Leef Lach Lies Persoonlijk

Gretig leven

Ik sta tegenwoordig nogal gretig in het leven. Het lijkt alsof ik na een jarenlange winterslaap weer ben ontwaakt en vol in het leven sta. Ik wil genieten, nieuwe dingen proeven en gewoon gelukkig zijn. Ik wil gretig liefhebben, vol overgave beminnen en eindeloos bemind worden. Dat klinkt goed, duidelijk en simpeler dan het is.

Je hoeft me nog steeds niet op elk feestje of op een barkruk aan de toog van één of ander hip café te verwachten. Ik wil vooral thuis genieten … van de zon, van de rust in huis of misschien net van de drukte, van mijn kinderen, mijn man en ons gezin. Ik wil genieten van het plezier in de tuin, van warme zomerdagen met de kinderen en zwoele zomeravonden met manlief.

Ik weet best hoe ik moet genieten, ik doe het elke dag, van de kleinste dingen, maar uiteindelijk is het heel vluchtig en blijft er weinig van hangen. Te weinig naar mijn zin. Dat is waarschijnlijk ook de reden waarom ik al bijna heel mijn leven de drang voel om alles neer te schrijven, vast te leggen op papier zodat de mooie momenten niet verloren gaan. Daarom ook waarschijnlijk dat ik élke dag tientallen foto’s neem, kleurrijke bewijzen van onbenullige momentjes waar ik met volle teugen van genoot.

Daarom ook heb ik al jarenlang hetzelfde parfum omdat dat onlosmakelijk verbonden is met een heleboel gelukzalige momenten die bij elk pufje een fractie van een seconde voorbij flitsen en een amper waarneembare glimlach op mijn gezicht uitlokken. Het is heel abstract, ik kan niet echt zeggen om welke herinneringen het precies gaat, maar het draait meer om het warme gevoel dat die herinneringen weer oproepen.

herinneringen

Er zijn mensen die zich de kleinste details van 20 jaar geleden herinneren. Details van gebeurtenissen, memorabele momenten zelfs, waar ik naar het schijnt bij was. Wanneer die mensen beginnen te vertellen, komt veel terug en worden de herinneringen – of flarden ervan – weer geactiveerd.

Zo gebeurt het ook wanneer ik oude foto’s bekijk. Ik sta op die foto, het bewijs dat ik erbij was, of ik heb de foto zelf genomen zoveel jaren geleden, maar het verhaal erachter zit veel te ver weg.

Het lijkt alsof ik niet bewust genoeg leef. Ik doe, ik beleef, ik proef, ik geniet, ik neem het allemaal in mij op … En toch is het niet genoeg, te tijdelijk, te beperkt.

Kan je het misschien leren? Bewuster leven, herinneringen opslaan in je geheugen en actief houden? Misschien wel, maar een herinnering blijft een herinnering, hoe levendig ook. Je verliest altijd een beetje de sfeer die er hing, het gevoel dat het opriep, de emoties, de geuren, de smaken … Het totaalpakket krijg je nooit meer terug.

Yoga, mindfulness, meditatie, … kunnen deze hippe dingen me helpen nog voller in het leven te staan, nog meer te genieten, nog gelukkiger te zijn? Alvast het proberen waard.

leefvandaag

Leef Lach Lies relatie

Brief van een getuige

Pijpelheide, 6 mei 2017

Huwelijk Jan & Evi

Er is niets moeilijker dan een tekst schrijven én voorlezen voor 2 mensen die je graag ziet op de mooiste dag van hun leven.

Als getuige van Evi kreeg ik deze loodzware taak. Ik zou iets over de liefde moeten zeggen en hoe mooi het allemaal is. Over samen bootje varen of zoiets en snel kindjes kopen, denk ik.

Dat zou ik heel poëtisch kunnen verwoorden, rozengeur en maneschijn, weet je wel, en elke dag ontbijt op bed.

Maar ik neem mijn taak als getuige hier vandaag heel ernstig en hoewel ik weet dat Jan en Evi elkaar heel graag zien, voel ik me toch ook verplicht hen enigszins voor te bereiden op wat komen zal.

Een heel wijs man, hier trouwens aanwezig, zie ooit: een huwelijk is geslaagd wanneer het af en toe goed gaat. Ik zou het nu persoonlijk iets positiever formuleren, maar los daarvan zit er wel een kern van waarheid in. Want Jan en Evi, dat bootje waarover ik het daarnet had, zal soms onvermijdelijk vastlopen op een of andere denkbeeldige zandbank. Dan is het alle hens aan dek om dat bootje recht te houden en weer op koers te krijgen.

Een huwelijk is hard werken, elke dag. Het is ruzie maken, elkaar vanalles verwijten en kwalijk nemen. Het is dingen zeggen en doen waar je achteraf spijt van hebt. Het is soms allesbehalve wat je ervan verwachtte …

Maar Jan en Evi – voor de moed jullie helemáál in de schoenen zakt – geloof mij wanneer ik zeg dat élke ruzie, élke discussie en élke traan het allemaal meer dan waard is. Als de liefde sterk genoeg is, komt het altijd weer goed en krijg je de romantische avondjes met kaarslicht en rozenblaadjes in bad er zomaar bij.

Maar jullie zullen er zelf voor moeten zorgen door alert te zijn en op tijd het kleinste gaatje in jullie bootje op te merken en er dan ook direct samen een stop in te slaan. 

Als ervaringsdeskundige kan ik helaas alleen maar raad geven. Daarom zou ik willen eindigen met 2 werkwoorden: communiceren en genieten.

Met communiceren bedoel ik praten met elkaar, écht praten. En niet alleen als de emmer overloopt, maar vooral daarvoor. Met genieten bedoel ik de dag plukken, elke dag beseffen hoe mooi het leven is en vooral beseffen wat je allemaal hebt om gelukkig te zijn, samen genieten van en met elkaar. 

 

Leef Lach Lies Persoonlijk

Frikadellen met krieken

moemoe2 jaar geleden stierf ons moemoe. Geen dag gaat voorbij dat ik niet aan haar denk. Wanneer we langs het rusthuis rijden, kijk ik altijd even binnen in de eetzaal naar haar tafel aan het raam. Alsof ik verwacht haar daar weer aan te treffen. Gezellig keuvelend met Rachel. Rachel stierf dezelfde week als moemoe. Alsof ze er echt geen zin in hadden om zonder elkaars gezelschap hun dagen verder te slijten in het rusthuis.

Moemoe was geen gemakkelijke vrouw, ze had haar kleine, scherpe kantjes waarmee ze regelmatig anderen de kast opjoeg, maar ik kon dat goed van haar verdragen. Wij verstonden elkaar, zonder al te veel woorden. Ze was er voor mij toen ik me behoorlijk verloren voelde, ze ving me op en luisterde naar mij.

Wat mis ik onze babbels op dat kleine kamertje waar amper plaats was voor een zetel en een bed. Want ook al heb ik ondertussen mijn weg gevonden, soms zijn er dingen die ik alleen maar aan haar kan of wil vertellen. Dingen waarvan ik weet dat zij ze zou begrijpen, dat alleen zij op de juiste manier of net helemaal niet zou reageren.

Ik mis de frikadellen met krieken die ze eerst voor mij en later ook voor mijn kinderen klaarmaakte. Nadien, toen het voor haar moeilijk werd, maakte ik of mijn oudste dochter ze klaar voor haar en bleven we samen genieten van de gezellige momenten rond de tafel boven een bord frikadellen met krieken.

Elk jaar rond deze periode sinds haar dood komen we met de familie samen en eten we frikadellen met krieken. Dan zijn we niet verdrietig, maar blij om de herinneringen die blijven. Het is eigenlijk een feest dan, met alles erop en eraan. Glaasje bubbels, hapjes, mooi gedekte tafel, … Dit jaar onder een stralend zonnetje, op een dekentje in het gras. Precies zoals moemoe het graag had.