Weg van de wereld

Af en toe zoeken we met zijn tweetjes de rust op. Dan willen we weg van de wereld weer even op zoek gaan naar onszelf, naar de mensen die we zijn of waren zonder die allesverpletterende verantwoordelijkheid over onze vier kinderen. We willen af en toe weer ervaren hoe het leven was, ooit … zonder de soms allesoverheersend druk van img_0269buitenaf. We kunnen niet terug in de tijd, naar onze kinder- of tienerjaren. Wat we wel kunnen is af en toe van de wereld verdwijnen.

Mijn man ontvoerde mij dit weekend voor zo’n heerlijke tweedaagse. Slechts één overnachting, maar voldoende om afstand te nemen van ons leven, van de drukte, van onze chaos. We houden van ons leven, echt wel, maar we houden het alleen maar vol door af en toe zo’n pauze in te lassen. Dankzij mijn zus en mijn ouders die dan bij ons komen house- en babysitten kán dit ook. Een ongelooflijke luxe, daar zijn we ons echt wel bewust van en daar zijn we hen eeuwig dankbaar voor.

Deze keer werd het Maasmechelen. Na een ritje van amper een uur trokken we onmiddellijk onze stapschoenen aan en begonnen een wandeling van 11 km in Connecterra, een deel van het Nationaal Park de Hoge Kempen. Het weer was stormachtig, maar zonder kinderen hoef je je daar geen zorgen om te maken.

Wat we te zien kregen was heel afwisselend. We liepen door het bos, langs het water, op en af de heuvels. Het leven op en rond de plassen verrast je af en toe. Het was een pittige wandeling van ongeveer drie uur, met een paar stevige klimmetjes tot op de top van de terrils. Even afzien, maar wat een beloning krijg je eenmaal boven. Een prachtig zicht aan de ene kant over het natuurgebied met zijn waters, heuvels en bossen. Aan de andere kant kijk je over de bewoonde wereld.

Voor we kinderen hadden, zagen we al een stukje van de wereld, maar we beseften dit weekend nog maar eens dat je dezelfde schoonheid ook dicht bij huis kan vinden. We hebben ons dan ook voorgenomen om dit jaar op zoek te gaan naar de mooiste plekjes in ons eigen landje. Ik zal ze graag met jullie delen.

Op weg naar huis stopten we nog in Oud-Rekem, het mooiste dorpje van Vlaanderen. De tijd lijkt er te hebben stilgestaan. Hier kan je een ongetwijfeld mooie dorpswandeling maken, maar daar keren we graag nog eens voor terug mét de kinderen. Want hoe leuk het ook is zo met zijn tweetjes, we missen onze kroost toch ook altijd snel. Met onze batterijen opnieuw helemaal opgeladen kunnen we hen én de wereld weer vlotjes aan!

 

 

 

 

 

40 dagen zonder scherm

Voor de zomer werden we in ons gezin weer met een nieuw probleem geconfronteerd: onhandelbare kinderen die hun kostbare tijd voornamelijk doorbrengen voor allerlei schermen. Hun lichaamsbeweging beperkte zich vaak tot het slenteren van het ene scherm naar het andere. Wanneer ze aan tafel moesten komen, schreeuwden ze moord en brand, want de missie was nog niet afgerond of de zoveelste inhoudsloze serie was net zo spannend of bijna gedaan. Wanneer ze dan eindelijk aan tafel zaten, was de sfeer al zodanig verpest dat niemand nog zin had in een gezellige babbel.

Toegegeven, soms is het verdomd handig om je kinderen uren voor tv of PlayStation te laten hangen. Zo krijg je tenminste die achterstand strijk weggewerkt of de keuken voor het eerst in drie weken nog eens gedweild. Of, laten we eerlijk zijn, dan kan je zelf nog eens ongestoord een roddelboekje doorbladeren of genieten van de zon in de tuin.

Een gezin runnen is sowieso elke dag opnieuw een uitdaging, maar er zijn dagen dat het niet lijkt te werken. Dat de dynamiek in ons gezin knettert en iedereen even genoeg heeft van elkaar. Elke dag leek een strijd, de gezelligheid ver zoek.

’s Avond kruip je dan als ouders uitgeput en ontgoocheld in bed en lig je nog een uur samen te ventileren, alles op te noemen wat er mis is gelopen en te bespreken wie die dag de grootste onruststoker was. Vaak komen we dan in die late uurtjes tot verrassende conclusies en héél af en toe worden er zelfs heel voorzichtig oplossingen geopperd, maar uiteindelijk vallen we toch weer gewoon in slaap en hopen we de volgende ochtend, tegen beter weten in, dat het vanaf dan anders zal zijn.

Tot die ene avond … Er moest iets veranderen! De weinige échte gezinsmomenten waren een marteling geworden. Na een grondige nachtelijke analyse van ons gezinsleven kwamen we tot de conclusie dat – hoe kan het ook anders – de schuld niet bij de kinderen lag, maar bij onszelf. We gingen onze verantwoordelijkheid als ouders uit de weg. De uren dat we onze kinderen voor de tv, of bij uitbreiding voor een scherm lieten hangen liepen hoog op. Er was zelfs nog een scherm bijgekomen zodat de oudste zoon zijn eigen plekje had om zijn ding te doen. En onze kleinste zat ondertussen ook al liever in de zetel op mijn smartphone naar Bumba te kijken dan op de speelmat met autootjes te racen. Al onze principes waar we niet zo lang geleden nog zo veel belang aan hechtten, hadden we zonder het zelf te beseffen overboord gegooid.

We hadden het gevoel dat we onze kroost niet meer in de hand hadden. Ze leefden niet meer samen, maar ieder apart in hun eigen wereldje, hun eigen vierkante meter voor hun scherm. We wilden ons gezin terug en dat zou alleen maar lukken als we die vervloekte schermen lieten verdwijnen. Zo gezegd, zo gedaan: we gooiden de hele rotzooi de kelder in.

Tegen alle verwachtingen in reageerden de kinderen heel gelaten toen ze ’s ochtends merkten dat de schermen weg waren. Ze gingen onmiddellijk op zoek naar alternatieven. Er werd weer écht gespeeld met vergeten speelgoed én met elkaar. Ze waren nu aangewezen op elkaar waardoor ze weer écht met elkaar praatten, overlegden, compromissen sloten. ’s Ochtends werd er opmerkelijk langer geslapen. Zonder tv blijkbaar geen reden om op te staan.

’s Avonds maakten we fietstochtjes of speelden we met zijn allen in de tuin tot het donker werd. Zelfs een boek speelkaarten leek weer interessant. Ik had al snel het gevoel mijn gezin eindelijk terug te hebben. We waren een beetje meer het gezin dat ik wil zijn. We leefden weer mét elkaar en niet meer naast elkaar.

En toch staat er sinds een tijdje weer een groot, lelijk scherm in de woonkamer. De kinderen begonnen er meer en meer naar te vragen en zélf misten we het ook om op een regenachtige avond nog even gezellig op de bank een programmaatje mee te pikken of op zijn minst het journaal te zien.

Helaas moeten we vaststellen dat zodra de tv er weer stond, we met zijn allen onmiddellijk hervielen in onze oude gewoontes. Maar, de frisse herfstavonden komen er aan en dan maken we het ’s avonds vaak gezellig voor de buis met een hapje en een drankje. Dat is ook qualitytime ten top!

Toch zou ik dit ‘experiment’ graag af en toe herhalen. Al is het maar om de banden binnen ons gezin weer wat aan te halen als dat nodig is.