Lang leve Marie

Ik heb sinds vandaag een dochter van 14 jaar. VEERTIEN! Een puber, een tiener, een grote meid. Los van het feit wat dat over míjn leeftijd zegt, kan ik het maar moeilijk geloven. Als ik naar haar kijk, dan zie ik al een echte jongedame. In niks te vergelijken met het pasgeboren baby’tje dat na de eerste wee 40 uur op zich liet wachten, dat mij 40 uur behoorlijk liet afzien … maar wat was ze het waard! Een topgriet hebben wij 14 jaar geleden op de wereld gezet.

De bevalling begon. Het zou thuis gebeuren, onder water, in een opblaasbaar kinderzwembadje. Ik weet het, het klinkt belachelijk en achteraf gezien was het ook een idioot idee. Al was het maar omdat dat badje na de bevalling ook weer opgekraamd moet worden …

Mijn toegewijde wederhelft begon vol goede moed het badje op te blazen en te vullen. Piece of cake, hoor ik je denken, maar dat water moet lekker warm zijn én blijven. Als de bevalling snel vooruit gaat valt dat nog wel mee, maar in mijn geval duurde het thuis ongeveer 30 uur. 30 uur van koud water eruit scheppen en weer emmers met heet water bij gieten. Dat heeft hij goed gedaan, die man van mij.

Het was helaas een maat voor niets, want toen mijn vliezen 24 uur gebroken waren, moesten we onverbiddelijk naar het ziekenhuis. Het risico op infecties is dan te groot. Naargelang de deadline dichterbij kwam, hebben de vroedvrouwen nochtans alles uit de kast gehaald: voetmassages, kruidendrankjes, tincturen, bachbloesems, de trap op en af lopen, een glaasje porto om te ontspannen, … Het mocht allemaal niet baten, mijn lichaam was uitgeput en de weeën vielen volledig stil.

Zelf was ik heel de tijd uiterst rustig en op geen enkel moment maakte ik mij zorgen. Onze familie daarentegen heeft het heel anders ervaren. Zij waren echt ongerust en bang dat het fout zou lopen.

Bij mij sloeg de angst pas toe in het ziekenhuis waar we bijzonder onaangenaam ontvangen werden door de gynaecologe van dienst. Zij werd een uur voor het einde van haar nachtshift nog uit bed gebeld voor een mislukte thuisbevalling. Daar was ze niet blij mee. Ze heeft onze vroedvrouw die niet van mijn zijde week, uitgescholden en haar uiteindelijk de toegang tot de verloskamer verboden. Gelukkig kon onze vroedvrouw haar nog wel een onnodige keizersnede uit het hoofd praten. Er was geen enige indicatie dat het kindje in mijn buik in nood was.

Een uur later kwam er een andere gynaecoloog opdagen die door een klacht over zijn te hoge cijfer wat keizersnedes betreft, alle tijd nam om ons Marie op een natuurlijke manier geboren te laten worden. Het duurde nóg acht uur voor ze het levenslicht zag. Acht lange en, ondanks de epidurale verdoving, pijnlijke uren.

Ze was een sterrekijkertje en kwam met haar rechterhandje eerst naar buiten.

Onze ervaring in het ziekenhuis was geen succes. We bleven dan ook maar net zo lang als nodig was. Toen ik weer op mijn benen kon staan en zelf kon plassen, zowat acht uur na de geboorte, kreeg ik van een verpleegster toestemming om naar huis te gaan. Dat deden we dan ook. Net thuis kregen we telefoon van het ziekenhuis: we moesten onmiddellijk terugkomen want het was onverantwoord. Niemand zou ons toestemming gegeven hebben. Ze wilden moeder en kind, gezien de uitzonderlijk lange en zware bevalling, van dichtbij in het oog houden. Het leek onze vroedvrouw, die de volgende ochtend sowieso zou langskomen, niet nodig. We zijn dan ook heerlijk in ons eigen bedje gekropen en hebben met zijn drietjes een rustige, lange nacht gehad.

De toon was gezet. Heerlijk, rustig en wat meer tijd nodig soms … dat is onze oudste dochter!

Lieve Marie, zoek maar rustig verder je eigen weg. Vaar vooral je eigen koers! Je komt er wel. De wereld ligt aan je voeten!

We zien je graag, tot de maan en terug.

Mama, ik ben een 7 op 10


“Mama, hij geeft mij een 7/10.” Mijn moederhart reageert geschokt. Wat? Is mijn dochter maar een 7 op 10? Met haar prachtig blauwe ogen, blonde haren en volle lippen … Is die jongen blind?

Voorzichtig polste ik hoe zij zich voelde bij die magere 7. Ze leek er best tevreden mee. Ik had het natuurlijk kunnen weten, dat mijn oudste dochter niet wakker ligt van een 7. Voor een schooltoets is ze ook blij met dat getal. Waarom een 9 halen als een 6 toch meer dan voldoende is? Je kan haar geen ongelijk geven natuurlijk, maar toen ik nog voor de klas stond, kon ik mij mateloos ergeren aan deze mentaliteit, aan dit soort schaamteloze gemakzucht.

In deze situatie kan ik echter alleen maar blij zijn dat mijn dochter er zo over denkt. Het is heerlijk om haar te zien stralen wanneer ze het over de jongen in kwestie heeft, maar de hartzeer en het liefdesverdriet die hier onvermijdelijk mee gepaard gaan, wil ik haar liever nog even besparen.


Na een korte periode van aanstellerige aandachttrekkerij op de speelplaats, werden er wat berichtjes heen en weer gestuurd op de sociale media. Zo kreeg dochterlief te horen dat hij haar ook wel zag zitten, maar dat het nog maar net uit was met zijn vorige vriendinnetje en hij voorlopig nog niet klaar was voor een nieuwe relatie. Wablief?

Waar halen die kinderen dat toch? Amper 12 en ze spelen de eerste de beste stationsroman na tijdens en na de schooluren. Wat moet dat zijn als ze 16 zijn, of 18? Ik mag er niet aan denken!

Nu, we weten allemaal wat dat betekent ‘er nog niet klaar voor zijn’. Het is niet meer dan een beleefde manier om iemand wandelen te sturen. Gelukkig zag mijn dochter het zoals gewoonlijk van de positieve kant. Gewoon wachten tot hij er wel klaar voor is.

Zo simpel is het leven wanneer je 12 bent. Jammer toch dat we die zalige naïviteit na een tijdje verliezen. En wat een zonde dat we ons later niet eens meer herinneren hoe gelukzalig zorgeloos we ooit door het leven fladderden. Maar daar hebben we dan tienerdochters voor die ons af en toe een glimp tonen van hoe eenvoudig het leven kan zijn.