Week van de Pleegzorg: dag 6

Pleegzorg is gratis gezinstherapie.

De voorbije dagen heb ik het al vaak gehad over de ouders die je er willens nillens bij krijgt. Dat hoeft niet altijd negatief te zijn. In ons geval verloopt het contact heel vlot en met wederzijds respect.

Wie je er nog zomaar bij krijgt is de pleegzorgbegeleider/ster. In ons geval een toffe, vooral heel gedreven jongedame die geregeld op bezoek komt om het over Laurens te hebben. Het zijn altijd gezellige babbels, hoewel ik er soms een beetje tegenop zie, want het moet weer ingepland worden en het is niet altijd makkelijk om met de vier kinderen erbij een rustig gesprek te voeren. Toch heb ik na elk gesprek steeds weer een goed gevoel.

Je wordt verplicht om kritisch na te denken over je eigen gezinsleven, over hoe het gaat. Meer nog, je moet er over práten. Zo worden er soms pijnpunten binnen het gezin blootgelegd waar ik niet van wist dat ze er waren. Er wordt naar oplossingen gezocht indien nodig. Of je kan gewoon je ei kwijt. Het is eigenlijk free counseling, gratis therapie.

Het is geruststellend om te weten dat er een heel team van hulpverleners ter beschikking staat. Voorlopig is hij zich nog niet bewust van zijn complexe situatie: wij zijn zijn mama en papa. Hij heeft twee zussen en een broer. Om de twee weken gaat hij slapen bij zijn andere papa. Zo is het nu eenmaal, hij weet niet anders. Zodra hij zich vragen begint te stellen en onze antwoorden misschien niet meer volstaan, kunnen we bij Pleegzorg terecht om het van ons over te nemen.

Je staat er dus niet alleen voor als pleeggezin. Niet elke plaatsing is een succesverhaal, maar je wordt intensief begeleid en hulp is voorhanden indien nodig.

Week van de Pleegzorg: dag 5 – Lang leve Lau!

Pleegzorg is extra blij zijn met elke verjaardag.

Vier jaar geleden kwam onze jongste ter wereld. Het blijft een raar idee dat we er die dag niet bij waren. Hij kwam pas  een maand later in ons leven, toen we als crisisgezin van Pleegzorg de vraag kregen of we een pasgeboren jongetje met de naam Laurens wilden opvangen. Twee dagen later gingen we hem halen in de couveuseafdeling van de materniteit.

Zijn moeder zette hem vier weken voordien op de wereld. Hoe hard ze ook probeerde, het lukte haar niet om hem in haar hart te sluiten. Ze vertrok uit het ziekenhuis zonder haar zoontje. Pleegzorg werd ingeschakeld en zo kruisten onze paden.

Je kan haar verwijten dat ze haar kind in de steek liet.  Je vindt haar ongetwijfeld een slechte moeder.Je mag haar beslissing onbegrijpelijk en onmenselijk noemen. Misschien is dat allemaal een beetje waar, maar ik weet ook dat ze die beslissing uit liefde heeft genomen.

Het is dankzij haar beslissing dat wij vandaag feest vieren. Vier jaar wordt hij, bijna vier jaar bij ons. Het is en blijft dubbel, maar zolang hij zichzelf niet bewust is van die beladenheid, geven wij er een lap op.

We zien hem graag en hoewel ik hem niet zelf op de wereld zette, zijn we enorm dankbaar dat hij hier bij ons is.

Lau, kleine man, een gelukkige verjaardag! Dat we nog vele verjaardagen samen mogen vieren.

Week van de Pleegzorg: dag 3

Pleegzorg is een goede daad.

We hebben o.a. voor Pleegzorg gekozen omdat we iets ‘terug wilden doen’. We hebben het goed, komen niets tekort. Daar zijn we ons heel bewust van, van dat én van het feit dat dit niet voor iedereen zo is. Mensen helpen die het minder goed hebben dan ons, dat was ons vertrekpunt.

Pleegzorg is een engagement. Je geeft een kind (tijdelijk) een thuis en neemt alles wat erbij komt kijken erbij. Stelt het kind moeilijk gedrag omdat het getraumatiseerd is, dan moet je daar mee leren omgaan. Word je op de rechtbank of bij jeugdzorg verwacht, dan neem je verlof en sta je daar. Staat er een bezoek op het programma, dan pas je je agenda aan.

Zelf staan we er niet zo bij stil en het voelt voor ons ondertussen allemaal heel normaal, maar de meeste mensen rondom ons ervaren het als iets heel bijzonders. Ze hebben bewondering voor wat we doen. De reacties op mijn blogpostjes over pleegzorg, de complimentjes van vrienden of wildvreemden waarmee we over pleegzorg praten, … we moeten daar niet flauw over doen, het doet deugd. Het geeft ons energie en op moeilijke momenten de moed om er toch voor te blijven gaan.

Pleegzorg is een goede daad, net zoals een bedelaar op straat klein geld toestoppen of deelnemen aan een zwerfvuilactie, je steentje bijdragen tijdens de Warmste Week,  vrijwilligerswerk doen, bloedgeven, Plan Ouder worden, een brief schrijven voor Amnesty International … Kortom, je belangeloos voor iets of iemand inzetten. Iets goed doen, hoe klein ook, geeft je een goed gevoel. Daar doen we het voor!

Tinder voor asieldieren

Weyts lanceert Tinder voor asieldieren‘ lees ik in de krant. Er zitten in Vlaanderen naar schatting 40 000 dieren  in een asiel te wachten op een nieuwe thuis. De Vlaamse regering investeert bijgevolg 30 000 euro in zo’n tinderachtig platform.

Dat zijn er best wel veel. Ik kijk naar onze hond en voel oprecht een zweem van medelijden voor die 40 000 beestjes die het minder goed hebben. Dan kijk ik in de ogen van onze jongste en voel verontwaardiging en onbegrip.

Vorige week zat toevallig ‘Kleurrijk’, het driemaandelijks krantje van Pleegzorg Antwerpen in onze bus. Helaas krijgen alleen pleeggezinnen dit.  De septembereditie geeft altijd de cijfers van het vorige jaar weer. Daarin staat o.a. goed nieuws: het aantal pleeggezinnen is in 2017 met 8% gestegen t.o.v. 2016. Helaas is ook het aantal pleegkinderen/pleeggasten* evenredig gestegen.

Er waren op 31/12/2017 in Vlaanderen 5181 pleeggezinnen voor 6507 pleegkinderen/gasten. Dat wil dus zeggen dat er 1326 kindjes ergens wachten op een nieuwe thuis.

Dát zijn cijfers die mij doen duizelen. Dát zijn cijfers die schreeuwen om 30 000 euro.  Ik weet het, een dier is ook een levend wezen en ja, dat verdient evenzeer liefde, respect en een warm nestje, maar een kind naar mijn mening toch een beetje meer.

Heeft een mens daar niet meer recht op dan een dier?

Ik kan me daar druk in maken. Echt waar. Vorig jaar nog deed ik wat ‘research’ omdat het me opviel hoe weinig berichten van pleegzorg op de sociale media geliked en/of gedeeld worden terwijl dit met berichten van honden- en kattenasielen waarin ze o.a. dieren voorstellen ter adoptie soms massaal gebeurt.

Ik vind dat raar.

Gisteren was het Werelddierendag. Pleegzorg Vlaanderen (6 345 volgers) postte op facebook een leuk berichtje met een foto van een schattig kindje. Goed voor amper 24 likes.

img_7290

Hart voor Dieren (284 000 volgers) postte gisteren ook iets ter ere van hun feestdag en scoort met een foto van een schattig poesje 235 likes.

Let u ook even op het aantal volgers?

Ik vind dat raar.

Pleegzorg lanceerde onlangs de campagne ‘doneer je jeugdbeweging’ en Pleegzorg Antwerpen (2008 volgers) post regelmatig iets hieromtrent. Op 26 september krijgen ze 28 likes, 2 opmerkingen.

Koninklijke Maatschappij Het Blauwe Kruis Wommelgem (17 976 volgers) stelt in een filmpje van een minuut Jackson voor, een vijfjarige reu. Hij krijgt in een mum van tijd 113 likes en 71 opmerkingen.

Ik vind dat raar.

Ik vind het raar dat er nog steeds mensen zijn die Pleegzorg niet kennen. Dat er campagnes gevoerd worden waar – buiten de pleeggezinnen zelf – weinig mensen zich van bewust lijken te zijn. Dat de posts van pleegzorg op sociale media voornamelijk alleen de pleeggezinnen bereiken. Dat op basis van wat je ziet op facebook de mensen meer geraakt worden door, meer belang lijken te hechten aan dierenleed dan aan de miserie van hun medemens.

Ik ben ervan overtuigd dat Ben Weyts mensen ook belangrijker vindt dan dieren en misschien had hij het geld ook liever aan Pleegzorg gegeven, maar als minister voor Dierenwelzijn kan dat niet.

Het is aan zijn collega Mijnheer Van Deurzen om in mensen en dus ook Pleegzorg te investeren. Ik zocht het even op en blijkt dat er dit jaar €30 000 000 extra geïnvesteerd wordt in jeugdhulp. Dertig miljoen. Extra. 1000 keer meer dan Ben Weyts.

Ik vind dat niet raar

www.pleegzorgvlaanderen.be

www.adopteereendier.be

* Een pleeggast is een volwassene met een beperking die opgevangen wordt in een pleeggezin.

Ploeteren of suikerspinnen?

Er verscheen een nieuw boek ‘Van gin tot pap’. Ik heb het nog niet gelezen. An Lemmens ook niet, maar dat belette haar niet een reactie de wereld in te sturen.

Het boek van Isabel Boons met bijhorende facebookgroep belicht o.a. de minder rooskleurige kant van het moederschap en geeft in één adem enkele tips mee om het leven met je kleine ettertjes draaglijker te maken. Ik heb het nog niet gelezen, al heb ik wel door dat dit met een dikke vette knipoog geschreven is, maar tegelijkertijd worden de pijnpunten van het moederschap zwart op wit en eerlijk op papier gezet. Het boek past, zoals An Lemmens terecht opmerkt, perfect in de ‘ploetermoedertendens’. Een tendens waar ze zich aan stoort.

Het ‘mama zijn’ is voor An alleen maar geweldig. Ze stoort zich aan het constant negatief voorstellen van het moederschap op de sociale media. Misschien heeft ze wel een punt. Het regent ploetermoeders die steen en been klagen over hoe zwaar het opvoeden van hun kroost is. Die snakken naar tijd voor zichzelf, naar tijd zonder de kinderen, naar een leven waarin ze niet alleen maar moeder zijn.

Ik reken mezelf tot de club van de ploetermoeders. Ik zie er meestal ook zo uit. Het woord is me op het lijf geschreven. Wanneer mijn kroost niet naar school is, draait mijn leven bijna uitsluitend rond hen waardoor ik geen tijd heb om er piekfijn uitgedost en er even stralend uit te zien als An wanneer ze op TV komt.

Mijn leven als moeder is zoals het is omdat ik het zo wil. Mijn kinderen worden zelden door de grootouders van school gehaald, ze worden uitsluitend door mij van de ene hobby naar de andere gereden. Dat is zo omdat ik het op die manier wil en – dankzij een geweldige job – zo kan.

Vind ik dat leuk? NEE. Zeur ik daarover? JA!!! Dat deed ik trouwens nog vol overgave in mijn vorig blogpostje Verschil moet er zijn van verleden week.

Ik ben zo’n moeder die inderdaad opgelucht adem haalt wanneer ik ’s ochtends de schoolpoort uit wandel. Aaaah, een uur of 6 rust. Rustig achter mijn computer op het werk zonder constant nodig te zijn. Een gezellige middagpauze met het ventje, een uurtje waarin we zowaar een echt gesprek kunnen voeren zonder onderbroken te worden of euh … op andere manieren constructief aan onze relatie kunnen werken.

Hoe blij ik ook ben wanneer ik hen even op school kan droppen, elke dag, iets voor vieren, kijk ik er ook weer naar uit om hen op te halen. Ik heb hen dan soms echt gemist die dag. Het is een mes dat aan twee kanten snijdt.

In tegenstelling tot An, ben ik zo’n moeder die soms om 19u al verlangend naar de klok kijkt om dan zuchtend te denken ‘nóg een uur of twee voor ze weer allemaal in bed liggen’. Er zijn écht wel zo van die dagen … Ik schaam me daar niet (meer) voor. Ik dacht dat iedere moeder dit wel eens zo ervaarde en dat gaf me het geruststellende gevoel niet ‘abnormaal’ te zijn.

Bij An is dit blijkbaar niet zo. Ze heeft naar eigen zeggen in de bijna vier jaar dat ze moeder is geen enkele keer gevloekt, noch gezucht. Misschien is het omdat ze er slechts eentje heeft, maar ík kan me daar als moeder van vier écht niets bij voorstellen. Er is elke dag wel eens een moment dat de moed me in de schoenen zakt, dat ik mijn leven als moeder even niet leuk vind. Ik ben oprecht blij voor An en andere mama’s die het moederschap zo beleven en ben razend benieuwd naar hun geheim.

Niets is altijd alleen maar goed. Mensen die hun job kei graag doen, hebben toch ook al eens een baaldag op het werk? Bij een koppel dat zielsveel van elkaar houdt, zit toch ook al wel eens een haar in de boter? Een moeder die haar kinderen doodgraag ziet, wil hen toch ook wel eens achter het behang plakken?

Op deze blog lucht ik vaak mijn moederhart. Ik schrijf mijn twijfels, mijn schuldgevoel, mijn dagelijkse strijd om een goede moeder te zijn eerlijk van me af. Soms deel ik het met een klein hartje op facebook, maar wanneer ik de reacties lees van andere mama’s die zich erin herkennen ben ik blij en voel ik me weer een beetje meer een goede moeder.

Ik denk dat er in iedere mama zowel een ploetermoeder als een An Lemmens schuilt. Het is de uitdaging voor elke moeder om die twee in evenwicht te houden. Helaas lukt dat niet altijd. De ene dag draait alles in de soep, de andere zit ik samen met An op haar roze suikerspinnenwolk te glunderen.

moeder-worden-is-een-wonder-moeder-zijn-een-heel-gedonder

Brillenkas

Onze jongste dochter moet een bril dragen. Toen de oogarts tot die conclusie kwam, deed het me wat. Heel even, maar totaal onverwacht schoot mijn gemoed vol.

Nadien vroeg ik me af waarom. Het is toch niet zo erg dat onze dochter een bril moet dragen. Integendeel zelfs, het heeft iets en het past bij haar. Ze is niet doorsnee, niet zoals alle andere kinderen. Ze is anders …

Misschien net daarom dat mijn moederhart zich even roerde. Ik hou er wel van dat ze een beetje anders is, eigenzinnig. Er is niets zo mooi als een kind dat op één of andere manier niet mooi in het rijtje loopt, maar – vaak door slechts kleine details – uit de massa springt. Als volwassene vind je dat mooi, maar voor leeftijdsgenootjes is het vaak een mikpunt van spot, een aanleiding tot pesten.

Stel je voor dat haar klasgenootjes haar gaan uitlachen. Mijn hart breekt als ik daaraan denk. Anderzijds weet ik dat onze jongste dochter niet op haar mondje gevallen is en het nodige haar op de tanden heeft. Ze zal ongetwijfeld een gevatte repliek uit haar mouw schudden om de eventuele plaaggeesten op hun plaats te zetten. Way to go, girl!

Zelf vindt ze het stiekem best leuk om voortaan een brilletje te dragen, al houdt de mening van de klasgenootjes haar ook bezig. Ik denk dat ze het zelf ook een pluspunt vindt om niet doorsnee te zijn. Onze oudste dochter vindt tegenwoordig alles wat niet perfect in maatschappelijk aanvaardbare rijtje past ‘gênant’. Onze jongste vindt het dan eerder interessant en spannend.

Het is ok om anders te zijn, maar ik ben er ook van overtuigd dat niet ieder kind sterk genoeg in zijn schoenen staat om zijn ‘anders zijn’ te aanvaarden, om er het voordeel van in te zien en er vervolgens zijn sterkte uit te halen. Het blijft moeilijk om de mening van anderen naast je neer te leggen, zonder boe of ba. Om je middelvinger met volle overtuiging op te steken naar al die anderen die denken dat ze beter zijn.

Bij onze dochter gaat het nog maar om een brilletje, maar ik weet dat dit slechts het begin is. Iets in mij zegt me dat ze nog vaak verrassend en origineel uit de hoek zal komen. Haar sterke wil, uitgesproken karakter en speciale kantje komen meer en meer naar boven. En eerlijk gezegd kan ik niet wachten om het allemaal te ontdekken, hoewel  we ongetwijfeld nog vaak zullen vloeken en haar eigengereidheid verwensen.

brillenkas

 

 

Er was eens een vader in Mosul

A man cries while carrying his daughter as he walks from Islamic State controlled part of Mosul towards Iraqi special forces soldiers during a battle in Mosul

Een man met baard loopt de straat op met zijn dochtertje op de arm. Op de vlucht voor de bommen, wanhopig op zoek naar schaarse veiligheid, koortsachtig zoekend naar een kans om te overleven. Zelf draagt hij niet meer dan de joggingbroek en het marcelleke waarmee hij comfortabel voor tv in de zetel kan hangen of onbezorgd met zijn dochtertje van bijna 4 kan spelen. Voor zover dat kan natuurlijk daar op die plek, in de stad Mosul, ergens in Irak waar al jaren een gevecht op leven en dood woedt .

Verrast door de aanval had hij geen tijd om iets warmers aan te trekken, laat staan schoenen aan te doen. Op weg naar buiten, enkele minuten voor het dak van zijn kleine huisje naar beneden kwam, kon hij nog net de jas van zijn dochtertje van de kapstok in de inkomhal mee graaien.

‘Zorg dat ze niet zonder jas buiten gaat!’ Hij hoort het zijn vrouw nog zeggen. Ook de sleutels van zijn kleine gele autootje dat hij 10 jaar geleden kocht met zijn zuurverdiende centen, kon hij nog net van het haakje halen. Dat haakje had zijn vrouw vorig jaar zelf nog vastberaden in de muur geklopt omdat ze het eeuwige gezoek naar die verdomde autosleutels beu was.

Zijn lieve, mooie vrouw, … Haar verloor hij enkele maanden geleden. Net als zijn broer een half jaar geleden. Zijn ouders 9 maanden geleden. Zijn dochter was het enige wat hij nu nog had, het enige waarvoor hij nog leefde. Hij zou alles doen om haar te beschermen. Nooit nog zou hij haar zonder jas naar buiten laten gaan. Al moest hij zelf in zijn onderbroek de straat op.

De foto hierboven uit de krant greep me bij de keel. Niet zozeer de paniek, de angst en de wanhoop op het gezicht van vader en dochter, maar het contrast van de schaars geklede man en het warm geklede meisje brachten me om één of andere reden van slag. Dat onbeduidende detail deed me nadenken over ‘hun’ verhaal, over hoe het misschien allemaal is gegaan … of hoe ook niet.

Dat die man in deze chaos en ondanks zijn onmetelijke angst en paniek er (in mijn verbeelding althans) toch nog aan dacht om zijn dochtertje een jas aan te trekken alvorens het huis uit te vluchten … dat maakt van hem een vader, een verdomd goede vader die in onwaarschijnlijke omstandigheden nog steeds alleen maar aan het beste voor zijn dochter denkt.
betterworld