Inspiratieloos

Het bloggen is de laatste maanden een beetje stil gevallen. De inspiratie lijkt ver zoek, hoewel … ik schrijf veel of denk aan veel dat ik zou kunnen schrijven, maar weinig daarvan vind ik de moeite waard om te posten. Bovendien ben ik soms een beetje bang om te veel prijs te geven, om ons leven – meerbepaald dat van de liefsten rondom mij – zomaar te grabbel te gooien. De puber in huis vindt het niet meer altijd  leuk wanneer er over haar iets te lezen valt. Al leest ze zelden mijn verhaaltjes, want ‘dat is te veel tekst’. De oudste zoon wil sowieso niet dat er ook maar iets van hem op het wereldwijde web geloosd wordt. Vooral dan wanneer het over foto’s gaat waar hij naar zijn mening niet cool genoeg op afgebeeld staat. Alle respect daarvoor!

De laatste weken ben ik dan ook aan het nadenken over wat ik zou kunnen schrijven. Toen ik anderhalf jaar geleden begon met bloggen, leek een wekelijks postje haalbaar, maar dat was een beetje overmoedig. Aan ideetjes geen gebrek, maar vooral de tijd ontbreekt mij.

Perfectionisme is mij totaal vreemd, behalve wanneer het over mijn schrijven gaat. Ik, als ex-leerkracht Nederlands met een passie voor schrijven, zou het verschrikkelijk vinden om schrijfsels vol fouten de wereld in te sturen. Dat maakt dat het mij vaak veel tijd kost om een tekst naar mijn zin te kneden. En dan nog … vaak lees ik een verhaaltje maanden na publicatie en begin ik er wéér aan te sleutelen.

Toch loop ik ook vaak vast wat de inhoud betreft. Mijn gezin is de grootste bron van inspiratie, maar soms staat de bron droog. Ik schrijf op mijn best wanneer ik me zorgen maak, wanneer ik verdrietig ben of boos. Dan schrijf ik de emoties van me af en dat levert soms mooie dingen op. Wanneer alles loopt zoals het hoort, valt er weinig van me af te schrijven.

Ik zou dan een recensie over één of ander speelgoedje kunnen schrijven, een verslagje maken over een gezinsuitstap of een receptje op de blog gooien, maar dat zegt me eerlijk gezegd niet veel. Het zou snel geschreven zijn, dat wel, maar ik vraag me af wat de meerwaarde is? Je vindt duizenden recensies over miljoenen dingen. Wie zit er dan nog te wachten op mijn mening?

Wie zit er überhaupt te wachten op eender welk schrijfsel dat ik uit mijn mouw schud? Kan het iemand iets schelen dat ik wekelijks dan niet maandelijks iets post? Ik dacht het niet. Dus blijf ik lekker schrijven voor mezelf, voor mijn geestesgezondheid en vooral voor het plezier, want ik geniet ervan. Van het zoeken naar het juiste woord, naar de correcte schrijfwijze of het mooiste synoniem. Nadenken over de juiste plaats van de komma, het spelen met de zinsbouw en de verbanden binnen het geheel … ik word er vrolijk van.

ik schrijf

Lividum Lifestyle Challenge

6 weken geleden begonnen mijn chubby hubby en ik via Crossfit Lividum – waar we al een tijdje sporten – met een lifestyle challenge. We werden met de andere deelnemers ingedeeld in teams, elk onder leiding van een coach.logo lividumVoor aanvang van de uitdaging werden we gewogen en gemeten. Een eerste mokerslag. Onze weegschaal thuis werkte al maanden niet meer en ik had wel gemerkt dat sommige broeken te strak zaten, maar ik zat duidelijk nog in de ontkenningsfase. Bovendien is het heel confronterend wanneer een knappe, jonge gast je grootste vetrol zoekt en vastneemt om hem vervolgens te meten. Awkward, maar voor mij helaas nodig om die michelinband ook zelf in ware grootte te zien.

De challenge kort samengevat: er konden punten gewonnen worden door kleine dingetjes in je dagelijks leven aan te passen. Zeven uur slaap per nacht, geen gsm tijdens de maaltijden, dagelijks mediteren, een half uur trainen, 10 minuten werken aan die mobility, … In principe allemaal heel erg haalbaar.

We konden ook punten verliezen wanneer we dingen aten uit de verboden lijst. Voortaan geen suiker meer, geen brood, geen dierlijke melk, geen kaas, geen (light) frisdranken. Alleen nog veel water, thee en koffie, plantaardige melk, stevia of kokosbloesemsuiker, havermout, rijst en onbewerkt vlees en vis. We kregen dagelijks 5 punten cadeau.

Toen we de lijst een eerste keer doornamen, zakte de moed ons in de schoenen. We hadden veel vragen waarmee we gelukkig bij onze coach en teamgenoten terecht konden. Eén goede raad kregen we alvast mee: check de verpakking! Staat er suiker in de ingrediëntenlijst, dan is het een no go. Jezus! Werkelijk in alles wat er in de winkel te kopen, valt verstopt men suiker. Veel zelf maken dus. Het leek een hele opgave in het begin en ik zocht me rot naar zoete receptjes zonder suiker, want die drang naar zoet was sterk. We gingen cold turkey, het deed zelfs af en toe bijna fysiek pijn. Gelukkig nam die drang na een viertal dagen af en viel er heel lekker te kokkerellen met de voedingsmiddelen die toegestaan waren. In het team waar ik zat was iedereen heel enthousiast en werden receptjes en aanmoedigende berichtjes gedeeld.

Ik kocht me arm aan verse zalm en avocado’s. Lekker en gezond, maar duur. Ik kookte twee tot drie verschillende potjes per maaltijd: challenge proof, kids proof en allergie proof! Ik bakte wekelijks havermoutkoekjes en bananenbrood. In het begin gezoet met stevia, maar dat was al snel niet meer nodig.

Er vielen ook punten te winnen met sporten. Dit was een motivatie om weer wat serieuzer te gaan trainen. Het groepsgevoel in de gym leefde helemaal op door de challenge en gaf iedereen duidelijk een boost om er weer wat harder tegenaan te gaan. Ook ik sleepte mezelf weer minstens drie keer per week naar Lividum en dat gaf resultaat. Er werd progressie gemaakt in de voorbije 6 weken. De kilo’s die ik verloor, hang ik voortaan extra aan de barbell.

De meest overbodige kilo’s gingen er snel af, er kwam langzaamaan weer wat meer vorm in mijn lichaam. Heel mooi meegenomen, maar het leukste was de fitheid die weer opdook: veel minder dipjes doorheen de dag, een opvallend betere nachtrust, meer energie, … verrassend hoe snel mijn lichaam positief reageerde op de verandering.

Tijdens de week was de nieuwe levensstijl een fluitje van een cent. Zondigen gebeurde, maar met mate én steeds met een goed excuus. Het leven is en blijft een feest, daar moeten we maar mee leren omgaan.

Het weekend deed echter veel van de behaalde resultaten teniet. Het leek wel de Processie van Echternach: twee of drie stappen vooruit om er dan weer een grote terug te zetten. Genieten gaat in ons gezin heel erg samen met gezellig tafelen, eten en drinken. Daar verandering in brengen blijkt heel moeilijk, al werden er de voorbije weken ettelijke kilo’s minder frieten gegeten en vele liters alcohol minder binnen gekapt. Ik geef het toe, we waren slecht bezig …

De challenge eindigde op Pasen. We werden weer gewikt en gewogen. Samen verloren mijn ondertussen niet meer zo chubby hubby en ik 11 kilo waarvan slechts een derde op mijn rekening komt te staan. Heel frustrerend als je weet dat ik mij veel strenger aan de regeltjes heb gehouden dan die valsspeler naast mij.

De Lividum Lifestyle Challenge zit erop, maar wij gaan voorlopig door. We namen een vliegende start en 6 weken is lang genoeg om je hele systeem te resetten. Ik raakte dit jaar nog geen paasei aan, zonder dat het me veel moeite kost en dat mag je gerust een klein mirakel noemen.

Volgend jaar word ik 40. Dan zou ik graag in topvorm zijn en een paar maatjes kleiner kunnen shoppen. Na deze 6 weken lijkt dat voornemen plots weer haalbaar.

notadiet

Gretig leven

Ik sta tegenwoordig nogal gretig in het leven. Het lijkt alsof ik na een jarenlange winterslaap weer ben ontwaakt en vol in het leven sta. Ik wil genieten, nieuwe dingen proeven en gewoon gelukkig zijn. Ik wil gretig liefhebben, vol overgave beminnen en eindeloos bemind worden. Dat klinkt goed, duidelijk en simpeler dan het is.

Je hoeft me nog steeds niet op elk feestje of op een barkruk aan de toog van één of ander hip café te verwachten. Ik wil vooral thuis genieten … van de zon, van de rust in huis of misschien net van de drukte, van mijn kinderen, mijn man en ons gezin. Ik wil genieten van het plezier in de tuin, van warme zomerdagen met de kinderen en zwoele zomeravonden met manlief.

Ik weet best hoe ik moet genieten, ik doe het elke dag, van de kleinste dingen, maar uiteindelijk is het heel vluchtig en blijft er weinig van hangen. Te weinig naar mijn zin. Dat is waarschijnlijk ook de reden waarom ik al bijna heel mijn leven de drang voel om alles neer te schrijven, vast te leggen op papier zodat de mooie momenten niet verloren gaan. Daarom ook waarschijnlijk dat ik élke dag tientallen foto’s neem, kleurrijke bewijzen van onbenullige momentjes waar ik met volle teugen van genoot.

Daarom ook heb ik al jarenlang hetzelfde parfum omdat dat onlosmakelijk verbonden is met een heleboel gelukzalige momenten die bij elk pufje een fractie van een seconde voorbij flitsen en een amper waarneembare glimlach op mijn gezicht uitlokken. Het is heel abstract, ik kan niet echt zeggen om welke herinneringen het precies gaat, maar het draait meer om het warme gevoel dat die herinneringen weer oproepen.

herinneringen

Er zijn mensen die zich de kleinste details van 20 jaar geleden herinneren. Details van gebeurtenissen, memorabele momenten zelfs, waar ik naar het schijnt bij was. Wanneer die mensen beginnen te vertellen, komt veel terug en worden de herinneringen – of flarden ervan – weer geactiveerd.

Zo gebeurt het ook wanneer ik oude foto’s bekijk. Ik sta op die foto, het bewijs dat ik erbij was, of ik heb de foto zelf genomen zoveel jaren geleden, maar het verhaal erachter zit veel te ver weg.

Het lijkt alsof ik niet bewust genoeg leef. Ik doe, ik beleef, ik proef, ik geniet, ik neem het allemaal in mij op … En toch is het niet genoeg, te tijdelijk, te beperkt.

Kan je het misschien leren? Bewuster leven, herinneringen opslaan in je geheugen en actief houden? Misschien wel, maar een herinnering blijft een herinnering, hoe levendig ook. Je verliest altijd een beetje de sfeer die er hing, het gevoel dat het opriep, de emoties, de geuren, de smaken … Het totaalpakket krijg je nooit meer terug.

Yoga, mindfulness, meditatie, … kunnen deze hippe dingen me helpen nog voller in het leven te staan, nog meer te genieten, nog gelukkiger te zijn? Alvast het proberen waard.

leefvandaag

Van ploetermoeder tot superwoman dankzij crossfit

Ongeveer 3 maanden al leef ik elke dag met pijn, verscheurende spierpijn. Elke beweging voel ik in mijn rug, mijn benen, mijn armen, … Héérlijk vind ik het, want meer dan 2 jaar had ik bij elke stap pijn door een hardnekkige voetblessure waardoor ik niet meer sportte en mijn lichaam compleet verwaarloosde. Nu is die soms allesoverheersende pijn te danken aan een grensverleggende workout bij  Crossfit Lividum in Herentals.

Ongeveer 3 maanden geleden startte ik met een Crossfit introprogramma. De eerste lessen vroeg ik mij nog steevast af waarom ik in godsnaam een overhead squat, een snatch of een push jerk met een barbell van 15 kg moest kunnen. Het zou mij nooit lukken en ik wòu het ook helemaal niet kunnen, maar amper een kwartier later, na een duidelijke uitleg en wat oefenen met een pvc-buis, stond ik het wél zelf te doen en nog 10 minuten later hingen we er wat extra gewichten bij. Het oeverloze enthousiasme van onze coach Joachim en de hele groep waarmee we het programma begonnen, werkten enorm motiverend en dreven me elke keer opnieuw tot het uiterste.

Elke training verleg ik grenzen. Week na week groeit mijn zelfvertrouwen en wordt het vertrouwen in mijn lichaam weer hersteld. Een lichaam dat na 4 zwangerschappen, enkele operaties, systematisch slaapgebrek en verwaarlozing zwaar gehavend is. Jarenlang leefde ik van het ene kwaaltje naar het ander.


Hoewel ik nu 2 tot 3 keer per week mijn lichaam zwaar op de proef stel, blijven deze kwalen weg. Elke training word ik aangenaam verrast door de kracht van mijn lichaam. Ik voel me weer een beetje kind wanneer ik handstand doe tegen de muur, ik voel me weer 20 wanneer ik de wallball van 9 kg 15 keer omhoog gooi en ik voel me even superwoman net voor ik uitgeput neerval op de grond aan het einde van een pittige workout. Dat ik de volgende dag amper nog de trap op kan, laat ik even achterwege.

Het stelt niks voor in vergelijking met de doorwinterde crossfitters die in de zone naast ons op een heel ander niveau trainen, maar dat maakt niemand iets uit. Misschien raak ik ooit ook zo ver, maar momenteel ben ik al enorm tevreden met de vooruitgang die ik op 3 maanden tijd gemaakt heb. Ik was een ploetermoeder, de übermoederkloek die moe werd van de trap te nemen met de kleinste op de arm, iemand die fysieke inspanning uit de weg ging en excuses zocht om niet te sporten. Nu ploeter ik nog steeds, maar het kost me veel minder moeite én ik heb nog energie over. Deze ommezwaai heb ik naast mijn dagelijkse sapjes en gezondere voeding vooral te danken aan Crossfit.


Voorlopig train ik nog in mijn losse joggingbroek en slobbertrui omdat ik me schaam voor de verloedering van mijn lichaam, maar als ik rondom me kijk tijdens de workout zie ik vrouwen die net als ik zijn, die ook een buikje hebben en minder stevige billen. Ik zie dat omdat zij géén losse, verhullende kledij dragen en ze hebben verdomme gelijk. Geen enkel lichaam is perfect, zelfs de meest afgetrainde vrouwenbillen vertonen putjes. Het opnieuw ervaren van de kracht van mijn eigen lichaam doet de focus op de buitenkant verzwakken. Ik merk dat ik stilletjesaan weer fier word op mijn eigen lichaam en dat die oversized vesten al eens in de kast blijven hangen.

Het ziet er misschien verre van perfect uit, dat lijf van mij, maar het slaagt er wel in dingen te doen die ik tot voor kort onmogelijk achtte. En misschien is dat wel de grootste verdienste van crossfit tot nu toe!

Frikadellen met krieken

moemoe2 jaar geleden stierf ons moemoe. Geen dag gaat voorbij dat ik niet aan haar denk. Wanneer we langs het rusthuis rijden, kijk ik altijd even binnen in de eetzaal naar haar tafel aan het raam. Alsof ik verwacht haar daar weer aan te treffen. Gezellig keuvelend met Rachel. Rachel stierf dezelfde week als moemoe. Alsof ze er echt geen zin in hadden om zonder elkaars gezelschap hun dagen verder te slijten in het rusthuis.

Moemoe was geen gemakkelijke vrouw, ze had haar kleine, scherpe kantjes waarmee ze regelmatig anderen de kast opjoeg, maar ik kon dat goed van haar verdragen. Wij verstonden elkaar, zonder al te veel woorden. Ze was er voor mij toen ik me behoorlijk verloren voelde, ze ving me op en luisterde naar mij.

Wat mis ik onze babbels op dat kleine kamertje waar amper plaats was voor een zetel en een bed. Want ook al heb ik ondertussen mijn weg gevonden, soms zijn er dingen die ik alleen maar aan haar kan of wil vertellen. Dingen waarvan ik weet dat zij ze zou begrijpen, dat alleen zij op de juiste manier of net helemaal niet zou reageren.

Ik mis de frikadellen met krieken die ze eerst voor mij en later ook voor mijn kinderen klaarmaakte. Nadien, toen het voor haar moeilijk werd, maakte ik of mijn oudste dochter ze klaar voor haar en bleven we samen genieten van de gezellige momenten rond de tafel boven een bord frikadellen met krieken.

Elk jaar rond deze periode sinds haar dood komen we met de familie samen en eten we frikadellen met krieken. Dan zijn we niet verdrietig, maar blij om de herinneringen die blijven. Het is eigenlijk een feest dan, met alles erop en eraan. Glaasje bubbels, hapjes, mooi gedekte tafel, … Dit jaar onder een stralend zonnetje, op een dekentje in het gras. Precies zoals moemoe het graag had.

Zal ik of zal ik niet?

Van kinds af aan heb ik geschreven, dagboeken vol, van in de lagere school tot in het middelbaar. Zelfs als jongvolwassen vrouw lag er altijd wel een notitieschriftje naast mijn bed. Bij elke zwangerschap hield ik een dagboek bij waarin ik de eerste levensjaren bleef schrijven. Ik mag hopen dat mijn kinderen me later toch een beetje dankbaar zijn om die (vaak nachtelijke) uren van schriftelijke arbeid.

image.jpeg

Schrijven is mijn manier om orde te scheppen in de chaos in mijn hoofd. Ik ben een goede slaper, meestal kruip ik in bed en slaap ik nog voor mijn hoofd het kussen raakt. Toch zijn er af en toe nachten dat ik wakker lig, dat ik me zorgen maak over de meest idiote dingen, dat alle worst case scenario’s de revue passeren. Dan denk ik aan niks en aan honderd dingen tegelijk. Pure chaos in mijn hoofd.

Dan weet ik dat er van slapen niet veel in huis komt en dan sta ik op. Ik sta op om te schrijven. Soms zet ik mij aan de computer. Soms neem ik pen en papier en zet ik me op een krukje in de badkamer tegen de warme chauffage. Uren schrijf ik dan om letterlijk alles op een rijtje te zetten, om orde te scheppen in de verwarrende chaos in mijn hoofd. Na zo’n slapeloze nacht ben ik dan doodmoe, maar tegelijkertijd voel ik me veel beter dan de dag voordien. Dan is mijn hoofd helder en alles weer duidelijk.

Ik schrijf graag en dat is mijn belangrijkste reden om te bloggen. Maar schrijf ik ook goed genoeg? Wie zit er in godsnaam te wachten op mijn hersenspinsels? Waarover moet ik schrijven? Wil ik ons leven wel zo openbaar maken? Is het überhaupt wel interessant genoeg om over te schrijven en vooral om gelezen te worden?

Eerlijk gezegd heb ik meer redenen om niet te bloggen dan motieven om het wel te doen. En toch waag ik de sprong. 2017 wordt voor mij het jaar van zelfontplooiing, van werken aan mezelf en meer tijd nemen voor mezelf. Bloggen zal daar hopelijk een belangrijke rol in spelen.

Ik zie het als een excuus om eindelijk al die veranderingen door te voeren waar ik al jaren over denk. Een manier om ons saaie leven een beetje interessanter te maken, nieuwe dingen te proberen zodat ik er kan over schrijven. Een extra motivatie om de voornemens voor het nieuwe jaar vol te houden.

Mijn blog gaat op 31/12 om middernacht echt van start. Een nieuw jaar, een nieuw begin van een spannend avontuur. Daar klink ik op!

image

Instagram: liesscheers