Lieve Marie
We moeten eens praten. De tijd is daar. Je bent duidelijk geen klein meisje meer, je wordt groter, haast een puber. Dat merk ik, je verandert, niet alleen je uiterlijk, maar ook je gedrag. Je bent op zoek naar jezelf, naar wie je worden wil. Je kopieert, je probeert iets nieuws, je experimenteert, je valt en staat weer op.
Je wordt zelfstandiger en begint meer en meer je eigen leven te leiden. Dat zorgt soms voor spanningen hier in huis en dat neem ik je misschien af en toe een beetje kwalijk. Het evenwicht van weleer, de jarenlange routine wordt verstoord en het is met zijn allen zoeken naar een nieuwe balans.
Ik probeer je raad te geven, heel voorzichtig want je stelt het meestal niet op prijs. Je doet alsof je me niet hoort, maar de uitdrukking op je mooie gezicht zegt iets anders.
Ik lever commentaar, zeg wat je anders moet doen en hoe je het moet doen. Ik observeer je, viseer je, gefascineerd door je transformatie. Ik erger me aan je nonchalance, aan je onverschilligheid en de oppervlakkigheid waarmee je naar de dingen kijkt. Ik maak je er attent op en span een zaag. Tegen beter weten in, want diep vanbinnen weet ik dat dit erbij hoort. Dat jij geen uitzondering bent, maar een beginnende puber.
Maar lieve schat, ik geef je nog 1 goede raad: blijf mij negeren, hou geen rekening met wat ik zeg en blijf vooral jezelf. Stiekem ben ik jaloers op hoe je momenteel in het leven staat. Zorgeloos, naïef en onverschillig. Oorlogen, aanslagen en hongersnoden gaan grotendeels aan je voorbij. Je ligt alleen maar wakker van je kapsel, je vriendinnen en het aantal likes op je laatst geposte foto.
Al vang ik af en toe een glimp op van de jonge vrouw die je zal worden. Dan stel je een ernstige vraag of maak je een weldoordachte opmerking over een actueel wereldprobleem. Dan ben ik weer gerustgesteld en weet ik dat het in orde komt.
Een gevoel van trots overvalt me wanneer je je voeten veegt aan de mening van een ander, wanneer je opkomt voor jezelf en met een lach op je gezicht zegt ‘Ik voel me goed zo en dat is het enige dat telt!’
Ik heb altijd gedacht dat jij van al mijn kinderen het minst (of helemaal niet) op mij lijkt en dat voelt als moeder een beetje vreemd. Maar de laatste tijd vind ik in jou meer en meer trekken van mezelf terug. Dat flinterdunne rebelse laagje onder die brave buitenkant, die bescheiden eigenzinnigheid en dat je m’en foutisme heb je van mij en daar ben ik zó blij om. Die houding zal het leven later zoveel draaglijker en interessanter maken.
Dus lieve meid, verander niet, ook al zeur ik en zeg ik dat je moet luisteren. Doe verder zoals je bezig bent, maar laat dat gerol met je ogen achterwege en ruim je eigen rommel op!
Leef Lach Lies 