Leef Lach Lies Gezin, maatschappij, Pleegzorg

Anders

Ik zit op een bankje aan de Rupel. Het verkeer zat mee. Ik ben te vroeg voor een afspraak en probeer de tijd weg te dromen. Hiervoor heb ik mezelf verplicht mijn gsm in mijn zak te laten zitten, want zonder dat ding gaat er een wereld open. Dan laat ik gedachten toe die ik onbewust vermijd of lukt het me dingen op een rijtje te zetten, orde te scheppen in de chaos in mijn hoofd.

Tussen de rivier en mij groeit struikgewas waarin het krioelt van de vogeltjes. Eerst laat een roodborstje zich zien. Kort daarna komt een koolmeesje te voorschijn. Ze zitten op amper een meter van elkaar, maar lijken elkaars aanwezigheid niet op te merken. Of ze negeren elkaar. Ik sla het tafereeltje voor me gade en mijn gedachten dwalen af…

Het zijn twee verschillende vogelsoorten, maar ze lijken voor elkaar niet te bestaan, terwijl twee dezelfde vogels onderling toch communiceren. Elke vogel zingt zijn eigen lied, heeft zijn eigen kenmerkend gefluit. Kunnen die twee wezentjes die pal voor mij op een dun takje zitten te kwetteren elkaar verstaan? Maken ze contact? Of zijn het twee vreemden voor elkaar die ieder hun eigen taal spreken, elkaar niet begrijpen en elkaar dus maar negeren? Zo lijkt het alleszins.

De mens zoekt verbinding met andere soorten . We nemen een hond of een kat, zelfs een vogel die we opsluiten in een kooi, of een vis in een bokaal en proberen deze te temmen om te gebruiken wanneer we nood hebben aan gezelschap. We bestudeerden apen en leerden hen een soort gebarentaal. Waarom zou dat roodborstje in de struik tussen mij en de rivier dan doen alsof het koolmeesje niet bestaat?

Misschien is dat schouwspel voor mij slechts een momentopname. Misschien voerden die twee vogeltjes diep verborgen in het struikgewas een heuse conversatie, waren ze uitgepraat en hadden ze daarna, toen ze voor mij verschenen, niets meer tegen elkaar te vertellen. Of maakten ze verscholen voor de buitenwereld heftig ruzie en negeren ze elkaar nu heel bewust? Of lijken die twee vogeltjes toch wel heel veel op ons, mensen, en houden ze liever afstand van al wat anders is? Andere waarden en normen, een andere huidskleur? Een andere manier van in het leven staan, kortom … het onbekende.

Zo kom ik dan ook weer bij pleegzorg terecht. Is dat anders zijn één van de redenen waarom te weinig mensen de stap zetten? Andermans kind in je familie opnemen is een grote sprong in het onbekende. Het kind ziet er anders uit, heeft een andere geur, gedraagt zich anders, denkt anders. Zelf vind ik het net interessant om dat anders zijn te leren kennen, het prikkelt mijn interesse, inspireert me en opent mijn wereld, maar ook wat dit betreft is iedereen anders. En dat mag.

Het zit bovendien in onze natuur. Die angst voor al wat anders is, is evolutionair verklaarbaar. In een ver verleden was het verjagen van iedereen die niet tot de eigen groep behoorde een zaak van leven of dood. Duizenden jaren lang was de ander een potentieel gevaar wat betreft ziektes of geweld. Die angst zit er dus goed in en krijgen we er blijkbaar niet zomaar uit.

Gelukkig zijn er altijd uitzonderingen en mensen die graag buiten de lijntjes kleuren. Laten we hopen dat deze groep blijft groeien totdat we groot genoeg zijn en we die bangeriken als de grote onbekende kunnen beschouwen. Dat het onaanvaardbaar wordt om een medemens in nood niet even te helpen en op te nemen in de groep, de familie, het gezin of je thuis.

Leef Lach Lies Gezin

Arrebol

“Wauw, mama, kijk hoe mooi de lucht is.” Mijn hart maakt een sprongetje. En vervolgens een dubbele salto wanneer een stemmetje “Oh ja, echt práchtig!” toevoegt. We zitten in de auto op weg naar school. De jongste dochter naast mij. De jongste zoon achterin. De lucht kleurt inderdaad prachtig roze, zelfs een beetje paars.

“Jouw lievelingskleur, mama.”

Eindelijk, denk ik bij mezelf. Ein-de-lijk is het gelukt om mijn kinderen de schoonheid rondom zich te laten zien. De schoonheid der simpele dingen. Bij de oudste twee lijkt die missie minder geslaagd. Wanneer ik hen wijs op een mooie wolkenformatie of op de maan die als een enorme witte bol aan de hemel staat, kijken ze even op van hun scherm en mompelen iets dat als een bevestiging kan geïnterpreteerd worden. Onze pubers zitten zo opgesloten in hun eigen wereldje dat al die pracht en praal aan hen voorbij gaat. Jammer vind ik dat.

Het heeft me dus twee kinderen ‘gekost’ om mijn doel te bereiken. Misschien is het omdat ik nu ouder ben, beduidend rustiger en daardoor zélf meer oog heb voor al het schoons dat de aarde en het leven te bieden heeft én hen er ook op wijs. Toch één ding dat ik opvoedingsgewijs voor elkaar gekregen heb, want oprommelen, de lichten doven en de deuren achter zich sluiten, zijn dingen die ik hen tot op heden nog niet heb kunnen aanleren. De afwasmachine leeg maken én ook weer vullen met het vuile gerief dat op het aanrecht staat. Het gaat er bij hen niet in. Schoenen uitdoen en jas aan de kapstok evenmin. Soit, ik wijk af.

Het is grappig dat onze zevenjarige, die voor de rest een vrij beperkte woordenschat heeft, vlotjes woorden als verrukkelijk, prachtig en adembenemend uitspreekt. Hij ziet schoonheid en benoemt het. Net als onze jongste dochter. Zij denkt in beelden en kan ze ook heel gedetailleerd beschrijven. Wanneer ze dan (soms iets te) uitgebreid vertelt, komt die schoonheid bovendrijven en wordt duidelijk dat ook zij het mooie in de dingen herkent.

De oudste zoon heeft ADHD waardoor heel veel zaken aan hem voorbij gaan. Hij raast door het leven aan zo’n immens tempo dat veel voor hem verloren gaat. Hij komt vaak uit de lucht gevallen wanneer hij iets te weten komt dat we nochtans binnen ons gezin besproken hebben. Hij is aanwezig, maar sommige dingen dringen niet tot hem door. Zo merk ik dat de simpele, maar zo mooie details hem niet opvallen. Laten we hopen dat zijn kijk met het opgroeien verruimt en hij ook leert genieten van die kleine details die het leven kleur geven.

De zeventienjarige dochter is een twijfelgeval. Ze lijkt de schoonheid van de kleine dingen niet op te merken. Op het eerste zicht besteedt ze er weinig aandacht aan. Wanneer ik dan op haar Instagram een foto zie verschijnen van een prachtige zonsondergang, weet ik dat ze het wél ziet, maar er gewoon geen woorden aan vuil maakt.

Dit alles bedenk ik me. Op een doordeweekse dinsdag op weg van school naar kantoor. Dankzij de paarse lucht waar mijn twee jongste kinderen me op wezen terwijl ik in mijn hoofd al een to-do-lijstje aan het opstellen was voor de werkdag die nog moest beginnen. Dankbaar dat ik dankzij die twee kleine koters enkele minuten heb genoten, voldoende om de dag met een glimlach aan te vatten.

Wist je dat er in het Spaans een woord bestaat voor de lucht die roodachtig kleurt door de zon? Arrebol, zo noemen ze het. Echte levensgenieters, die Spanjaarden. Adiós!

Lie(f)s

Bron: hablamadrid.com
Leef Lach Lies Gezin, maatschappij

Engagement op kindermaat

Een staking hier, een demonstratie daar. Altijd, overal en over alles klinkt protest. Werknemers leggen het werk neer, leerlingen hun boeken. Het klimaat, het onderwijs, gele hesjes, zware beroepen, kerncentrales, … Ik denk er het mijne van, voel verontwaardiging, knik begrijpend, maar verder dan dat ga ik niet. Op straat komen, samen met duizenden gelijkgestemden, schrikt me af. Geen haar op mijn kop dat eraan denkt om me met mijn kroost midden in het strijdgewoel te begeven.

De maatschappelijke issues vliegen ons rond de oren. Als ik mijn stem wil laten horen voor elk thema dat me raakt, komt er van werken, het huishouden en opvoeden niet veel meer in huis.Toch wil ik mijn kinderen een gezonde dosis maatschappijkritiek en sociaal engagement bijbrengen. Zelfs wat de grote wereldproblemen betreft, leven we in een overvloedige samenleving. Als we ook op dat vlak bijna kunnen spreken van keuzestress, is het mijns inziens ver gekomen. Maar bon, we kunnen niet achterblijven.

Dankzij een vriendin was de beslissing snel gemaakt: de Eneco Clean Beach Cup, Sociaal engagement op kindermaat wat mij betreft. De enige keuze die ons nu nog restte, was welk strand we onder handen gingen nemen. Westende dus.

Het werd een topdag. De zon scheen, de wind bleef liggen. De kinderen kregen supercoole, handige grijpers. Kwestie van hen te motiveren. Zonder het zelf te beseffen legden ze toch een indrukwekkende afstand af, zoekend naar afval. Steeds fanatieker, want het is verslavend. De vuilniszak die we kregen raakte snel behoorlijk vol.

Tussendoor werd er gespeeld in de duinen , pootje gebaad, gepicknickt en genoten. Het geeft enorm veel voldoening als moeder je kinderen gemotiveerd te zien voor de goede zaak, voor het milieu.

We zijn zee-mensen. Wanneer we op vakantie gaan, willen we de zee elke dag kunnen ruiken, voelen en zien. Het was voor onze kinderen dus geen ‘ver van hun bed show’. Ze hebben met hun eigen ogen kunnen zien hoe hun zomers speelterrein eraan toe is. Het heeft hen echt wel wakker geschud. Dat die wake-up call er komt door zo’n leuke activiteit maakt het plaatje compleet.

 

 

 

Leef Lach Lies weg van de wereld

Weg van de wereld

Af en toe zoeken we met zijn tweetjes de rust op. Dan willen we weg van de wereld weer even op zoek gaan naar onszelf, naar de mensen die we zijn of waren zonder die allesverpletterende verantwoordelijkheid over onze vier kinderen. We willen af en toe weer ervaren hoe het leven was, ooit … zonder de soms allesoverheersend druk van img_0269buitenaf. We kunnen niet terug in de tijd, naar onze kinder- of tienerjaren. Wat we wel kunnen is af en toe van de wereld verdwijnen.

Mijn man ontvoerde mij dit weekend voor zo’n heerlijke tweedaagse. Slechts één overnachting, maar voldoende om afstand te nemen van ons leven, van de drukte, van onze chaos. We houden van ons leven, echt wel, maar we houden het alleen maar vol door af en toe zo’n pauze in te lassen. Dankzij mijn zus en mijn ouders die dan bij ons komen house- en babysitten kán dit ook. Een ongelooflijke luxe, daar zijn we ons echt wel bewust van en daar zijn we hen eeuwig dankbaar voor.

Deze keer werd het Maasmechelen. Na een ritje van amper een uur trokken we onmiddellijk onze stapschoenen aan en begonnen een wandeling van 11 km in Connecterra, een deel van het Nationaal Park de Hoge Kempen. Het weer was stormachtig, maar zonder kinderen hoef je je daar geen zorgen om te maken.

Wat we te zien kregen was heel afwisselend. We liepen door het bos, langs het water, op en af de heuvels. Het leven op en rond de plassen verrast je af en toe. Het was een pittige wandeling van ongeveer drie uur, met een paar stevige klimmetjes tot op de top van de terrils. Even afzien, maar wat een beloning krijg je eenmaal boven. Een prachtig zicht aan de ene kant over het natuurgebied met zijn waters, heuvels en bossen. Aan de andere kant kijk je over de bewoonde wereld.

Voor we kinderen hadden, zagen we al een stukje van de wereld, maar we beseften dit weekend nog maar eens dat je dezelfde schoonheid ook dicht bij huis kan vinden. We hebben ons dan ook voorgenomen om dit jaar op zoek te gaan naar de mooiste plekjes in ons eigen landje. Ik zal ze graag met jullie delen.

Op weg naar huis stopten we nog in Oud-Rekem, het mooiste dorpje van Vlaanderen. De tijd lijkt er te hebben stilgestaan. Hier kan je een ongetwijfeld mooie dorpswandeling maken, maar daar keren we graag nog eens voor terug mét de kinderen. Want hoe leuk het ook is zo met zijn tweetjes, we missen onze kroost toch ook altijd snel. Met onze batterijen opnieuw helemaal opgeladen kunnen we hen én de wereld weer vlotjes aan!