ze staan er alleen voor, wat minder stevig in hun schoenen en dan loopt het al eens mis. Daar moeten we begrip voor opbrengen én ervoor zorgen dat ook die mensen, maar vooral hun kinderen ergens terecht kunnen.

open mind open heart

 

 

 

Lividum Lifestyle Challenge

6 weken geleden begonnen mijn chubby hubby en ik via Crossfit Lividum – waar we al een tijdje sporten – met een lifestyle challenge. We werden met de andere deelnemers ingedeeld in teams, elk onder leiding van een coach.logo lividumVoor aanvang van de uitdaging werden we gewogen en gemeten. Een eerste mokerslag. Onze weegschaal thuis werkte al maanden niet meer en ik had wel gemerkt dat sommige broeken te strak zaten, maar ik zat duidelijk nog in de ontkenningsfase. Bovendien is het heel confronterend wanneer een knappe, jonge gast je grootste vetrol zoekt en vastneemt om hem vervolgens te meten. Awkward, maar voor mij helaas nodig om die michelinband ook zelf in ware grootte te zien.

De challenge kort samengevat: er konden punten gewonnen worden door kleine dingetjes in je dagelijks leven aan te passen. Zeven uur slaap per nacht, geen gsm tijdens de maaltijden, dagelijks mediteren, een half uur trainen, 10 minuten werken aan die mobility, … In principe allemaal heel erg haalbaar.

We konden ook punten verliezen wanneer we dingen aten uit de verboden lijst. Voortaan geen suiker meer, geen brood, geen dierlijke melk, geen kaas, geen (light) frisdranken. Alleen nog veel water, thee en koffie, plantaardige melk, stevia of kokosbloesemsuiker, havermout, rijst en onbewerkt vlees en vis. We kregen dagelijks 5 punten cadeau.

Toen we de lijst een eerste keer doornamen, zakte de moed ons in de schoenen. We hadden veel vragen waarmee we gelukkig bij onze coach en teamgenoten terecht konden. Eén goede raad kregen we alvast mee: check de verpakking! Staat er suiker in de ingrediëntenlijst, dan is het een no go. Jezus! Werkelijk in alles wat er in de winkel te kopen, valt verstopt men suiker. Veel zelf maken dus. Het leek een hele opgave in het begin en ik zocht me rot naar zoete receptjes zonder suiker, want die drang naar zoet was sterk. We gingen cold turkey, het deed zelfs af en toe bijna fysiek pijn. Gelukkig nam die drang na een viertal dagen af en viel er heel lekker te kokkerellen met de voedingsmiddelen die toegestaan waren. In het team waar ik zat was iedereen heel enthousiast en werden receptjes en aanmoedigende berichtjes gedeeld.

Ik kocht me arm aan verse zalm en avocado’s. Lekker en gezond, maar duur. Ik kookte twee tot drie verschillende potjes per maaltijd: challenge proof, kids proof en allergie proof! Ik bakte wekelijks havermoutkoekjes en bananenbrood. In het begin gezoet met stevia, maar dat was al snel niet meer nodig.

Er vielen ook punten te winnen met sporten. Dit was een motivatie om weer wat serieuzer te gaan trainen. Het groepsgevoel in de gym leefde helemaal op door de challenge en gaf iedereen duidelijk een boost om er weer wat harder tegenaan te gaan. Ook ik sleepte mezelf weer minstens drie keer per week naar Lividum en dat gaf resultaat. Er werd progressie gemaakt in de voorbije 6 weken. De kilo’s die ik verloor, hang ik voortaan extra aan de barbell.

De meest overbodige kilo’s gingen er snel af, er kwam langzaamaan weer wat meer vorm in mijn lichaam. Heel mooi meegenomen, maar het leukste was de fitheid die weer opdook: veel minder dipjes doorheen de dag, een opvallend betere nachtrust, meer energie, … verrassend hoe snel mijn lichaam positief reageerde op de verandering.

Tijdens de week was de nieuwe levensstijl een fluitje van een cent. Zondigen gebeurde, maar met mate én steeds met een goed excuus. Het leven is en blijft een feest, daar moeten we maar mee leren omgaan.

Het weekend deed echter veel van de behaalde resultaten teniet. Het leek wel de Processie van Echternach: twee of drie stappen vooruit om er dan weer een grote terug te zetten. Genieten gaat in ons gezin heel erg samen met gezellig tafelen, eten en drinken. Daar verandering in brengen blijkt heel moeilijk, al werden er de voorbije weken ettelijke kilo’s minder frieten gegeten en vele liters alcohol minder binnen gekapt. Ik geef het toe, we waren slecht bezig …

De challenge eindigde op Pasen. We werden weer gewikt en gewogen. Samen verloren mijn ondertussen niet meer zo chubby hubby en ik 11 kilo waarvan slechts een derde op mijn rekening komt te staan. Heel frustrerend als je weet dat ik mij veel strenger aan de regeltjes heb gehouden dan die valsspeler naast mij.

De Lividum Lifestyle Challenge zit erop, maar wij gaan voorlopig door. We namen een vliegende start en 6 weken is lang genoeg om je hele systeem te resetten. Ik raakte dit jaar nog geen paasei aan, zonder dat het me veel moeite kost en dat mag je gerust een klein mirakel noemen.

Volgend jaar word ik 40. Dan zou ik graag in topvorm zijn en een paar maatjes kleiner kunnen shoppen. Na deze 6 weken lijkt dat voornemen plots weer haalbaar.

notadiet