Luddevedu

Het is zo ver. Het eerste hart werd hier thuis gebroken. Verrassend genoeg is het niet het fragiele hart van onze oudste dochter, maar het kleine hartje van haar drie jaar jongere broer.

Tot over zijn oren was hij verliefd. Grenzeloos, zoals we van hem gewoon zijn. Vurig en ongeremd. Onmogelijk in te tomen. Zijn gedachten slechts op één ding gericht. Lag zijn interesse voor de start van zijn zomerliefde nog uitsluitend bij het skaten, sinds hij haar leerde kennen moest alles wijken. Zo is hij, zijn focus afwisselend op één enkel ding gericht. Een obsessie haast.

Nu had dit blonde meisje van het speelplein dus zijn tere hart gestolen. Twee weken lang deelden ze lief en leed. Hoe langer het duurde, hoe banger ik werd. Want hoe stoer hij zich de laatste tijd ook gedraagt, hij blijft een gevoelig jongetje dat snel geraakt wordt en dan totaal het noorden kwijt is.

Het begon met een sms-je …

“Wil je straks ff niet langskomen. Ik heb tijd voor mezelf nodig.”

Het begin van het einde, opperde mijn wederhelft met een bedenkelijke blik. Zelf was ik eerst nog te verbaasd door het besef dat de twaalfjarige meisjes van tegenwoordig dus echt niet meer met de barbies spelen. Tijd voor mezelf nodig … Waar halen die snotneuzen het toch.

Al snel groeide bij mij de bezorgdheid. Hij vertoefde zelf nog steeds hoog boven de zevende hemel. Zich van geen kwaad bewust. Het zou kei hard aankomen wanneer zijn vriendinnetje hem vertelt dat ze niet langer verliefd op hem is. Na heel wat rond de pot gedraai kwam dan toch de mokerslag. Een kort berichtje gedecoreerd met de nodige emoticons, alsof het meisje de ernst ervan wou verbloemen …

“Ik denk dat we beter gewoon vrienden kunnen blijven.”

Het duurde even voor het tot hem doordrong, maar zodra de boodschap hem duidelijk werd, gebeurde waar ik zo bang voor was: zijn wereld stortte in. Tranen met tuiten, een verdriet dat uit het diepste van zijn tengere lichaampje leek te komen. Hij was ongewoon rustig en stil, trok zich vaker terug op zijn kamer, maar kwam dan weer naar beneden om te knuffelen. De ‘liefde’ die hij niet meer van zijn meisje kreeg, zocht hij nu bij ons.

Het is hartverscheurend om je kind zo te zien. Als in een reflex wou ik zijn verdriet wegwuiven: minimaliseren en negeren. Ik wou het niet beter maken voor hem, maar simpelweg onder de mat vegen en doen alsof het er niet was.

‘Het is toch allemaal zo erg niet! Doe niet zo flauw. Stop nu maar met wenen. Er zijn nog zo veel meisjes …’

Tot ik bedacht hoe erg ik het zelf vind wanneer manlief mijn verdriet niet serieus neemt. Ik gaf zoonlief dus de aandacht die hij nodig had. Ik liet hem als een klein jongetje op mijn schoot uithuilen en zei dat hij zich daar niet voor hoefde te schamen. Dat ik wist hoe het voelde. Dat iedereen het wel eens meemaakt. En vooral … dat het beter wordt.

Zo geschiedde ook. Een paar dagen beheerste de luddevedu zijn leven, maar toen hij zijn skatebord weer oppakte en me vroeg hem naar het parkje te brengen wist ik dat het grootste leed geleden was. Dat het weer helemaal goed zou komen met hem wist ik toen hij in de auto met een grijns op zijn gezicht zei: “En nu ga ik chickies scoren … ”

gebrokenhart

 

 

 

Mama, ik ben een 7 op 10


“Mama, hij geeft mij een 7/10.” Mijn moederhart reageert geschokt. Wat? Is mijn dochter maar een 7 op 10? Met haar prachtig blauwe ogen, blonde haren en volle lippen … Is die jongen blind?

Voorzichtig polste ik hoe zij zich voelde bij die magere 7. Ze leek er best tevreden mee. Ik had het natuurlijk kunnen weten, dat mijn oudste dochter niet wakker ligt van een 7. Voor een schooltoets is ze ook blij met dat getal. Waarom een 9 halen als een 6 toch meer dan voldoende is? Je kan haar geen ongelijk geven natuurlijk, maar toen ik nog voor de klas stond, kon ik mij mateloos ergeren aan deze mentaliteit, aan dit soort schaamteloze gemakzucht.

In deze situatie kan ik echter alleen maar blij zijn dat mijn dochter er zo over denkt. Het is heerlijk om haar te zien stralen wanneer ze het over de jongen in kwestie heeft, maar de hartzeer en het liefdesverdriet die hier onvermijdelijk mee gepaard gaan, wil ik haar liever nog even besparen.


Na een korte periode van aanstellerige aandachttrekkerij op de speelplaats, werden er wat berichtjes heen en weer gestuurd op de sociale media. Zo kreeg dochterlief te horen dat hij haar ook wel zag zitten, maar dat het nog maar net uit was met zijn vorige vriendinnetje en hij voorlopig nog niet klaar was voor een nieuwe relatie. Wablief?

Waar halen die kinderen dat toch? Amper 12 en ze spelen de eerste de beste stationsroman na tijdens en na de schooluren. Wat moet dat zijn als ze 16 zijn, of 18? Ik mag er niet aan denken!

Nu, we weten allemaal wat dat betekent ‘er nog niet klaar voor zijn’. Het is niet meer dan een beleefde manier om iemand wandelen te sturen. Gelukkig zag mijn dochter het zoals gewoonlijk van de positieve kant. Gewoon wachten tot hij er wel klaar voor is.

Zo simpel is het leven wanneer je 12 bent. Jammer toch dat we die zalige naïviteit na een tijdje verliezen. En wat een zonde dat we ons later niet eens meer herinneren hoe gelukzalig zorgeloos we ooit door het leven fladderden. Maar daar hebben we dan tienerdochters voor die ons af en toe een glimp tonen van hoe eenvoudig het leven kan zijn.