Post quarantaine blues

Het gewone leven herpakt zich steeds meer en meer. De lockdown is voorbij, maar het virus ligt nog op de loer. Het is met tegenzin en zelfs tranen in de ogen dat ik deze week de drie jongsten weer naar school stuurde. Het is nu echt voorbij.

De onbezorgdheid binnen onze cocon, de spontaniteit … het is voorbij. We leefden op het ritme van de zon. Onze gezinsagenda was leeg, HE-LE-MAAL leeg. Het voelde heerlijk om niet steeds een klein hoekje van mijn brein alert te houden zodat geen enkele afspraak van mijn 5 huisgenoten werd gemist. De boog stond niet meer altijd gespannen en dat zorgde voor een ongekende rust in mijn hoofd én lichaam. De kleine irritaties vielen weg. De grote ergernissen krompen tot verwaarloosbare faits divers doordat de ruimte er was om het gedrag van mijn kinderen ook vanuit hun standpunt te bekijken. Er werd minder gesakkerd, amper nog geroepen. Mijn leven draaide alleen nog maar rond hen. Zelfs mijn job verdween naar de achtergrond: er werd gewerkt wanneer het kon en dat was ok.

Eindelijk was ik de moeder die ik altijd wilde zijn. Want in het diepst van mijn gedachten en op de vele momenten dat ik vroeger twijfelde aan mijn capaciteiten als mama, maakte ik mezelf wel eens wijs dat ik geen vrouw ben om 4 kinderen op te voeden. Ik worstelde met de drukte die een groot gezin met zich meebrengt. Ik had te vaak het gevoel mijn kinderen niet te kunnen geven wat ze nodig hebben, wat ze verdienen. Na deze periode ben ik weer overtuigd van het tegendeel. Van een openbaring gesproken … Moederen over een groot gezin is mijn roeping. Het maakt me diep gelukkig. Het is echter de drukke wereld rondom mij die het moeilijk maakt en me doet twijfelen aan mezelf.

Die wereld rondom ons viel de voorbije 11 weken volkomen weg. Geen sociale, even zelfs geen familiale verplichting meer. Geen onnodige verleidingen meer. Het enige wat restte was mijn gezin. Jarenlang dacht ik dat voldoende me-time en qualitytime met mijn wederhelft het enige was dat me wapende tegen de chaos en drukte van een groot gezin. Zonder die tijd voor mezelf kon ik die 4 koters niet aan. Dat dácht ik, want door het wegvallen van alle verplichtingen viel ook de behoefte aan me-time weg. En kwam het besef: het zijn niet mijn kinderen die de energie uit mijn lijf zuigen. Het is de hectische buitenwereld. Het is niet onze kroost die ons huwelijk wel eens op de proef stelt. Het is de druk en het hoge tempo die door de samenleving worden opgelegd.

Het constant hollen van de ene afspraak naar de andere, één oog constant op de klok gericht om op tijd te komen. De latente stress dat dit met zich meebrengt doet ons snakken naar af en toe een weekendje weg zonder kinderen, naar een eigen hobby, een uurtje per week voor mezelf of weet ik wat om weer bij te tanken en het dagelijks leven aan te kunnen.

De voorbije weken werden hier thuis belangrijke lessen en conclusies getrokken. We werden te veel geleefd. We draaiden mee op een tempo dat ik blijkbaar niet aankan en niet meer wil. Al voelde ik met elke versoepeling de druk weer toenemen. Onze gezinsagenda loopt, samen met mijn hoofd, weer aardig vol. Er is geen ontsnappen aan … Het leven wordt hervat en het lijkt alsof we niet anders kunnen dan mee op de kar te springen. Maar is dat ook zo?

Wat gebeurt er als we de kar aan ons laten voorbij gaan? Gaan mijn kinderen minder gelukkig worden van een hobby minder? Of als er af en toe een training of zelfs een schooldag wordt geskipt? Zullen ze mislukken in het leven omdat we de logopedie terugschroeven of zelfs schrappen? Word ik ongelukkiger als ik niet opnieuw ga sporten?

Ik denk dat ik de kar de komende weken toch maar laat passeren, want straks is het alweer zomervakantie. Er ligt nog een zee van tijd voor ons tot september. Tijd die ik ga gebruiken om na te denken over ons ‘nieuwe nu’, ons ‘nieuwe normaal’. Wat kunnen we schrappen? Wat willen we behouden?

Wat maakt ons gelukkig en wat niet?

That’s the question!

Over samen oud worden …

Elke ochtend wanneer ik de kinderen naar school breng, kom ik haar tegen. Een oud vrouwtje dat haar keeshondje uitlaat. Het vrouwtje is oud. Dat merken we aan haar voorzichtige en wankele manier van stappen en vooral aan haar grijze haren die bijna zo wit zijn als die van haar hondje. Elke ochtend rond hetzelfde tijdstip hetzelfde toertje. Het hoort ondertussen ook bij ons ochtendritueel.

Wanneer ik haar zie, verschijnt er spontaan een glimlach op mijn gezicht. Wanneer ik haar niet zie, weet ik hoe laat het is … te laat, de schoolbel is al gegaan. Of  ik word ongerust na een blik op de klok die me vertelt dat we keurig op tijd zijn. Ze zal toch niet ziek zijn, of erger … overleden. Iets dat gezien haar leeftijd zomaar eens zou kunnen gebeuren. 

Ook de kinderen rekenen op haar korte passage, merk ik. De jongste dochter scant onbewust de route af en wanneer ze het vertrouwde duo opmerkt, stoot ze mij zachtjes aan en knikt haar hoofdje in de richting van het moemoeke, want zo noemen we haar ondertussen: moemoeke.

Ze laat zich niet tegenhouden door een beetje regen of kou. Bewonderenswaardig vind ik dat. Aangespoord door de liefde voor haar hond trekt ze ook in deze gure periode haar warme jas aan en – bij regenval – het obligate doorschijnende regenkapje. Gewapend tegen elk weertype gaat ze steevast de deur uit. Ze is waarschijnlijk bang om te vallen, want erg stevig staat ze niet meer op haar benen, maar voor die kleine Kees zet ze zich elke dag opnieuw over die angst. Hij houdt haar ‘jong’, actief en dus gezond.

Ik stel me voor hoe ze na hun wandelingetje in haar huisje komen en ze de pootjes van de hond proper maakt waarna hij zich bij de oude Leuvense stoof nestelt in zijn gouden mandje. Ze controleert of hij nog voldoende korreltjes en water heeft en schenkt zichzelf dan een kopje koffie in uit de onverwoestbare Tiger thermos die eigenlijk veel te groot is nu ze, sinds de dood van haar man, de enige in huis is die nog koffie drinkt. Ze zet zich in de zetel naast de hondenmand en leest de krant. Van voor naar achter en terug. Het sportnieuws legt ze in de lege fauteuil naast zich, waar vava zaliger altijd zat. Af en toe werpt ze een weemoedige blik naar de leegte naast zich en voelt het gemis. Ze klopt zachtjes met haar verrimpelde handen op haar knieën waarmee ze haar hondje zonder woorden uitnodigt plaats te nemen op haar schoot. Zo kijken ze samen naar Mooi en Meedogenloos en Sturm der Liebe

Ik heb bewondering voor haar en respect. Ze verzet zich tegen haar leeftijd en blijft bewegen, ondanks haar tegensputterende lichaam. Zelf hoop ik op dezelfde manier oud te worden, gezond en wel, fris van geest. Al hoop ik vooral dat manlief dan ook nog aan mijn zijde staat en mij bij elk wandelingetje – al dan niet met hond, rollator of wandelstok  – gezelschap houdt waarna hij zich in de zetel naast mij nestelt om samen hand in hand en met twee Westmalle Extra’s naar Days of Our Lives te kijken.

Suske, zet ze al maar koud, want jij bent nog steeds mijn Valentijn!

liefde-is-gelukkig-samen-oud-worden

 

 

 

 

De liefde vieren

We vieren graag. Het leven, de liefde, … Noem maar op. Vorig weekend hebben we de liefde gevierd, én het leven. Het werd een feest om nooit te vergeten, het was een avond van intens genieten en voelen, van dankbaar zijn en graag zien.

LG_2

Het was een nacht om te koesteren. Samen feesten met de mensen die je graag ziet. Daar heb je geen reden voor nodig, geen enkel excuus. En toch doen we het veel te weinig.

We zijn dit jaar 15 jaar getrouwd en 20 jaar samen. En nog steeds gelukkig welteverstaan. Reden om een feestje te bouwen … en of we dat gedaan hebben!

LG_27Een mooie bezinning om de liefde te vieren. Even stilstaan bij ons huwelijk, ons gezin, ons leven. Beseffen dat het goed gaat, dat we gelukkig zijn, elkaar graag zien … zonder meer.

15 jaar later elkaar opnieuw de liefde verklaren in het bijzijn van onze warme familie en dierbaarste vrienden. Het waren intense momenten, ontroerend mooi, heel bijzonder.

Veel beter dan dit wordt het niet, zei mijn wederhelft. En dat besef leidt tot puur geluk.

LG_53

Daarna een spetterend feest. Eten, drinken, babbelen, muziek, dansen, lachen, knuffelen en luid meebrullen. Het was er allemaal bij! We voelden ons weer 15 jaar jonger. We waren weer even de pubers van 20 jaar geleden die konden feesten tot ’s ochtends vroeg en de katers makkelijk verteerden. Helaas zijn we ondertussen allemaal ouder en duurt het herstel een paar dagen langer. Maar het was elke seconde hoofdpijn waard.

LG_280

Kom, dan vieren we het leven en dansen we tot de zon opkomt!

LG_21

Bedankt aan iedereen die erbij was!

Photo credit: Kristof Verschueren

20 Jaar later

Mijn vent en ik, we kennen elkaar al lang. Bijna ons hele leven. We delen heel veel herinneringen, het grootste deel van onze levens loopt gelijk.

Ik was zijn eerste echte lief, hij het mijne. De eerste met alles erop en eraan, als je begrijpt wat ik bedoel. We kenden elkaar, waren vrienden, maar in de zomer van 1997 werden we een beetje meer. Op chirokamp in Opglabbeek, 24 juli.

img_0471Ik was toen niet echt happy, sinds de scheiding van mijn ouders was het leven moeilijk. Maar hij liet me weer lachen, gaf me hoop. Zijn weelderige krullenbol, zijn heerlijke lippen, zijn humor en nonchalante joie de vivre gaven mij opnieuw zin in het leven, oog op een toekomst, een kans op gewoon gelukkig zijn.


We werden samen volwassen, maakten fouten, leerden bij, vielen en hielpen elkaar weer recht. We maakten liefde, maar ook ruzie, we hielden van elkaar, haatten elkaar, zagen een stukje van de wereld, genoten samen van het leven, kochten een hond, bouwden een huis, kregen kinderen … 1,2,3 en 4.

En nu, zoveel jaren later, zitten we in onze doorgezakte zetel, de kinderen boven in bed en we zeggen tegen elkaar: “Hoeveel geluk hebben wij nu toch.” We kijken elk jaar in augustus naar de Franse sterrenhemel en bij iedere vallende ster doen we samen, doch in stilte dezelfde wens: “Dat alles mag blijven zoals het is.”

We zijn tevreden, meestal. We zien elkaar graag, altijd. We gaan er samen voor, als het moet.

Hij maakt mij nog steeds gelukkig, doet me nog elke dag lachen en beseffen dat het leven mooi is. Hij helpt me mijn dromen waar te maken en ik mag alleen maar hopen dat dat wederzijds is.

Sus, ik zie je graag!

img_0468

Brief van een getuige

Pijpelheide, 6 mei 2017

Huwelijk Jan & Evi

Er is niets moeilijker dan een tekst schrijven én voorlezen voor 2 mensen die je graag ziet op de mooiste dag van hun leven.

Als getuige van Evi kreeg ik deze loodzware taak. Ik zou iets over de liefde moeten zeggen en hoe mooi het allemaal is. Over samen bootje varen of zoiets en snel kindjes kopen, denk ik.

Dat zou ik heel poëtisch kunnen verwoorden, rozengeur en maneschijn, weet je wel, en elke dag ontbijt op bed.

Maar ik neem mijn taak als getuige hier vandaag heel ernstig en hoewel ik weet dat Jan en Evi elkaar heel graag zien, voel ik me toch ook verplicht hen enigszins voor te bereiden op wat komen zal.

Een heel wijs man, hier trouwens aanwezig, zie ooit: een huwelijk is geslaagd wanneer het af en toe goed gaat. Ik zou het nu persoonlijk iets positiever formuleren, maar los daarvan zit er wel een kern van waarheid in. Want Jan en Evi, dat bootje waarover ik het daarnet had, zal soms onvermijdelijk vastlopen op een of andere denkbeeldige zandbank. Dan is het alle hens aan dek om dat bootje recht te houden en weer op koers te krijgen.

Een huwelijk is hard werken, elke dag. Het is ruzie maken, elkaar vanalles verwijten en kwalijk nemen. Het is dingen zeggen en doen waar je achteraf spijt van hebt. Het is soms allesbehalve wat je ervan verwachtte …

Maar Jan en Evi – voor de moed jullie helemáál in de schoenen zakt – geloof mij wanneer ik zeg dat élke ruzie, élke discussie en élke traan het allemaal meer dan waard is. Als de liefde sterk genoeg is, komt het altijd weer goed en krijg je de romantische avondjes met kaarslicht en rozenblaadjes in bad er zomaar bij.

Maar jullie zullen er zelf voor moeten zorgen door alert te zijn en op tijd het kleinste gaatje in jullie bootje op te merken en er dan ook direct samen een stop in te slaan. 

Als ervaringsdeskundige kan ik helaas alleen maar raad geven. Daarom zou ik willen eindigen met 2 werkwoorden: communiceren en genieten.

Met communiceren bedoel ik praten met elkaar, écht praten. En niet alleen als de emmer overloopt, maar vooral daarvoor. Met genieten bedoel ik de dag plukken, elke dag beseffen hoe mooi het leven is en vooral beseffen wat je allemaal hebt om gelukkig te zijn, samen genieten van en met elkaar. 

 

Het leven vieren

Wij vieren al eens graag het leven. Vooral in de zomerperiode hebben we heel wat ‘feestjes’ met familie of vrienden. Omdat we 4 kinderen hebben is het niet evident zonder hen de bloemetjes buiten te zetten, maar we hebben ondertussen een uitgebreide vriendenkring mét kinderen waarmee we regelmatig samenkomen om bij te babbelen rond de barbecue of bij een lekker glas wijn. Dat noemen we feestjes.

2543497018_61bf87d2-3abf-4b14-9ab5-973970b4efaaMet de familie gebeurt dit ook regelmatig, bovenop de verjaardagen, trouwerijen, doopfeesten en babyborrels. Gezellig samenzijn met een hoop mensen gewoon omdat de zon schijnt of omdat iedereen toevallig tijd heeft … dat noemen wij een feest.

Wijzelf proberen bewust van het leven te genieten, zowel met het hele gezin als met twee. Wanneer de kinderen in bed liggen durven we al eens een flesje kraken, meestal in het weekend, maar even goed midden in de week. 2543497018_3f40a542-a1e3-4794-800c-0a3528d2206fWaarom ook niet? Je raakt de volgende ochtend iets moeilijker uit bed en je hebt een paar koffies meer nodig bij het ontbijt, maar die gestolen momenten van gezelligheid en qualitytime als koppel zijn onbetaalbaar en maken het soms zware ouderschap een pak aangenamer. Dan vieren we niet alleen het leven, maar ook vooral de liefde. Want geloof me, met 4 kinderen is het niet evident om het vuur brandend te houden.

Zo proberen we minstens om de 2 weken een babysit te nemen zodat we eens rustig kunnen bijpraten. De kinderen vonden het eerst maar niks, zo’n oppas en er zijn er al enkelen de revue gepasseerd, maar sinds ik chips en frisdrank in huis haal telkens de babysit komt én ze dan langer mogen opblijven, maken ze er hun eigen feestje van.

2543497018_09d5d7e0-e34b-4854-99f7-2c7146136c32Omdat we onze kinderen willen leren genieten van het leven én van de kleine dingen, hebben we met ons zessen thuis regelmatig een feestje op vrijdagavond om het weekend te vieren. Dan haal ik mijn nest van school en van de crèche, passeren we met zijn allen langs de supermarkt om hapjes en drankjes in te kopen. Normaliter drinken wij alleen maar water thuis, maar als het feest is, mag dat frisdrank zijn. Zodra iedereen dan ’s avonds thuis is, kan het feestje beginnen. Kaarsjes aan, hapjes op tafel, glaasjes gevuld, tv aan en van elkaar genieten. Meer moet dat echt niet zijn!

leefvandaag