Column #4: Daar gaat hij

Het is vrijdag, het is weer zover. Zijn valiesje is gepakt, zijn favoriete verhaaltje voor het slapengaan en zijn lievelingsknuffel erin. Ons ventje staat proper gewassen en gestreken klaar voor ‘het bezoek’.

Om de twee weken gaat Lau logeren bij zijn echte papa. Hij vindt het niet altijd even leuk. Hetdaarmee bedoel ik dan het afscheid nemen en het niet bij ons kunnen blijven. Dat valt hem soms een beetje zwaar, maar zijn papa vindt hij wél leuk. Dat merken we aan zijn enthousiasme wanneer papa Chel voor de deur staat.

Hij begrijpt nog niet hoe het allemaal in elkaar zit, hij heeft er zelfs geen besef van dat wij zijn echte ouders niet zijn. Hij heeft gewoon twee papa’s en met de regelmaat van de klok gaat hij bij papa Chel slapen. Wanneer hij echt geen zin heeft, vraagt hij wel eens waarom.

Waarom moet ik gaan? Waarom kan ik niet bij jou blijven, mama?

Mijn hart breekt in honderdduizend stukjes. Het liefst van al zou ik dan zeggen dat hij bij mij mag blijven. Hij moest eens weten hoe graag mama dat zelf ook wil. Maar het is en blijft Pleegzorg, dus negeer ik de krop in mijn keel en probeer een antwoord op kindermaat te geven.

Papa Chel houdt van jou, net zoals mama en papa. Hij heeft je heel erg gemist. Hij is óók jouw papa. Hij wil je heel graag zien en bij jou zijn.

Hij lijkt het wel te snappen en wanneer hij beseft dat hij de volgende dag alweer thuis zal zijn, vertrekt hij meestal met de glimlach. Ook bij mij wordt de knop verrassend makkelijk omgedraaid zodra hij de deur uit is. Ik weet dat er goed voor hem gezorgd wordt en dat hij graag gezien wordt. Die geruststellende gedachte maakt dat ook ik kan genieten van de tijd zonder hem. Hij durft mij nogal opeisen en wijkt niet vaak van mijn zijde. Dat kan al eens vermoeiend zijn.

Net zoals de meeste vierjarigen is hij erg aanwezig en drukt hij stevig zijn stempel op ons gezin. Zijn afwezigheid is soms een welgekomen moment van rust voor iedereen. Hij wordt gemist en we zijn altijd weer blij wanneer hij terug thuis is, maar we profiteren ook van de tijd zonder hem. Er zijn activiteiten genoeg die minder evident zijn met een vinnige kleuter: een stevige wandeling, shoppen, op restaurant, naar de bioscoop, een museumbezoek …

We kunnen er niet onderuit, dus maken we er maar beter het beste van.

Deze laatste zin  lijkt hoe langer hoe meer ons gezinsmotto te zijn. Een positieve ingesteldheid, een draai kunnen geven aan de dingen zodat het onvermijdelijke niet persé een tegenvaller hoeft te zijn. Het is een belangrijke boodschap die we graag meegeven aan onze kinderen én aan kandidaat-pleegouders. Deze gedachtengang zal het hele avontuur en bij uitbreiding het leven een pak aangenamer en mooier maken.

 

Haat en nijd

Het lijkt alsof ik ging slapen en wakker werd in een andere wereld. Een wereld vol haat, vol nijd.

Een wereld vol mensen die de behoefte voelen hun ongenoegen te uiten, hun ongenoegen ten opzichte van … nou ja, alles.

Het lijkt alsof van de ene op de andere dag het leven hier in ons kleine Vlaanderen heel slecht is, alsof we niets hebben. Alsof we moeten vechten voor het kleine beetje dat van ons is.

Alsof we allemaal bang zijn, doodsbang voor … nou ja, voor alles. Voor een lange rij bibberende mensen in Brussel, voor iets dat te maken heeft met Marrakesh, maar geen mens weet er het fijne van.

Ik ging slapen en stond op. Ik at een boterham met kaas en keek op Facebook. Het leek alsof ik was wakker geworden in een andere wereld, een wereld vol haat en nijd. Zonder respect, zonder medeleven, zonder gezond verstand.

Mensen posten en delen dingen. Mensen die ik ken, goed ken. Dingen die thuishoren in een wereld waar ik liever niets mee te maken heb, waarin ik mijn kinderen liever niet groot breng.

Ik kruip dus maar weer in bed en misschien, heel misschien word ik morgen wakker in een andere wereld met een klein beetje meer liefde, respect, empathie en mededogen. Een wereld waarin iedereen beseft hoezeer wij hier met ons gat in de boter zijn gevallen. Hoe mooi het leven kan zijn.

Bang, bang Driesje

Beste Dries*

Ik zag je filmpje met je oproep om het Migratiepact tegen te houden. Benieuwd als ik ben, heb ik het bekeken. En ik bleef kijken … en luisteren.

Want Driesje, wat doe jij dat goed!

Zoals alle andere filmpjes was ook dit weer heel uitnodigend en aantrekkelijk met goed gekozen beelden om jouw boodschap duidelijk te maken, aangevuld met een heldere, voor iedereen verstaanbare uitleg. Je spreekt vlot in een verzorgd Vlaams, je articuleert zoals het hoort en met voldoende intonatie. Je zoekt oogcontact en slaagt erin de aandacht van je publiek vast te houden.

Jij zou leraar moeten worden, Dries, maar NIET van mijn kinderen. Blijf jij maar ver uit hun buurt. De vluchteling die hier sinds kort in ons dorp woont daarentegen, die zou mijn kinderen heel wat kunnen bijbrengen als het over de belangrijke waarden in het leven gaat.

Iets zegt me dat jij gelukkig nooit leraar zal worden. Geen enkele directeur zou het voorlopig nog aandurven om jou een job te geven als leerkracht. Bovendien denk ik dat jouw ambities elders liggen. Je brengt je overtuigende verhaal vanop de lederen achterbank van een rijdende auto. Zoals altijd strak in het maatpak en met een rimpelloos gestreken hemdje. Je chauffeur komt niet in beeld, maar ik stel me er een iets oudere man bij voor die er even afgeborsteld uitziet als jij, mét kepie en bijpassende handschoentjes aan.

Je laat een levensstandaard uitschijnen waar de gemiddelde student alleen maar van kan dromen, laat staan de gemiddelde leerkracht die elke dag opnieuw voor zijn of haar leerlingen staat en hen iets waardevols probeert bij te brengen.

Ik begrijp goed waarom er nog steeds mensen zijn die dwepen met jouw beweging en jouw propagandafilmpjes slaafs delen en bewieroken. Ze zijn bang voor het onbekende dat jij als een groot gevaar mooi in beeld brengt.

Het beangstigt mij wanneer ik op facebook de reacties van je achterban lees op mijn opmerking bij het filmpje. Elke werkgever, elke schooldirecteur zou geld geven voor zulke gedreven en gepassioneerde medewerkers. Het is alleen jammer dat hun enthousiasme en passie gevoed worden door sterke haatgevoelens jegens een groep mensen waar ze hoogstwaarschijnlijk nog nooit  persoonlijk mee te maken gehad hebben.

Ze lijken me zo ongelukkig, Dries, die volgers van jou. Ze zijn zo gefixeerd op het grote kwaad dat jij hen systematisch blijft voorschotelen, dat ze vergeten gewoon gelukkig te zijn met wat ze hebben, met wat de wereld ons te bieden heeft.

Het verontrust mij, Driesje, dat nog steeds zo veel mensen bang zijn voor het onbekende en zich laten beïnvloeden door jouw manipulerende boodschappen op sociale media. Het stemt me triest dat jouw mensen door hun angst niet meer verder kunnen – of willen – kijken dan hun eigen bekrompen wereldje en al het mooie daarbuiten beetje bij beetje uit het oog verliezen.

Ze weten niet wat ze missen, Dries.

angst

* Van Langenhove