Liefde is een scheet

“Love is like a fart. If you have to force it, it’s probably shit.”

Deze quote blies facebook enkele dagen geleden in mijn gezicht. Een quote die me deed schaterlachen. Eén die me werkelijk op het – ik geef het toe – winderige lijf geschreven is. Ik hoef me daar trouwens niet om te schamen, want iederéén doet het … scheetjes laten. En inderdaad, als je te veel kracht zet, kan er al eens iets meer bij zijn.

Ik stuurde de quote door naar mijn zus, want flatulentie is volgens mij erfelijk. We lachen heel wat af samen en vaak ligt een onschuldig scheetje aan de basis van ons buitensporig plezier. We hebben nu eenmaal niet veel nodig om gelukkig te zijn …

Eens de lachbui voorbij drong de diepere betekenis van de quote door. Een scheetje moet vanzelf komen. Je mag niks forceren. Dat is toch wat ons moemoe altijd zei. De link met de liefde is dan inderdaad snel gemaakt.

Je kan niemand verplichten om lief te hebben, om jou graag te hebben. Je kan al het mogelijke doen om die persoon van het tegendeel te bewijzen, om hem of haar ervan te overtuigen dat je de slechtste niet bent. Maar het risico dat het niets uithaalt en je het deksel weer op de neus krijgt, is meer dan reëel.

Als naïef pubermeisje heb ik me daar wel eens aan bezondigd. Je bent tot over je oren verliefd, maar de gevoelens blijven onbeantwoord. Je probeert dan extra in de kijker te lopen, je van je mooiste kant te laten zien. Soms lukt het. Soms niet, en dat was dan inderdaad shit. Op amoureus vlak zit ik gelukkig al vele jaren op mijn plaats. Hem heb ik lang geleden al omver geblazen met mijn charmes en andere kwaliteiten.

Wat platonische relaties betreft, heb ik doorheen de jaren veel geleerd. Waar ik als kind en tiener graag beste vrienden was met iedereen, hoeft dat nu niet meer zo nodig. Moeten ze me niet, dan maak ik het hen gemakkelijk en blijf ik uit de buurt. Leven en laten leven dus, maar met het nodige respect, van mijn kant althans.

Gaat het niet vanzelf, groeit de vriendschap of genegenheid niet spontaan, dan trek je maar beter snel je conclusies in plaats van, tegen beter weten in, krampachtig je stinkende best te blijven doen..

Liefde is dus een scheet. Het mag een beetje moeite kosten, maar niet te veel.

img_2017

Lang leve Marie

Ik heb sinds vandaag een dochter van 14 jaar. VEERTIEN! Een puber, een tiener, een grote meid. Los van het feit wat dat over míjn leeftijd zegt, kan ik het maar moeilijk geloven. Als ik naar haar kijk, dan zie ik al een echte jongedame. In niks te vergelijken met het pasgeboren baby’tje dat na de eerste wee 40 uur op zich liet wachten, dat mij 40 uur behoorlijk liet afzien … maar wat was ze het waard! Een topgriet hebben wij 14 jaar geleden op de wereld gezet.

De bevalling begon. Het zou thuis gebeuren, onder water, in een opblaasbaar kinderzwembadje. Ik weet het, het klinkt belachelijk en achteraf gezien was het ook een idioot idee. Al was het maar omdat dat badje na de bevalling ook weer opgekraamd moet worden …

Mijn toegewijde wederhelft begon vol goede moed het badje op te blazen en te vullen. Piece of cake, hoor ik je denken, maar dat water moet lekker warm zijn én blijven. Als de bevalling snel vooruit gaat valt dat nog wel mee, maar in mijn geval duurde het thuis ongeveer 30 uur. 30 uur van koud water eruit scheppen en weer emmers met heet water bij gieten. Dat heeft hij goed gedaan, die man van mij.

Het was helaas een maat voor niets, want toen mijn vliezen 24 uur gebroken waren, moesten we onverbiddelijk naar het ziekenhuis. Het risico op infecties is dan te groot. Naargelang de deadline dichterbij kwam, hebben de vroedvrouwen nochtans alles uit de kast gehaald: voetmassages, kruidendrankjes, tincturen, bachbloesems, de trap op en af lopen, een glaasje porto om te ontspannen, … Het mocht allemaal niet baten, mijn lichaam was uitgeput en de weeën vielen volledig stil.

Zelf was ik heel de tijd uiterst rustig en op geen enkel moment maakte ik mij zorgen. Onze familie daarentegen heeft het heel anders ervaren. Zij waren echt ongerust en bang dat het fout zou lopen.

Bij mij sloeg de angst pas toe in het ziekenhuis waar we bijzonder onaangenaam ontvangen werden door de gynaecologe van dienst. Zij werd een uur voor het einde van haar nachtshift nog uit bed gebeld voor een mislukte thuisbevalling. Daar was ze niet blij mee. Ze heeft onze vroedvrouw die niet van mijn zijde week, uitgescholden en haar uiteindelijk de toegang tot de verloskamer verboden. Gelukkig kon onze vroedvrouw haar nog wel een onnodige keizersnede uit het hoofd praten. Er was geen enige indicatie dat het kindje in mijn buik in nood was.

Een uur later kwam er een andere gynaecoloog opdagen die door een klacht over zijn te hoge cijfer wat keizersnedes betreft, alle tijd nam om ons Marie op een natuurlijke manier geboren te laten worden. Het duurde nóg acht uur voor ze het levenslicht zag. Acht lange en, ondanks de epidurale verdoving, pijnlijke uren.

Ze was een sterrekijkertje en kwam met haar rechterhandje eerst naar buiten.

Onze ervaring in het ziekenhuis was geen succes. We bleven dan ook maar net zo lang als nodig was. Toen ik weer op mijn benen kon staan en zelf kon plassen, zowat acht uur na de geboorte, kreeg ik van een verpleegster toestemming om naar huis te gaan. Dat deden we dan ook. Net thuis kregen we telefoon van het ziekenhuis: we moesten onmiddellijk terugkomen want het was onverantwoord. Niemand zou ons toestemming gegeven hebben. Ze wilden moeder en kind, gezien de uitzonderlijk lange en zware bevalling, van dichtbij in het oog houden. Het leek onze vroedvrouw, die de volgende ochtend sowieso zou langskomen, niet nodig. We zijn dan ook heerlijk in ons eigen bedje gekropen en hebben met zijn drietjes een rustige, lange nacht gehad.

De toon was gezet. Heerlijk, rustig en wat meer tijd nodig soms … dat is onze oudste dochter!

Lieve Marie, zoek maar rustig verder je eigen weg. Vaar vooral je eigen koers! Je komt er wel. De wereld ligt aan je voeten!

We zien je graag, tot de maan en terug.

Week van de Pleegzorg: dag 5 – Lang leve Lau!

Pleegzorg is extra blij zijn met elke verjaardag.

Vier jaar geleden kwam onze jongste ter wereld. Het blijft een raar idee dat we er die dag niet bij waren. Hij kwam pas  een maand later in ons leven, toen we als crisisgezin van Pleegzorg de vraag kregen of we een pasgeboren jongetje met de naam Laurens wilden opvangen. Twee dagen later gingen we hem halen in de couveuseafdeling van de materniteit.

Zijn moeder zette hem vier weken voordien op de wereld. Hoe hard ze ook probeerde, het lukte haar niet om hem in haar hart te sluiten. Ze vertrok uit het ziekenhuis zonder haar zoontje. Pleegzorg werd ingeschakeld en zo kruisten onze paden.

Je kan haar verwijten dat ze haar kind in de steek liet.  Je vindt haar ongetwijfeld een slechte moeder.Je mag haar beslissing onbegrijpelijk en onmenselijk noemen. Misschien is dat allemaal een beetje waar, maar ik weet ook dat ze die beslissing uit liefde heeft genomen.

Het is dankzij haar beslissing dat wij vandaag feest vieren. Vier jaar wordt hij, bijna vier jaar bij ons. Het is en blijft dubbel, maar zolang hij zichzelf niet bewust is van die beladenheid, geven wij er een lap op.

We zien hem graag en hoewel ik hem niet zelf op de wereld zette, zijn we enorm dankbaar dat hij hier bij ons is.

Lau, kleine man, een gelukkige verjaardag! Dat we nog vele verjaardagen samen mogen vieren.

Week van de Pleegzorg: dag 4

Pleegzorg is een bron van geluk.

Hoewel er soms ook zorgen en verdriet aan te pas komen, denk ik dat we, door pleeggezin te worden, gelukkiger zijn. Dat waren we daarvoor ook al en dankbaar voor dat geluk, wilden we iets teruggeven. Daar had ik het gisteren nog over.

Door zelf te beseffen dat je het goed hebt, heb je sowieso volgens mij al een streepje voor wat ‘gelukkig zijn’ betreft. Wanneer je dan door Pleegzorg in contact komt met mensen van allerlei pluimage die het duidelijk veel minder goed en moeilijker hebben, dan besef je des te meer hoe gelukkig je jezelf mag prijzen. Je wordt regelmatig met de neus op je eigen geluk gedrukt.

Het is onbegonnen werk om op te noemen welke kleine en grote dingen dagelijks voor geluk zorgen. Een heel concreet voorbeeld wil ik toch nog even delen. We vingen in 2015 als crisisgezin een jongetje op van 16 maanden. Hij was verwaarloosd waardoor hij niet méér kon dan liggen en zitten. Tijdens de twee maanden dat hij bij ons was, zette hij zijn eerste stapjes, brabbelde zijn eerste woordjes en bloeide helemaal open door de aandacht die hij van ons en de kinderen kreeg. Dát maakte mij gelukkig!

img_7794-1

Column #3: Hoe graag mogen we hem zien?

Je houdt van iemand of niet. Zo simpel is dat. Ik zie mijn kinderen graag. Alle vier.

Af en toe stellen ze me dé vraag, de aartsmoeilijke vraag die een nauwkeurig afgewogen en diplomatisch antwoord vereist. “Mama, van wie van ons hou jij het meest?”

“Ik zie jullie alle 4 even graag.”

“Ja, maar als je moet kiezen?”

“Euh, …”

Soms wordt me die vraag voorgeschoteld door volwassen mensen wanneer we het over ons pleegzorgverhaal gaat.

“Kan je zo’n kind even graag zien als je eigen kind?”

Ik denk het wel … Alle kindjes die we opvingen in crisis heb ik graag gezien, voor zolang ze hier waren. Ook nadien kregen ze een warm plekje in ons hart. Dat is wel het minste wat ze verdienen. En geloof me, wanneer er een klein dutske voor je staat dat op die moment niemand anders heeft, dan komt de liefde vanzelf.

Ons pleegzoontje Lau maakt ondertussen al drie jaar en half deel uit van ons nest. Hij kwam als pasgeboren baby en is blijven plakken in ons gezin, maar vooral in ons hart. Ik durf te zeggen dat ik hem even graag zie als onze andere drie kinderen, maar het is complexer. Je denkt er meer over na … Zie ik hem effectief even graag als de anderen? Is het een ander soort liefde? Hoort het wel dat we hem zo graag zien? Hoe graag mogen we hem zien? Is er een grens die ons beschermt tegen de pijn en het verdriet wanneer hij misschien ooit ons nest zal moeten verlaten?

Ik vrees van niet. Je ziet iemand graag of niet. Punt. Je kan er ook niet zo maar mee ophouden of er even de rem op zetten. Gelukkig maar! Het komt allemaal vanzelf, dat merk ik bij onze andere kinderen en bij mijn man.

Het maakt me ontzettend trots wanneer ik zie hoe de andere drie omgaan met hun kleine broertje. Hoe ze ervoor zorgen en hem missen wanneer hij bezoek heeft. Hoe ze naar de deur rennen en hem verwelkomen wanneer hij weer thuis komt. Ik voel warme liefde wanneer ik mijn man met de kleinste zie ravotten, net zoals hij met de anderen deed. Ik zie hem vertederd kijken naar dat vinnig ventje en soms zie ik de verwondering op zijn gezicht wanneer ook hij plots beseft dat hij hem even graag ziet als die andere drie.

img_5553

20 Jaar later

Mijn vent en ik, we kennen elkaar al lang. Bijna ons hele leven. We delen heel veel herinneringen, het grootste deel van onze levens loopt gelijk.

Ik was zijn eerste echte lief, hij het mijne. De eerste met alles erop en eraan, als je begrijpt wat ik bedoel. We kenden elkaar, waren vrienden, maar in de zomer van 1997 werden we een beetje meer. Op chirokamp in Opglabbeek, 24 juli.

img_0471Ik was toen niet echt happy, sinds de scheiding van mijn ouders was het leven moeilijk. Maar hij liet me weer lachen, gaf me hoop. Zijn weelderige krullenbol, zijn heerlijke lippen, zijn humor en nonchalante joie de vivre gaven mij opnieuw zin in het leven, oog op een toekomst, een kans op gewoon gelukkig zijn.


We werden samen volwassen, maakten fouten, leerden bij, vielen en hielpen elkaar weer recht. We maakten liefde, maar ook ruzie, we hielden van elkaar, haatten elkaar, zagen een stukje van de wereld, genoten samen van het leven, kochten een hond, bouwden een huis, kregen kinderen … 1,2,3 en 4.

En nu, zoveel jaren later, zitten we in onze doorgezakte zetel, de kinderen boven in bed en we zeggen tegen elkaar: “Hoeveel geluk hebben wij nu toch.” We kijken elk jaar in augustus naar de Franse sterrenhemel en bij iedere vallende ster doen we samen, doch in stilte dezelfde wens: “Dat alles mag blijven zoals het is.”

We zijn tevreden, meestal. We zien elkaar graag, altijd. We gaan er samen voor, als het moet.

Hij maakt mij nog steeds gelukkig, doet me nog elke dag lachen en beseffen dat het leven mooi is. Hij helpt me mijn dromen waar te maken en ik mag alleen maar hopen dat dat wederzijds is.

Sus, ik zie je graag!

img_0468