Het volmaakte geluk

Volmaakt gelukkig zijn bestaat niet … Of wel?

Ik zou het graag geloven, en soms ontmoet je mensen die inderdaad 24/7 gelukkig lijken te zijn. Ze staan ’s ochtends met de glimlach op en kruipen zo ook weer in bed.

Zulke mensen ken ik. Ik kén ze en weet bijgevolg ook dat ze niet altijd heel gelukkig zijn. Wanneer je mensen beter leert kennen, sta je wel eens versteld van het leed en verdriet waar ze mee te maken hebben en wat er schuil gaat achter die vrolijke gevel.

“Ach, het is overal iets …” , zei ons moemoe zaliger steevast, wanneer ik bij haar op bezoek kwam en mijn hart luchtte. Ik werd er een beetje kregelig van wanneer ze dat dan zei, alsof ze mijn besognes niet serieus genoeg nam. Tegelijkertijd moest ik toegeven dat ze wél een punt had. Het is stil waar het nooit waait …

Tijdens windstille periodes kan ik intens gelukkig zijn, de volmaakte 100%. Maar dan gebeurt er iets binnen in mij waardoor mijn gelukspeil (vaak omgekeerd evenredig met dat van mijn hormonen) één of meer levels zakt. Soms hebben externe factoren een invloed en stort dat gelukzalig gevoel de dieperik in.  Dit zullen dan de ups&downs van het leven zijn die ervoor zorgen dat het volmaakte geluk nooit echt blijft duren.

Gelukkig ben ik nu eenmaal positief ingesteld. Ik heb mijn dipjes, maar geraak er meestal snel weer zelf uit. Ik heb alles om gelukkig te zijn én véél meer. Het feit dat ik dat besef, geeft me al heel wat voorsprong.

Er zijn zeker dingen in mijn leven die het geluk ‘verstoren’. Zo is er de onzekerheid die ons pleegzorgavontuur onvermijdelijk met zich meebrengt. Dit hangt wel eens als een donkere wolk boven ons gezinsgeluk, maar al snel nemen het vertrouwen en de hoop dat alles nog lang blijft zoals het is, steeds weer de bovenhand. Niemand kan op voorhand zeggen hoe de dingen zullen lopen, dus laten we gewoon genieten van het hier en nu zonder ons zorgen te maken over iets dat we zelf niet in de hand hebben.

Ik zie het als het bovenste laagje van de berg geluk waarop we leven dat soms beschadigd wordt, maar de basis – die minstens 100 keer zo groot en stevig is als dat topje – blijft onaangeroerd. Ook al wordt er met de regelmaat van de klok stevig tegenaan gebeukt, het houdt stand zolang we zelf die basis in de watten leggen. En geef nu toe, er bestaan ergere dingen dan je eigen geluk soigneren.

berg

 

 

 

 

 

 

Lang leve Jefke

Ons Jefke is jarig. Elf wordt hij al. Elf jaar geleden kwam hij ter wereld, helemaal zoals we het gepland hadden. Thuis, in bad, zonder problemen.

Voor ons tweede kind gingen we het opnieuw proberen: thuis bevallen. De eerste poging met onze oudste eindigde uiteindelijk toch in het ziekenhuis. Het vertrouwen in onze vroedvrouwen van het Geboorte Informatiecentrum in Geel was gebleven. Hoe zij ons, ook in het ziekenhuis, bijstonden … daar zijn geen woorden voor! De begeleiding tijdens de zwangerschap was ook deze keer weer een verademing. Geen steriele bedoening, maar aandacht voor de vrouw, het lichaam én de geest. De toekomstige vader, zelfs de andere kinderen van het gezin worden erbij betrokken. Een heerlijke ervaring!

Op 23 november 2007, ’s ochtendsvroeg begonnen de weeën. Vroedvrouw Jo (die eigenlijk een man is) werd opgebeld. Hij zou tegen de latere ochtend aan wel eens langskomen. Zo gaat dat met die vroedvrouwen, die zijn er allemaal heel erg gerust in. Ze vragen aan de partner hoe de vrouw is en weten dan uit ervaring of er al dan niet haast bij is.

De grote zus werd naar school gebracht en niet veel later was Jo daar. Hij ging ook weer even weg, er stond nog een afspraak op de planning. Geen reden tot paniek. Ik voelde me toch niet zo op mijn gemak. We woonden toen namelijk op het appartement boven de zaak waar mijn wederhelft werkte. Handig, behalve wanneer je moet bevallen. Het is dan bijvoorbeeld geen probleem om beneden snel nog even wat klanten verder te helpen en, waarom ook niet, in de rapte nog een auto te verkopen. Ondertussen gingen mijn weeën rustig door en probeerde ik in mijn eentje de pijn op te vangen. Af en toe kwam Gert eens kijken of het nog lukte. Lief van hem.

De geest is een sterk iets, want zonder de juiste steun en zolang ik me niet 100% op mijn gemak voelde, kwam er geen schot in de zaak. Toen Jo dan eindelijk terug was en ook bleef, ging het in een snelvaart vooruit. De weeën kwamen sneller, het bad werd gevuld, Gert trok zijn werkoverall dan toch uit en week niet meer van mijn zijde. Eens in bad was het niet meer te stoppen en binnen het uur ving Gert onze zoon op en legde dat kleine Jefke in mijn armen, aan de borst. Onze vroedman Jo keek de hele tijd vanop een afstand toe en deed eigenlijk niet veel meer. De natuur zijn gang laten gaan en vertrouwen hebben, meer niet.

Terwijl Gert en ik in de badkamer nog even samen genoten van onze zoon , maakten Jo en de intussen aangekomen assistente een gezellig nestje in de zetel. We verhuisden naar daar en onmiddellijk kreeg ik een heerlijk zoet, warm drankje op basis van melk dat de naweeën draaglijker zou maken. Ze gaven me een ontspannende voetmassage. Er werd een geurkaarsje aangestoken. Pure verwennerij voor lichaam en geest. De sfeer die thuis hing, stond in schril contrast met die in de verloskamer drie jaar eerder.

De grote zus kwam thuis en mocht met de vroedvrouw mee de eerste testjes doen. Kleine broer werd goedgekeurd! Tegen de avond aan zag Jo dat hij niet langer nodig was en vertrok weer. Hij zou de volgende dagen elke voormiddag even langskomen om de nodige controles te doen.

Het opperste gezinsgeluk in je eigen huiselijke warmte ervaren, is voor ons onbetaalbaar. ’s Avonds gewoon in je eigen bed kunnen kruipen met je baby’tje naast je. ’s Nachts niet gestoord worden door een verpleegster om de zoveel uur. Je oudste dochtertje niet moeten missen. Kleine details, maar voor ons van grote waarde.

Dat kleine Jefke is nu al een hele kerel. Ene die elke dag een warm bad neemt omdat hij daar naar eigen zeggen rustig van wordt. Hij maakt het ons niet altijd even makkelijk. Zijn grote drang naar vrijheid en zijn innerlijke onrust maken van ons gezinsleven vaak een hele uitdaging.  Zijn humor, zijn lieve knuffels en kusjes, zijn enorme behoefte aan liefde en warmte maken dat dan weer ruimschoots goed.

Jef, geniet van je verjaardag! We zien je graag, elke dag opnieuw.

img_7411