Lividum Lifestyle Challenge

6 weken geleden begonnen mijn chubby hubby en ik via Crossfit Lividum – waar we al een tijdje sporten – met een lifestyle challenge. We werden met de andere deelnemers ingedeeld in teams, elk onder leiding van een coach.logo lividumVoor aanvang van de uitdaging werden we gewogen en gemeten. Een eerste mokerslag. Onze weegschaal thuis werkte al maanden niet meer en ik had wel gemerkt dat sommige broeken te strak zaten, maar ik zat duidelijk nog in de ontkenningsfase. Bovendien is het heel confronterend wanneer een knappe, jonge gast je grootste vetrol zoekt en vastneemt om hem vervolgens te meten. Awkward, maar voor mij helaas nodig om die michelinband ook zelf in ware grootte te zien.

De challenge kort samengevat: er konden punten gewonnen worden door kleine dingetjes in je dagelijks leven aan te passen. Zeven uur slaap per nacht, geen gsm tijdens de maaltijden, dagelijks mediteren, een half uur trainen, 10 minuten werken aan die mobility, … In principe allemaal heel erg haalbaar.

We konden ook punten verliezen wanneer we dingen aten uit de verboden lijst. Voortaan geen suiker meer, geen brood, geen dierlijke melk, geen kaas, geen (light) frisdranken. Alleen nog veel water, thee en koffie, plantaardige melk, stevia of kokosbloesemsuiker, havermout, rijst en onbewerkt vlees en vis. We kregen dagelijks 5 punten cadeau.

Toen we de lijst een eerste keer doornamen, zakte de moed ons in de schoenen. We hadden veel vragen waarmee we gelukkig bij onze coach en teamgenoten terecht konden. Eén goede raad kregen we alvast mee: check de verpakking! Staat er suiker in de ingrediëntenlijst, dan is het een no go. Jezus! Werkelijk in alles wat er in de winkel te kopen, valt verstopt men suiker. Veel zelf maken dus. Het leek een hele opgave in het begin en ik zocht me rot naar zoete receptjes zonder suiker, want die drang naar zoet was sterk. We gingen cold turkey, het deed zelfs af en toe bijna fysiek pijn. Gelukkig nam die drang na een viertal dagen af en viel er heel lekker te kokkerellen met de voedingsmiddelen die toegestaan waren. In het team waar ik zat was iedereen heel enthousiast en werden receptjes en aanmoedigende berichtjes gedeeld.

Ik kocht me arm aan verse zalm en avocado’s. Lekker en gezond, maar duur. Ik kookte twee tot drie verschillende potjes per maaltijd: challenge proof, kids proof en allergie proof! Ik bakte wekelijks havermoutkoekjes en bananenbrood. In het begin gezoet met stevia, maar dat was al snel niet meer nodig.

Er vielen ook punten te winnen met sporten. Dit was een motivatie om weer wat serieuzer te gaan trainen. Het groepsgevoel in de gym leefde helemaal op door de challenge en gaf iedereen duidelijk een boost om er weer wat harder tegenaan te gaan. Ook ik sleepte mezelf weer minstens drie keer per week naar Lividum en dat gaf resultaat. Er werd progressie gemaakt in de voorbije 6 weken. De kilo’s die ik verloor, hang ik voortaan extra aan de barbell.

De meest overbodige kilo’s gingen er snel af, er kwam langzaamaan weer wat meer vorm in mijn lichaam. Heel mooi meegenomen, maar het leukste was de fitheid die weer opdook: veel minder dipjes doorheen de dag, een opvallend betere nachtrust, meer energie, … verrassend hoe snel mijn lichaam positief reageerde op de verandering.

Tijdens de week was de nieuwe levensstijl een fluitje van een cent. Zondigen gebeurde, maar met mate én steeds met een goed excuus. Het leven is en blijft een feest, daar moeten we maar mee leren omgaan.

Het weekend deed echter veel van de behaalde resultaten teniet. Het leek wel de Processie van Echternach: twee of drie stappen vooruit om er dan weer een grote terug te zetten. Genieten gaat in ons gezin heel erg samen met gezellig tafelen, eten en drinken. Daar verandering in brengen blijkt heel moeilijk, al werden er de voorbije weken ettelijke kilo’s minder frieten gegeten en vele liters alcohol minder binnen gekapt. Ik geef het toe, we waren slecht bezig …

De challenge eindigde op Pasen. We werden weer gewikt en gewogen. Samen verloren mijn ondertussen niet meer zo chubby hubby en ik 11 kilo waarvan slechts een derde op mijn rekening komt te staan. Heel frustrerend als je weet dat ik mij veel strenger aan de regeltjes heb gehouden dan die valsspeler naast mij.

De Lividum Lifestyle Challenge zit erop, maar wij gaan voorlopig door. We namen een vliegende start en 6 weken is lang genoeg om je hele systeem te resetten. Ik raakte dit jaar nog geen paasei aan, zonder dat het me veel moeite kost en dat mag je gerust een klein mirakel noemen.

Volgend jaar word ik 40. Dan zou ik graag in topvorm zijn en een paar maatjes kleiner kunnen shoppen. Na deze 6 weken lijkt dat voornemen plots weer haalbaar.

notadiet

Als een kip zonder kop

Er zijn dagen dat alles vanzelf lijkt te gaan. Dat ik heel erg zelfvoldaan bij mezelf denk dat ik het toch maar mooi voor mekaar krijg: alles peis en vree en dat met 4 kinderen!

Helaas zijn er ook andere dagen, dan voelt het alsof ik amper tijd of energie heb om te ademen.

Halftijds werken, 2 uur per week een gezellig groepje lieve mensen Spaans leren, een huishouden runnen, 1 hond, 2 goudvissen en 1 hamster van een hongerdood redden, een echtgenoot op allerlei manieren tevreden houden, allerhande info-avonden bijwonen, aanwezig zijn op schoolactiviteiten, oudercontacten, doktersbezoeken, de tuin onderhouden, je interieur aanpassen aan de tijd van het jaar, verjaardagsfeestjes organiseren, … Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.

Het mag een magere troost zijn dat de meeste moeders dezelfde strijd leveren. Maar hoe komt dat? Willen wij te veel of wordt er te veel van ons verwacht?


Is het nodig dat we op elke schoolactiviteit aanwezig zijn? Moeten we daar echt een halve dag verlof voor nemen op het werk? Moeten onze kinderen op élke training of turn-/teken-/dansles aanwezig zijn? Kan vaderlief niet even goed op doktersbezoek met de jongste? Vinden de grootouders het misschien toch niet zó erg om af en toe de kids van school te halen en eten te geven zodat jij even rustig zelf naar de dokter kan?

Daar heb ik de laatste tijd heel erg over nagedacht. Ik had tot voor kort geen hobby’s, geen tijd voor mezelf behalve een occasioneel, eerder zeldzaam avondje uit met vriendinnen. Me-time beperkte zich tot boodschappen doen zonder de kinderen, autoritjes van en naar het werk zonder jengelende bengels op de achterbank of het te korte kwartier in de wachtkamer bij de dokter. Maar zelfs op die momenten was ik gejaagd omdat de kinderen moesten opgehaald worden of omdat manlief alleen zat met de kinderen. Alsof hij de deur naar de traphal open laat staan of de jongste te lang laat rondlopen met een vuile luier …

Ik had het ook alleen maar aan mezelf te danken. Geplaagd door dat eeuwige schuldgevoel voelde ik me verplicht om álles wat met de kinderen te maken heeft op mij te nemen. Om mezelf weg te cijferen en op de 257ste plaats te zetten. Dat kan je blijkbaar jaren volhouden als het moet, maar het zorgt voor frustraties en spanningen op allerlei vlakken. Waarom kan manlief zonder al te veel problemen 4 dagen van de aardbol verdwijnen terwijl ik de halve familie moet mobiliseren om enkele dagen met vriendinnen weg te gaan? Waarom loop ik er gespannen en humeurig bij?

Enkele maanden geleden had ik er genoeg van. Ik hoef er niet alleen voor te staan en mag ook best wat tijd voor mezelf. Onder lichte dwang van mijn wederhelft  schreef ik me in in de sportschool, begon ik deze blog en besloot ik mijn agenda niet meer altijd af te stemmen op die van manlief en de kinderen. Inderdaad, sinds enkele maanden ben ik een egoïstische moeder, zo eentje die 3 keer in de week gaat sporten en op een heleboel uitnodigingen ingaat.

En weet je, de wereld blijft gewoon draaien terwijl ik me een uur afmat in de crossfit. De kinderen zijn nog steeds gezond en wel, belanden nog steeds keurig op de training of muziekles en werken hun huiswerk netjes af.

Ook heb ik beseft dat er buiten die gezellige cocon van ons gezin een hele wereld is die nu voor mij opengaat. Het voelt alsof ik na jaren van winterslaap weer ontwaak en nieuwe dingen ontdek en kan proeven. Het geeft me energie en maakt van mij een betere moeder. Ik ben er dan misschien niet meer élke minuut voor mijn kinderen, maar de vele uren dat ik er wel ben zijn een stuk aangenamer!