Er zijn zo van die mensen waarvoor vrolijk zijn geen vanzelfsprekendheid is. Daar kunnen uiteenlopende redenen voor zijn, al ben ik ervan overtuigd dat sommige mensen zo geboren zijn. De aard van het beestje. Of er is hen van alles overkomen waardoor het leven en de aangeboren vrolijkheid of het ingeschapen optimisme – begrijpelijkerwijs – beetje bij beetje aan glans verloren heeft en tenslotte volledig verdwenen is. Toch merk ik dat af en toe de opgewektheid alsnog de kop op steekt. Niet vaak, maar het gebeurt. Hierdoor concludeer ik dat een mens doorgaans als blij ter wereld komt en er dus áltijd diep van binnen ergens sporen terug te vinden zijn die sporadisch komen bovendrijven.
Alcohol kan die sombere filter even opheffen en de vrolijkheid iets meer ruimte geven. Of een andere, meer onverwachte dopamineshot zet een mechanisme in het brein in gang met hetzelfde effect: een knuffel, een lach, een goed gesprek, een wandeling, de eerste lentezon … de gezondere manieren dus.
Wanneer je mensen zoals hierboven beschreven, in je leven hebt, is het de kunst om dat korte moment waarin de vrolijkheid opflakkert te herkennen en ervan te genieten. Laat het een geruststelling zijn en een bevestiging van het vermoeden dat die mens die je graag ziet toch ook enigszins gelukkig kan zijn.
Ik noem die korte tijdspanne ‘het venster der vrolijkheid’: een beperkt tijdslot dat je als naaste niet verloren mag laten gaan en waar je heel snel heel veel energie moet uit zien te halen voor het venster zich weer onverbiddelijk sluit en het misschien lang wachten is op het volgende ogenblik van lichtzinnig genot. Want geef toe, omgaan met mensen die niet makkelijk vrolijk kunnen zijn, vreet vaak energie. Hun aura zuigt je leeg omdat je moet vechten om niet besmet te worden met de zwartgalligheid die ze uitwasemen, want droefgeestigheid is minstens even besmettelijk als die frivole opgewektheid.
Gelukkig ben ik van het eerder blije type. Ondanks enkele tegenslagen in het verleden en een leven dat sinds een jaar aanhoudend minder luchtig is en me duchtig op de proef stelt, kan ik tussen de wanhoop, het verdrietig en teneergeslagen zijn mijn eigen venster der vrolijkheid regelmatig terugvinden en wagenwijd openen. Want daarin zit volgens mij het verschil met de mensen zoals hierboven omschreven: mijn venster sluit zich nooit helemaal, het staat altijd op een kier.
Bron afbeelding: wall-art.nl
Leef Lach Lies 