De Roma

Er is een zaaltje in Antwerpen waar we al eens graag een concertje meepikken. Voor ons is het slechts een half uurtje rijden, als het verkeer meezit tenminste. Vaak kopen we pas een paar dagen op voorhand onze kaartjes. Soms ligt het maanden op voorhand vast omdat er kleppers op het programma staan wiens optreden we absoluut niet willen missen, en al zeker niet in dat zaaltje in hartje Borgerhout. We kunnen moeilijk weerstaan aan de Roma.

De Roma heeft iets, iets charmants, iets melancholisch. Je stapt de grote inkom langs de levendige Turnhoutsebaan binnen en onmiddellijk ben je weg van de drukte, weg van het nu. Door de klapdeuren stap je een andere wereld binnen, een andere tijd, die van vroeger, van sobere glitter en glamour,  rust en eenvoud. Je wandelt nog verder door naar de eigenlijke ingang en passeert talloze oude foto’s, filmposters, affiches …

Dan arriveer je in de grote hal met de imposante trap naar de zitplaatsen op het balkon. We komen liefst goed op tijd zodat we boven onze favoriete plaatsen kunnen innemen. We zitten graag, we zijn geen 20 meer.

Er hangt in de Roma gemoedelijkheid in de lucht. Alles verloopt er ongedwongen, rustig en correct. Geen overrompeling, geen drommende massa, geen opgejaagd publiek waardoor we ook graag met onze kinderen komen. Ook voor hen staat er regelmatig iets op het programma.

Hoe vaak we ook komen, de eerste tien minuten kijken we alleen maar rond, nemen opnieuw de details in ons op, beelden ons in hoe het hier vroeger was en snuiven de sfeer op. Die sfeer hangt er nog van toen, van toen het leven simpeler en rustiger was. Toen alles nog eenvoudig mocht zijn. Ik heb die tijd nooit meegemaakt, maar had me er ongetwijfeld top gevoeld. De Roma is een teletijdsmachine die ons telkens weer weg van de wereld voert.

Ik ben zelf geen kenner, maar volgens mijn muzikale wederhelft is de kwaliteit van het geluid goed. Het is vaak hard, maar dat hoort zo op een concert. Triggerfinger of de Levellers bijvoorbeeld kun je alleen maar ten volle ervaren als de boxen knallen. Rock, pop, indie, kleinkunst, comedy, film, … het passeert allemaal de revue in de Roma. Beginnend talent, ervaren rotten, een artiest van om de hoek of van de andere kant van de wereld … voor alles en iedereen is er plaats in de Roma. Zo heb ik het graag!

de roma

 

 

 

De liefde vieren

We vieren graag. Het leven, de liefde, … Noem maar op. Vorig weekend hebben we de liefde gevierd, én het leven. Het werd een feest om nooit te vergeten, het was een avond van intens genieten en voelen, van dankbaar zijn en graag zien.

LG_2

Het was een nacht om te koesteren. Samen feesten met de mensen die je graag ziet. Daar heb je geen reden voor nodig, geen enkel excuus. En toch doen we het veel te weinig.

We zijn dit jaar 15 jaar getrouwd en 20 jaar samen. En nog steeds gelukkig welteverstaan. Reden om een feestje te bouwen … en of we dat gedaan hebben!

LG_27Een mooie bezinning om de liefde te vieren. Even stilstaan bij ons huwelijk, ons gezin, ons leven. Beseffen dat het goed gaat, dat we gelukkig zijn, elkaar graag zien … zonder meer.

15 jaar later elkaar opnieuw de liefde verklaren in het bijzijn van onze warme familie en dierbaarste vrienden. Het waren intense momenten, ontroerend mooi, heel bijzonder.

Veel beter dan dit wordt het niet, zei mijn wederhelft. En dat besef leidt tot puur geluk.

LG_53

Daarna een spetterend feest. Eten, drinken, babbelen, muziek, dansen, lachen, knuffelen en luid meebrullen. Het was er allemaal bij! We voelden ons weer 15 jaar jonger. We waren weer even de pubers van 20 jaar geleden die konden feesten tot ’s ochtends vroeg en de katers makkelijk verteerden. Helaas zijn we ondertussen allemaal ouder en duurt het herstel een paar dagen langer. Maar het was elke seconde hoofdpijn waard.

LG_280

Kom, dan vieren we het leven en dansen we tot de zon opkomt!

LG_21

Bedankt aan iedereen die erbij was!

Photo credit: Kristof Verschueren

Ons leven met Bart Peeters

Eigenlijk zijn wij geen gezin van 6, maar van 7. Al is het moeilijk dat zevende lid te omschrijven. Hoort hij eerder bij de kinderen of is er veeleer sprake van een ménage à trois? Zijn taak varieert, afhankelijk van de stemming hier in huis, of beter in de auto.

Net als mijn kinderen zorgt hij voor momenten van puur geluk en uitbundig plezier. Of  ontroert hij mij tot in het diepste van mijn hart. Evenzeer zijn er momenten dat het genoeg geweest is, dat ik het liefst van al mijn wagen bruusk aan de kant van de weg zet om hem eruit te gooien … met al zijn drukte en lawaai.

Net als mijn man zorgt hij voor rust, momenten van romantisch mijmeren en stilstaan bij ons groot en klein geluk van alledag . Net als mijn man is hij er als ik hem nodig heb. Maar even goed haalt hij soms het bloed vanonder mijn nagels onderuit en werkt hij eindeloos op mijn zenuwen. Niemand is tenslotte perfect …

Hoewel hij het zelf niet weet, delen we een leven samen. Hij zorgt voor de soundtrack van ons gezinsleven, of toch een deel ervan. We kennen hem door en door. We kunnen ondertussen zijn gedachten lezen en weten perfect wat hij gaat zeggen. We voelen het feilloos aan wanneer zijn stemming zal omslaan van  pretentieloze spielerei in bittere ernst.

Elk liedje van hem draagt een herinnering, elke intro neemt ons mee naar een tijdje terug, toen we net vertrokken waren naar onze persoonlijke hemel op aarde en nog een helse rit van 7 uur voor de boeg hadden. Of toen we op weg waren naar de dierentuin en de sfeer gespannen was, tot we zijn hulp inriepen en iedereen in een mum van tijd met een brede lach op het gezicht zijn wijze woorden meebrulde. Elk refrein voert ons in gedachten naar ons eigen paradijs op aarde, naar een plek waar we als gezin alleen maar gelukkig zijn, elkaar onbeschrijflijk graag zien en niet anders dan dankbaar kunnen zijn om al wat we hebben.

BartPeeters_3778