Week van de Pleegzorg: dag 2

Pleegzorg is het ouderschap delen: een zwaard dat aan twee kanten snijdt.

Een pleegkind komt niet alleen. Er horen ouders bij. Ze zien elkaar graag. Ze hebben een band. Dit is het grote verschil met adoptie.

Het is en blijft de bedoeling dat het pleegkind terugkeert naar zijn natuurlijke ouders. Dit betekent afscheid nemen na een korte of lange periode van zorgen voor, wennen aan elkaar, een band opbouwen, en wie weet … misschien zelfs graag zien.

Met die terugkeer naar de ouders in gedachte, zijn er meestal ook bezoeken, contactmomenten tussen kind en ouders. Hier moet je als pleeggezin rekening mee houden, het moet ingepland worden. Niet altijd evident, niet altijd even leuk, maar het hoort er nu eenmaal bij. Het is elke keer een beetje loslaten, het doet elke keer een beetje pijn. Anderzijds brengt het in ons geval ook een beetje rust, tijd om even op adem te komen, om meer tijd te schenken aan de rest van het gezin en dingen te doen die, gezien de leeftijd, moeilijker zijn met hem erbij.

Je kan en mag de zorg en verantwoordelijkheid even doorschuiven naar iemand anders. Meer nog: het móet! Hier heb je als ouder sowieso af en toe behoefte aan, ook met je eigen kinderen. Een uitstapje met de tante of logeerpartijtje bij de grootouders ontlast en, laten we eerlijk zijn, is altijd welgekomen. Bij pleegzorg wordt dit allemaal van tevoren geregeld. Je kan er dan maar beter het beste van maken.

En om met een vrolijke noot af te sluiten: wanneer ons ventje dat nogal vinnig, impulsief en snel is, kattenkwaad uitsteekt en voor bedenkelijke blikken zorgt bij omstaanders durven we best even denken dat hij dát toch niet van ons heeft 🤷‍♀️.

Week van de Pleegzorg: dag 1

Vandaag start de Week van de Pleegzorg (van 9 tot 18 november). Als pleeggezin zijn we dagelijks getuige van wat Pleegzorg kan betekenen in het leven van een kind. We hadden de eer een aantal kinderen tijdelijk een thuis te geven. Elke keer opnieuw was het een zeer leerrijke en positieve ervaring.

Week pleegzorg 2018

Wij zijn alleen maar enthousiast. De meeste mensen rondom ons ook, maar zelf de stap zetten en het pleegzorgavontuur aangaan lijkt een brug te ver. Dat begrijp ik ook, het is niet niks, het vraagt een inspanning van het hele gezin en van je omgeving. Maar, neem het van mij aan, je krijgt er zó veel voor terug.

Pleegzorg blijft, ondanks alle campagnes en activiteiten, een grote onbekende. Het blijft me verbazen hoeveel mensen nog steeds niet weten wat Pleegzorg is. Heel graag zou ik daar verandering in brengen. Daar móet verandering in komen.

Dat is ook waarom ik op mijn blog af en toe vertel over ons leven als pleeggezin. Dat is waarom ik op facebook en instagram alle posts van Pleegzorg Vlaanderen consequent like en deel.

Dat is ook waarom ik tijdens deze Week van de Pleegzorg elke dag een blogpostje zal schrijven met daarin telkens een goede reden om je kans als pleeggezin te wagen. Dat ik mijn lezers daarmee kan overtuigen om naar een info-avond te gaan of al was het maar een kijkje te nemen op de website van Pleegzorg Vlaanderen, zou mooi meegenomen zijn. Maar hé, voel je niet verplicht en geniet gewoon van mijn verhaaltje.

Pleegzorg is een verruiming van je eigen leefwereld.

De wereld ligt aan onze voeten. We kunnen overal naartoe, alle kennis ligt binnen handbereik, met één muisklik wordt onze wereld oneindig groot. Toch blijft onze leefwereld vaak heel klein. We hebben vrienden, kennissen, collega’s waar we mee omgaan. Doorgaans zijn dat mensen die op dezelfde lijn zitten, veelal hetzelfde denken over de meeste dingen. Het is aangenaam om in die beperkte kring te vertoeven. Het is bekend, vertrouwd, het voelt veilig.

Toch kan het interessant zijn, bevrijdend zelfs om je leefwereld een beetje te verruimen door nieuwe dingen te proberen: een opleiding volgen, van job veranderen, een andere dan je stamkroeg binnenstappen, nieuwe mensen met andere verhalen leren kennen.

Door Pleegzorg is er voor ons een hele andere wereld opengegaan. Een wereld die niet altijd even mooi is, waar we liever zo min mogelijk mee te maken hebben. Je vangt een kind op en leert noodgedwongen zijn of haar ouders kennen. Het zijn mensen, zoals jij en ik, met een eigen verhaal. Een drama, een thriller, … nooit een komedie.

Mijn man heeft er absoluut geen behoefte aan om de ouders te leren kennen. Hoe minder hij weet, hoe neutraler hij zich kan opstellen tegenover het kind, hoe makkelijker het voor hem is om het kind een tijdje gewoon graag te zien.

Ik daarentegen ben wat nieuwsgieriger van aard en heb het net nodig om min of meer te weten wat er schuilgaat achter de situatie. Hoe moeilijk ook, ik probeerde steeds onbevooroordeeld naar hen te luisteren. Het heeft me geleerd dat álle ouders die we leerden kennen hun kinderen écht graag zien en oprecht het beste voor hen willen, maar door omstandigheden lukt het hen niet. Allemaal worden ze verteerd door schuldgevoel. Ze zijn boos op ‘het systeem’ dat hun kinderen afpakte, op Pleegzorg, op de consulente van Jeugdzorg, op iedereen … maar vooral op zichzelf.

Ik verwachtte dat die boosheid ook tegen ons zou gericht zijn, maar niets is minder waar. Ondanks al die negatieve emoties, waren ze steeds dankbaar. Dankbaar dat hun kind bij ons terecht kon, dat wij dit voor hen wilden doen. Dat op zich vind ik al heel wat: ondanks de boosheid en verdriet om het  verlies van je kind, toch nog die dankbaarheid kunnen opbrengen en zelfs heel expliciet uiten. Respect!

Verslaving, financiële problemen, gezondheids- of mentale problemen, … er zijn heel wat redenen die een mens het noorden doen verliezen. Zelf hebben we een achterban die het even van ons kan overnemen, maar lang niet iedereen heeft die luxe. Ze staan er alleen voor, wat minder stevig in hun schoenen en dan loopt het al eens mis. Daar moeten we begrip voor opbrengen én ervoor zorgen dat ook die mensen, maar vooral hun kinderen ergens terecht kunnen.

open mind open heart