Inspiratieloos

Het bloggen is de laatste maanden een beetje stil gevallen. De inspiratie lijkt ver zoek, hoewel … ik schrijf veel of denk aan veel dat ik zou kunnen schrijven, maar weinig daarvan vind ik de moeite waard om te posten. Bovendien ben ik soms een beetje bang om te veel prijs te geven, om ons leven – meerbepaald dat van de liefsten rondom mij – zomaar te grabbel te gooien. De puber in huis vindt het niet meer altijd  leuk wanneer er over haar iets te lezen valt. Al leest ze zelden mijn verhaaltjes, want ‘dat is te veel tekst’. De oudste zoon wil sowieso niet dat er ook maar iets van hem op het wereldwijde web geloosd wordt. Vooral dan wanneer het over foto’s gaat waar hij naar zijn mening niet cool genoeg op afgebeeld staat. Alle respect daarvoor!

De laatste weken ben ik dan ook aan het nadenken over wat ik zou kunnen schrijven. Toen ik anderhalf jaar geleden begon met bloggen, leek een wekelijks postje haalbaar, maar dat was een beetje overmoedig. Aan ideetjes geen gebrek, maar vooral de tijd ontbreekt mij.

Perfectionisme is mij totaal vreemd, behalve wanneer het over mijn schrijven gaat. Ik, als ex-leerkracht Nederlands met een passie voor schrijven, zou het verschrikkelijk vinden om schrijfsels vol fouten de wereld in te sturen. Dat maakt dat het mij vaak veel tijd kost om een tekst naar mijn zin te kneden. En dan nog … vaak lees ik een verhaaltje maanden na publicatie en begin ik er wéér aan te sleutelen.

Toch loop ik ook vaak vast wat de inhoud betreft. Mijn gezin is de grootste bron van inspiratie, maar soms staat de bron droog. Ik schrijf op mijn best wanneer ik me zorgen maak, wanneer ik verdrietig ben of boos. Dan schrijf ik de emoties van me af en dat levert soms mooie dingen op. Wanneer alles loopt zoals het hoort, valt er weinig van me af te schrijven.

Ik zou dan een recensie over één of ander speelgoedje kunnen schrijven, een verslagje maken over een gezinsuitstap of een receptje op de blog gooien, maar dat zegt me eerlijk gezegd niet veel. Het zou snel geschreven zijn, dat wel, maar ik vraag me af wat de meerwaarde is? Je vindt duizenden recensies over miljoenen dingen. Wie zit er dan nog te wachten op mijn mening?

Wie zit er überhaupt te wachten op eender welk schrijfsel dat ik uit mijn mouw schud? Kan het iemand iets schelen dat ik wekelijks dan niet maandelijks iets post? Ik dacht het niet. Dus blijf ik lekker schrijven voor mezelf, voor mijn geestesgezondheid en vooral voor het plezier, want ik geniet ervan. Van het zoeken naar het juiste woord, naar de correcte schrijfwijze of het mooiste synoniem. Nadenken over de juiste plaats van de komma, het spelen met de zinsbouw en de verbanden binnen het geheel … ik word er vrolijk van.

ik schrijf

Zal ik of zal ik niet?

Van kinds af aan heb ik geschreven, dagboeken vol, van in de lagere school tot in het middelbaar. Zelfs als jongvolwassen vrouw lag er altijd wel een notitieschriftje naast mijn bed. Bij elke zwangerschap hield ik een dagboek bij waarin ik de eerste levensjaren bleef schrijven. Ik mag hopen dat mijn kinderen me later toch een beetje dankbaar zijn om die (vaak nachtelijke) uren van schriftelijke arbeid.

image.jpeg

Schrijven is mijn manier om orde te scheppen in de chaos in mijn hoofd. Ik ben een goede slaper, meestal kruip ik in bed en slaap ik nog voor mijn hoofd het kussen raakt. Toch zijn er af en toe nachten dat ik wakker lig, dat ik me zorgen maak over de meest idiote dingen, dat alle worst case scenario’s de revue passeren. Dan denk ik aan niks en aan honderd dingen tegelijk. Pure chaos in mijn hoofd.

Dan weet ik dat er van slapen niet veel in huis komt en dan sta ik op. Ik sta op om te schrijven. Soms zet ik mij aan de computer. Soms neem ik pen en papier en zet ik me op een krukje in de badkamer tegen de warme chauffage. Uren schrijf ik dan om letterlijk alles op een rijtje te zetten, om orde te scheppen in de verwarrende chaos in mijn hoofd. Na zo’n slapeloze nacht ben ik dan doodmoe, maar tegelijkertijd voel ik me veel beter dan de dag voordien. Dan is mijn hoofd helder en alles weer duidelijk.

Ik schrijf graag en dat is mijn belangrijkste reden om te bloggen. Maar schrijf ik ook goed genoeg? Wie zit er in godsnaam te wachten op mijn hersenspinsels? Waarover moet ik schrijven? Wil ik ons leven wel zo openbaar maken? Is het überhaupt wel interessant genoeg om over te schrijven en vooral om gelezen te worden?

Eerlijk gezegd heb ik meer redenen om niet te bloggen dan motieven om het wel te doen. En toch waag ik de sprong. 2017 wordt voor mij het jaar van zelfontplooiing, van werken aan mezelf en meer tijd nemen voor mezelf. Bloggen zal daar hopelijk een belangrijke rol in spelen.

Ik zie het als een excuus om eindelijk al die veranderingen door te voeren waar ik al jaren over denk. Een manier om ons saaie leven een beetje interessanter te maken, nieuwe dingen te proberen zodat ik er kan over schrijven. Een extra motivatie om de voornemens voor het nieuwe jaar vol te houden.

Mijn blog gaat op 31/12 om middernacht echt van start. Een nieuw jaar, een nieuw begin van een spannend avontuur. Daar klink ik op!

image

Instagram: liesscheers